Mathijs Schippers

Ascension on Wax blijft trouw aan zijn warme, jazzgedrenkte housegeluid en serveert deze maand een sterke nieuwe release: "A Quiet Storm EP" van DFRA. De plaat verschijnt op 12” en digitaal en voelt als house zoals het hoort — diep, muzikaal en met een ziel.

DFRA, het alias van de Colombiaanse producer Diego Ruiz (nu actief vanuit Buenos Aires), balanceert moeiteloos tussen twee werelden: rijke jazzinvloeden en de rauwe drive van Chicago en Detroit house. Die spanning hoor je doorheen de hele EP. De titeltrack “Quiet Storm” zet meteen de toon met een rollende groove en subtiel saxwerk, terwijl “Strings” verder de diepte ingaat met dromerige piano’s en een warme, bijna filmische sfeer. Op “Charlene” komt alles samen in een soulful housetrack die knipoogt naar de Motor City Drum Ensemble-school, zonder in nostalgie te blijven hangen.

De kers op de taart komt uit Detroit zelf. Jon Dixon levert een remix van “Charlene” die de track herkadert met meer ruimte, diepe keys en die typische Detroit-touch: spiritueel, gelaagd en net iets rauwer. Een heerlijke scheut Motor City die het geheel perfect afrondt.

Met deze release bevestigt Ascension on Wax opnieuw zijn missie: house brengen die geworteld is in jazz, soul en de erfenis van de 90’s, maar tegelijk fris en relevant blijft.

Raaf – "Sapling" vertrekt vanuit een bewuste keuze voor de beperking van een modulair systeem, als tegengewicht voor de overvloed aan mogelijkheden van software synthesizers. Raaf benadert zijn systeem nadrukkelijk als een instrument — wat de muziek een voelbare lichamelijkheid geeft. Klanken ademen, schuiven licht, en blijven net ruw genoeg om interessant te blijven. Geen overproductie, maar een warme, organische benadering.

De tracks bouwen rustig op en laten veel ruimte. Herhaling speelt een grote rol, maar voelt nooit statisch. Kleine variaties en verschuivingen houden het geheel in beweging, zonder dat het de aandacht opeist. Het is muziek die je eerder laat landen dan dat ze je vooruit duwt.

Wat opvalt, is hoe duidelijk het thematische gevoel overkomt. Toen ik de plaat liet horen aan mijn vrouw — een gepassioneerde muziekliefhebber, maar minder bezig met elektronische muziek — kwam ze meteen met “lente” en “bloeien”. Dat vat de sfeer goed samen: iets dat zich langzaam ontvouwt, zonder haast.

Sapling werkt daardoor niet alleen als technische oefening in modulair werken, maar vooral als een coherente, toegankelijke luisterervaring. In alle eenvoud zit net genoeg beweging om te blijven boeien.

Op de EP "Medicinal Properties" brengt de voor mij tot nu toe onbekende Maude Vôs prachtige, sfeervolle broken beats die langzaam in je botten kruipen. Los Angeles‑gebaseerd, maar met een duidelijk internationale blik, zet ze met dit EP haar muziek nadrukkelijk in de ruimte tussen club, koptelefoon en intiemere, meer experimentele settingen.

Ik hoor linken naar het sublabel Horo van Samurai Music in openingsnummer Orr Kore, met zijn onderkoelde, licht dub-achtige atmosfeer. Dub‑elementen zijn ook terug te vinden in de zachte stroom van Jasmine Season, waar de ritme lichtjes zweeft en de basslijnen wat meer in de background verdwijnen. In de track Endless Fliuch kiest Vôs dan weer de IDM‑kaart, zonder hierbij te overdrijven in experimentatiedrang of moeilijkdoenerij.

In alle tracks blijft de beat een prominente speler, terwijl de muziek duidelijk introspectief blijft. Alleen in de ambient‑afsluiter Swimming Sarahnade hier valt de ritme‑lijn volledig weg, maar blijft er een subtiele ritmische flow in de textuur, waardoor de EP niet helemaal stilstaat, maar juist rustig afsluit.

