Mathijs Schippers

Graham Massey (808 State) en Brian Dougans (Humanoid, The Future Sound of London) — twee zwaargewichten uit de Britse elektronische muziek geschiedenis — bundelen voor het eerst de krachten op het Belgische label De:tuned. Beide producers drukten een onuitwisbare stempel op de vroege rave- en acid housegolf in het Verenigd Koninkrijk en blijven meepraten in de clubtaal van de toekomst.

Met hun gezamenlijke EP In Place of Language zijn ze niet nostalgisch, maar experimenteel: een mix van hun jarenlange ervaring en een eigentijdse, pulserende sound. Het is een ontmoetingspunt tussen verleden en toekomst, waar de geschiedenis van de dansmuziek nog steeds op doortikt.

Voor alle What’s Happeners die deze mannen nog niet genoeg onder de aandacht hebben gehad: dit is geen extra kennis, maar verplicht huiswerk. Denk aan 808 State’s Pacific State , Brian Dougans’ sleutelrol rond Stacker Humaniod (Humanoid) en de tijdloze FSOL‑klassiekers als Papua New Guinea, Lifeforms en Cascade.

Een stukje dansmuziekgeschiedenis, dus: geschiedenis in beweging. Of, in jouw luisterterms: het deel van de les dat je vrijwillig meegenomen hebt naar huis.

Darren Nye gaf zijn album "Hope" uit 2025 een tweede leven met een sterke reeks remixes van een mooi uitgekozen ploeg producers. Het resultaat is een release die even goed vooruitkijkt als terugblikt: een bundel van warme, pulserende electro- en techno-versies met hier en daar een acid-achtige knipoog, stevig geworteld in de sfeer van de jaren 90, maar duidelijk met beide voeten in het nu.

Met Ikigai levert Nadia Struiwigh haar vijfde en meest persoonlijke album tot nu toe af. De titel verwijst naar het Japanse concept dat zich laat vertalen als ‘datgene waarvoor je leeft’ — een bestaansreden die zich ergens bevindt op het snijvlak van passie, noodzaak en betekenis. Het is precies die zoektocht die door het hele album heen resoneert.

De plaat ontstond vanuit een intuïtief creatief proces, kort na het plotselinge verlies van haar vader, en voelt daardoor rauw, eerlijk en diep doorleefd. In de muziek ontvouwt zich een fragiele maar krachtige beweging tussen rouw, hoop en aanvaarding — alsof Struiwigh al zoekend haar eigen ikigai opnieuw vormgeeft.

Ze verweeft haar kenmerkende ambient texturen met pulserende techno, maar laat de muziek ademen voorbij vaste kaders. De invloed van haar vader — en zijn fascinatie voor machines — klinkt door in de mechanische ritmes en organische lagen die voortdurend met elkaar in dialoog gaan. Tegelijkertijd raakt Ikigai aan grotere thema’s: onze relatie met de aarde, het belang van verbondenheid en de helende kracht van collectieve ervaring.

Richting het einde wordt de spanning wat verder opgetrokken, met meer nadruk op fysieke, soundsystem-gerichte energie. Het voelt als een natuurlijke ontlading, zonder dat het zijn subtiliteit verliest.

Bij What Happens — en ook voor mij persoonlijk — is dit precies het soort plaat waar we warm van worden. Ikigai ademt een oprechte bevlogenheid voor elektronische muziek: compromisloos, emotioneel en met een duidelijke artistieke stem. Muziek als noodzaak, als zoektocht, als reden om te blijven bewegen — dat is waar het voor ons om draait.

Samurai Music komt met een release van ASC (James Clements), een doorgewinterde Britse drum & bass-producer die op deze Saibai 3 een luchtiger, meer introspectief geluid laat horen – iets wat hij de laatste jaren wel vaker doet, ook op zijn eigen labels Auxiliary en Spatial.

Clements, die sinds de late jaren '90 bezig is en nu vanuit Del Mar, Californië opereert, brengt zijn kenmerkende geluid van steely atmosferen, ritmische intriges en precies gevormd geluidsontwerp naar het sublabel 侍栽培三. Op tracks als 'Raijin' (90 bpm) combineert hij basgeluiden met spookachtige melodieën, terwijl 'Rasetsu' (150 bpm) organische percussie heeft en 'Kyubi' een diepe, donkere soundscape met minimale percussie en zware kick biedt; 'Shigure' ten slotte hypnotiseert met verschuivende texturen en melancholische sfeer. Lome muziek met de typische Samurai-sound, maar dan een tikkeltje minder heftig – ik hoor overeenkomsten met de recente 'Shadow Language' van Brendon Moeller, maar subtiele verschillen in intensiteit en BPM maken dit tot een echte Saibai-release, meer laidback en introspectief.

Ik vind deze sound vooral handig voor creatieve, sfeervolle mixen. Precies dat specifieke geluid waar ik naar op zoek ben, zonder helemaal los te weken van de dominante stijlen anno 2026. ASC's ervaring in zowel ambient als clubmuziek maakt dit een perfecte toevoeging aan het label.

Een fijne IDM-plaat blijft toch ook niet te versmaden. Het Britse VLSI Recordings brengt met regelmaat van dit soort plaatjes uit. Deze maand (VLSI27) de nieuwste release van Octavcat, het eveneens Britse producersduo Rich en Matt Cawte – broers met een lange geschiedenis in de scene.

Op Ailurophobia brengen ze meer van waar ze goed in zijn: hoekige beats en tegendraadse breaks overladen met hemelse pads en lead-geluiden. Hoogtepunten van het album zijn 'Shepherd's Pie' , 'Tallsails' en 'Wrong Gravity' voor mij, maar luister vooral zelf...

Het geluid is inmiddels natuurlijk niet vernieuwend meer, maar dat maakt niks uit. De muziek blijft eigenzinnig en mooi, zonder dat er sleet op zit.

End Of Everything markeert het debuut van Noord-Franse producer Erell Ranson op het kwaliteitslabel Stasis Recordings. De producer heeft al een mooi parcours opgebouwd met releases op onafhankelijke labels als Móatún 7, Neo Ouija en Form@Records.

Zijn sound balanceert vakkundig tussen warme, soulvolle techno en sfeervolle elektronische melancholie — met een duidelijke knipoog naar Detroit. Je hoort echo’s van de Britse school die ooit de Detroit-esthetiek herinterpreteerde, maar ook subtiele latin-invloeden à la John Beltran.

End Of Everything is zo’n plaat die zowel op de autoweg, achter je laptop als met een goed boek perfect tot zijn recht komt: organisch, meeslepend en tot in de details verzorgd.