Het meergangenmenu van Pelagic Fest 2026: Loodzware gitaren en elektronische finesse

De sfeer op het festivalterrein in Maastricht is direct herkenbaar: een zee van zwart textiel, indrukwekkende baarden en een flinke dosis gothic esthetiek. Maar hoe "gevaarlijk" deze community er visueel ook uitziet, de sfeer blinkt uit in vriendelijkheid. Pelagic Fest is een bijeenkomst van openminded muziekliefhebbers, gedragen door behulpzame vrijwilligers. Het is een publiek dat enerzijds direct de platenbakken induikt om zeldzaam zwart goud te scoren — zoals René die meteen op vinyljacht gaat — en anderzijds in alle rust acclimatiseert met een vega espresso macchiato in de foyer.

Hardcore roots op je bord: Waarom Pelagic 100% vega claimt

Wie honger of dorst krijgt, botst op een vaste waarde van het festival: de catering is voor de volle 100% vegetarisch en veganistisch. Zelfs de melk in de koffie is plantaardig. Dit viel vorig jaar tijdens de eerste editie in de Muziekgieterij misschien minder op, maar het is een bewuste, labelbrede filosofie. Labeloprichter Robin Staps trekt de straight-edge en veganistische principes uit zijn roots in de vroege punk- en hardcore scene resoluut door naar het heden. Pelagic Records perst deze visie zelfs door in hun productieketen: van eco-vriendelijk geperst vinyl tot duurzame merchandise. Een ijzersterk DIY-statement dat bewijst dat gitaargeweld en ecologisch bewustzijn perfect hand in hand gaan.

Hanry: Atmosferische grooves met groeipijnen

De Franse formatie Hanry is de eerste gang van dit muzikale menu. Zij zetten een kalme, atmosferische set neer waar regelmatig een verrassend groovy vibe doorheen schemert. Hoewel de jonge honden al een livesessie voor de legendarische KEXP-radio speelden, voelt de liveshow nog wat zoekend. De band balanceert hoorbaar tussen hun invloeden en de neiging om te klinken als de gevestigde post-rockorde.

De échte potentie van Hanry ligt denk ik in het een duidelijke plaats geven van elementen die nu al in hun composities doorschemeren. Aan de ene kant hoor je de gelaagde, elektronische abstractie van acts als Max Cooper en Rival Consoles; aan de andere kant pakken ze elementen mee uit de traditionele, symfonische rock à la Pink Floyd en zelfs de melancholische new wave van Simple Minds. Als deze jonge Fransen erin slagen om die elektronische finesse en grootse gitaarlijnen volledig te blenden binnen hun post-rock sound, puren ze daar een ijzersterk en volstrekt uniek geluid uit. Dat de sympathieke bandleden na hun set uitgebreid de tijd nemen voor een praatje, levert ons meteen een elpee en een gesigneerde poster op.

The Devil’s Trade: Een spirituele strooptocht door de Apalachen

Omdat we op een festival weigeren van de ene zaal naar de andere te rennen — we laten de muziek liever even landen — pakken we bewust onze rust. We bespreken de show van Hanry gewapend met een koud speciaalbier van de uitgebreide kaart van de Muziekgieterij. Het is het perfecte rustpunt om ons klaar te maken voor voor de absolute mokerslag van de middag: The Devil’s Trade.

De formatie uit Boedapest geeft een diep indrukwekkende show. Hun geluid laat zich het best omschrijven als 'Country Sludge': een loeizware metalbasis doorspekt met traditionele Hongaarse, Transylvaanse en Amerikaanse Appalachian folk. De intense nummers, aangedreven door loodzware riffs en de bezwerende, rauwe vocals van frontman Dávid Makó, raken direct de juiste snaar. Waar zang in het post-rockgenre weleens een overbodig luxeproduct durft te zijn, is de stem hier het absolute, urgente fundament. Een diepe, ongepolijste trip die het publiek eerst genadeloos omver blaast om het daarna schreeuwend weer wakker te schudden. Wat een power en zeggingskracht.

Lost in Kyiv: Het Zwitserse uurwerk van de post-rock

Een intense show zoals die van The Devil's Trade laat je verdwaasd achter. De pauze die volgt is dan ook bittere noodzaak om de boel te verwerken. Het is een moment om te socializen, mensen te kijken en voor René om shirts te spotten van favoriete bands. Pas wanneer het hoofd weer leeg is, is er ruimte voor de derde gang: Lost in Kyiv.