Medicinal Properties is een sterke, compacte EP vol introspectieve elektronische muziek die je meeneemt in plaats van alleen om je heen te hangen: een soort toolkit voor wie zoekt naar muziek om mee te verzachten, te herstellen of rustig te worden — in plaats van alleen te dansen.

"Ekta" — een Punjabi woord dat staat voor samenkomen rond een gedeeld doel — is het nieuwe label van Yung Singh, die na vijf jaar als DJ is uitgegroeid tot een opvallende stem binnen de Britse underground. Met zijn debuutsingle ‘nug46’ en de EP ‘bloom’ zet hij nu een volgende stap, waarin hij niet alleen zijn eigen sound verder uitdiept, maar ook nadrukkelijk een brug slaat tussen clubcultuur en zijn culturele achtergrond.

Die intentie hoor je ook in de muziek. Drum & bass zoals het hoort: beats die alle kanten op lijken te ratelen en bassen die je darmen doen trillen, maar altijd met controle en gevoel voor detail. De toevoeging van Indiase percussie geeft de tracks een extra dimensie, zonder ooit in clichés te vervallen — geen goedkope exotiek, maar een organische laag die het geheel versterkt.

Wat het echt doet werken, is de energie die eronder zit. Er zit een speelsheid en drive in die teruggrijpt naar de eerste "Logical Progression"-releases: technisch scherp, maar vooral ook oprecht opwindend. Het is drum & bass die niet alleen functioneert op de dansvloer, maar ook iets losmaakt.

Voor mij is dit zo’n release die je terugbrengt naar waarom je ooit verliefd werd op het genre.

Met "Urtiga" presenteert DJ Saliva — het project van Mauro Ventura — een debuut dat tegelijk digitaal verschijnt en als gelimiteerde 12” via het eigenzinnige AL GHARIB. Dat label profileert zich steeds nadrukkelijker als een platform voor werk dat balanceert tussen clubmuziek en meer introspectieve, bijna rituele luisterervaringen. Ook deze release past perfect binnen die lijn: duidelijk geladen met emotionele en conceptuele intentie.

De vinylversie (slechts 30 exemplaren) voelt dan ook als een essentieel onderdeel van het geheel. Geen klassieke drager, maar een tastbaar verlengstuk van de muziek — iets wat de spanning tussen het fysieke en het vluchtige extra onderstreept.

Muzikaal beweegt "Urtiga" zich in donkere, introspectieve sferen, maar wat opvalt is hoe helder en ruimtelijk alles blijft. Waar veel gelijkaardige releases net kracht halen uit een waas van delay en reverb kiest Ventura hier voor meer openheid en precisie. Die keuze maakt de spanningsboog anders: minder mist, meer structuur, zonder aan intensiteit in te boeten.

De Portugese roots van Ventura en zijn residentie in Berlijn zijn subtiel aanwezig. Vooral dat typische Berlijnse gevoel — industrieel, onderkoeld en licht afstandelijk — is hoorbaar aanwezig, zonder dat het ooit richting cliché of pure imitatie gaat.

De persinfo noemt invloeden van o.a. Drexciya en This Mortal Coil en het ungerground geluid van de late jaren 90. Ik hoor vooral een persoonlijke reconstructie: een dwingend ritme als architectuur, korrelige percussie, vervormde bassen en soms een soort zwevende, fragiele ambientlaag.

Afsluiter “Exuvia Fur Purla” blijft bij mij vooral hangen. De track voelt als een logisch loslaten van de opgebouwde spanning: geen overbodige franjes, maar een sobere, sfeervolle landing die de energie van de plaat laat nazinderen zonder in geneuzel te vervallen.

Een nieuwe digitale release bij COD3 QR bundelt werk van Works Of Intent, Jules Wells, Marco Bailey, Madben, Lois (FR), Kmyle en Electric Rescue. Voor Electric Rescue komt dit uit als voorbode op een artiestenalbum dat later in het jaar op het label verschijnt.