Waar de jonge landgenoten van Hanry nog zoeken naar hun identiteit, bewijzen deze Franse veteranen dat hun show loopt als een geoliede machine. Voor René is het bovendien een persoonlijke mijlpaal om deze helden eindelijk eens live te zien. De band speelt een loeistrakke set van post-rock met een verscheurende vleugje post-metal. Wat hen uniek maakt, is de totale symbiose tussen rock en elektronica. Waar synths elders vaak een oppervlakkig sausje of een los accent zijn, vormen ze hier een organisch basiselement van de set. Filmische stemsamples versterken de verhalende rode draad. Dat de bindteksten met een charmant, loodzwaar Frans accent de zaal in worden geslingerd, nemen we er met een glimlach graag bij.

Het mysterie van de centrale bassist

Tijdens de optredens valt ons een opvallend visueel detail op: drie van de vijf bands plaatsen hun bassist pal in het midden van het podium. Dit is geen toeval, maar een uitgekiende audiostrategie. Door die cruciale ritmesectie (drums en bas) centraal te zetten, kunnen de gitaarlagen links en rechts breed en stereo worden uitgemixt. Het geeft die typische, dynamische post-rockmuur van geluid. Visueel lost het bovendien het "probleem" op van instrumentale bands: je mist een zanger niet, omdat het podium oogt als één hecht collectief.

Oh Hiroshima: Bombastische tederheid

Met Oh Hiroshima krijgen we opnieuw een band die zijn sporen al lang verdiend heeft en ons een fantastische ervaring voorschotelt. Hun optreden blinkt uit in contrasten: het voelt tegelijkertijd heel licht en enorm bombastisch aan. Bij deze band komt ons interne gesprek over de rol van vocalen in de muziek onmiddellijk weer bovendrijven.

Oh Hiroshima gebruikt de stem weer heel anders dan The Devil's Trade. Waar die laatste de zang als het fundament gebruikt, kiest Oh Hiroshima ervoor om de stem puur als instrument in de mix te zetten. Dit geeft een dromerig, bezwerend effect dat herinneringen oproept aan de shoegaze van een band als Slowdive. Hoewel het live-gebruik van de stem aanvankelijk even wennen is, maakt het diepe indruk. Live krijgt de set extra kracht doordat een tweede stem als een soort echo de strofes versterkt, zonder dat dit de muzikale flow doorbreekt. Een vloeiende, intense show die we snel weer hopen te zien.

The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble: Uitblazen bij filmische klanken

Na dit krachtige optreden begint de vermoeidheid al een beetje op te spelen, maar het dessert van de avond moet nog komen. De afsluiter voor ons staat er een vreemde eend in de bijt: The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble. Met hun duistere, filmische jazz-ambient wijken ze stevig af van het pure gitaargeweld, al bewijzen de gitaren op het podium dat ze thematisch perfect binnen het Pelagic-universum passen. 

De legendarische Nederlandse formatie staat bekend om hun uiterst zeldzame live-optredens, wat deze afsluiter extra bijzonder maakt. Dynamiek is ook bij deze band de sleutel; de trage, hypnotiserende opbouw naar een climax deelt exact dezelfde DNA-structuur als een episch post-rocknummer. Vorig jaar was er ook een ambient act, al stond die toen op een klein podium in de foyer. Deze band neemt heerlijk rustig de tijd om hun gelaagde soundscapes uit te bouwen, ondersteund door subtiele, trage beats. De reactie van de zaal op deze elektronische act is een schoolvoorbeeld van hoe openminded het publiek op een nichefestival als dit is: de experimentele jazz-ambient wordt ademloos geabsorbeerd en luid gewaardeerd.

Hoewel het festivalprogramma daarna nog even doordendert, kiezen wij er bewust voor om de eer aan onszelf te houden. De realiteit van een volledige festivaldag eist simpelweg zijn tol wanneer je —  zoals wij — de grens van de veertig al een tijdje achter je hebt gelaten. De batterijen waren leeg, maar de hoofden zaten vol met prachtige herinneringen en muzikale ideeën voor dit artikel. Voldaan wandelen we richting de auto. Pelagic Fest 2026 bewees opnieuw dat genremuren er zijn om te worden gesloopt. Op naar Pelagic Fest 2027!