Belgische producer en What Happens bekende Marco Bailey levert de donkere, breaks‑geleide Dust on my Soul. Door de combinatie van pulserende basslines en losse, swingende breaks creëert hij een track die zich opvallend onderscheidt.

Madben brengt een vleug ondergrondse Electro‑tech mee met Antigravity. De track kent een scherpe, gerichte esthetiek en een uitgesproken club‑focus.

Electric Rescue werkt samen met rapper en spoken‑word‑artiest ABD Al Malik en cellist Gaspar Claus aan les démons périodiques, de eerste track van zijn aankomende artiestenalbum. De mix van beat, cellosolo en poëtische tekst vormt een van de meest complete en persoonlijke momenten van de EP.

Daarnaast zijn er Black Ribbon van Works Of Intent, Hey!! van Jules Wells, Danza van Lois (FR) en Attrape‑rêves van Kmyle, die elk hun eigen plek innemen in het geheel. Maar als ik één klein deel van deze release uitlicht, dan zijn het vooral Dust on my Soul, Antigravity en les démons périodiques die als de meest indrukwekkende blijven hangen.

De Berlijnse technosound en de drum & bass‑wereld komen opnieuw in een geslaagd huwelijk bij elkaar: Mike Parker keert na 13 jaar terug met zijn eerste artiestenalbum, Echo Disintegrator, waarin hij zijn verkenningen rond 170 beats opnieuw vormgeeft in zijn onmiskenbare geluid.

Parker kan moeiteloos in een hard‑step d&b‑structuur glijden en deze volledig eigen maken. Zijn aanpak is meedogenloos consistent en richt de focus diep op de details van elk geluidselement: hoe de kick doorklinkt, hoe de break in elkaar vloeit en hoe de textuur blijft ademen.

Het resultaat is zowel briljant functioneel als subtiel: een album dat zich in de club beweert, maar ook in de koptelefoon een verrassende, veelzijdige luisterervaring oplevert — een moderne brug tussen de Berlijnse clubtraditie en de voortdurend verder bewegende wereld van de (stevige) drum & bass.

Graham Massey (808 State) en Brian Dougans (Humanoid, The Future Sound of London) — twee zwaargewichten uit de Britse elektronische muziek geschiedenis — bundelen voor het eerst de krachten op het Belgische label De:tuned. Beide producers drukten een onuitwisbare stempel op de vroege rave- en acid housegolf in het Verenigd Koninkrijk en blijven meepraten in de clubtaal van de toekomst.

Met hun gezamenlijke EP In Place of Language zijn ze niet nostalgisch, maar experimenteel: een mix van hun jarenlange ervaring en een eigentijdse, pulserende sound. Het is een ontmoetingspunt tussen verleden en toekomst, waar de geschiedenis van de dansmuziek nog steeds op doortikt.

Voor alle What’s Happeners die deze mannen nog niet genoeg onder de aandacht hebben gehad: dit is geen extra kennis, maar verplicht huiswerk. Denk aan 808 State’s Pacific State , Brian Dougans’ sleutelrol rond Stacker Humaniod (Humanoid) en de tijdloze FSOL‑klassiekers als Papua New Guinea, Lifeforms en Cascade.

Een stukje dansmuziekgeschiedenis, dus: geschiedenis in beweging. Of, in jouw luisterterms: het deel van de les dat je vrijwillig meegenomen hebt naar huis.

Darren Nye gaf zijn album "Hope" uit 2025 een tweede leven met een sterke reeks remixes van een mooi uitgekozen ploeg producers. Het resultaat is een release die even goed vooruitkijkt als terugblikt: een bundel van warme, pulserende electro- en techno-versies met hier en daar een acid-achtige knipoog, stevig geworteld in de sfeer van de jaren 90, maar duidelijk met beide voeten in het nu.