Mathijs Schippers

Amai, dat house per definitie platte of vrijblijvende muziek is, hoeft gelukkig niet altijd zo te zijn. Helaas heeft de commercie er door de jaren heen voor gezorgd dat dit wel vaak het geval is, maar het kan gelukkig ook anders. Hoe het anders kan, bewijst de Amerikaanse producer Julian Lindsey met zijn nieuwe EP "Don't Know How To Change", zijn debuutrelease voor het vanuit Amsterdam en Tokio opererende label Sound Of Vast [shopping]. Dit is house die diep, doorleefd en zonnig tegelijk klinkt. Dit is house waar ik oprecht emotioneel van word.

Opener en titeltrack "Don't Know How To Change" heeft een heerlijk relaxte flow, gedragen door warme akkoorden die je als een deken om je heen kunt trekken, en een vocal die net genoeg op de voorgrond treedt zonder de overhand te nemen. De plaat haalt herinneringen boven aan de sensuele deep house van het Amerikaanse label Naked Music, al was die sound doorgaans een stuk gladder en minder diep dan wat we hier horen. Lindsey behoudt namelijk die zwoele warmte, maar klapt er rond de grens van drie minuten een emotionele acid-lijn in die het helemaal afmaakt; dit klinkt exact zoals je wilt dat house klinkt. De vanuit Berlijn opererende Subb-an doet dit in zijn "Subb-an Dubmix" nog eens dunnetjes over zonder heel erg veel af te wijken van het origineel, maar voegt er wel een heel lekkere, eigen dynamiek aan toe.

De track "Miami Air" excelleert vervolgens opnieuw in die lome sfeer, maar herbergt gigantisch veel diepte onder de oppervlakte. Heerlijk ingehouden akkoorden en een zalig gefilterde vocal creëren een onderhuidse spanning, zonder dat de zonnigheid verloren gaat. Het is een schoolvoorbeeld van hoe diepe melancholie en een absolute dansvloer-feel perfect hand in hand kunnen gaan. De remix van de Italiaanse Francesca Lombardo is daarnaast een absolute knaller. Die funky baslijn die onder de oppervlakte speelt en de herwerkte akkoorden uit het origineel werken, mede dankzij een subtiel Moog-sausje, ontzettend goed. Deze remix is duidelijk een stuk opzwepender. Als producer zou ik wel eens willen horen hoe dit zou klinken als de baslijn vervangen zou worden door een diepe, subtiel gefilterde 303, maar zoals hij nu klinkt is hij ook al heel erg lekker. De afsluitende "Subb-an Remix" geeft de titeltrack ten slotte een wat lichtere flow. Voor mij gaat de diepte hierdoor een beetje verloren, maar ik kan me goed voorstellen hoe deze versie uitstekend past in een meer hedendaagse house-DJ-set.

Al met al is dit een release die wederom laat zien dat house verre van dood is. Meestal kies ik voor wat donkerdere, meer gruizige muziek, maar een release van dit kaliber kan ik gewoon niet aan mij voorbij laten gaan. Daarvoor is hij simpelweg te goed.

Een nieuwe release van Martinou, een artiest waarvan ik al een tweetal nummers stevig in mijn persoonlijke favorietenlijst op Spotify heb staan. Op deze nieuwe "Ever-Changing EP", uitgebracht op het gerespecteerde Japanse label Mule Musiq, kiest de Zweedse producer voor een opvallend warme koers. Waar de perstekst spreekt van een verfijnde, dromerige vorm van 'Balearische deep house' en melodieuze jaren '90 ambient techno, klinkt het allemaal weer ontzettend soepel; de tracks doen mijn hoofd onwillekeurig meeknikken op de beat.

Toch betrap ik mezelf op een kritische luisterhouding. Dat is uiteraard een kwestie van smaak, maar als ik deze nieuwe tracks spiegel aan de bijna Burialeske tonen van het ongrijpbare, subtiele en melancholische "An Inclination" (uit 2023) of de breekbare ambient van "Absorption - Citywide" (afkomstig van zijn ijzersterke debuutalbum "Rift" uit 2021), dan mis ik hier gewoon net dat tikkeltje ongrijpbare underground-magie. Die specifieke sfeer raakt mij nu eenmaal vele malen meer dan de zonnige 'Balearische' (een term die mij op zichzelf al een tikje vrijblijvend in de oren klinkt) sound van deze EP. De release is absoluut solide en vakkundig gemaakt, maar de lat ligt door zijn eerdere werk simpelweg stratosferisch hoog. Een luxeprobleem dus, want Martinou is en blijft een geniale producer van wie we nu eenmaal verwend zijn geraakt met het allerbeste.

Dat alles wat stevig is direct oninteressant zou zijn, is simpelweg niet waar. Ik houd gewoon niet van puur knallen om het knallen—of het moet zó vet en energiek zijn dat het onweerstaanbaar wordt (bijvoorbeeld The Prodigy). De nieuwe EP 'Triads' van de in Melbourne residerende producer Pugilist (Alex Dickson) is ook vet, maar op een heel andere, specifieke manier. Het is de diepe gelaagdheid die me in deze release zo ontzettend aantrekt.

De muziek is rauw en het knalt maar (meestal) niet in your face. Onder de oppervlakte bubbelt het als een stroperige teerput. Soms wellen er naast al dat diepe zwart plotseling mooie, subtiele kleuren uit op. Geen brave pasteltinten of felle fluokleurtjes, maar eerder abstracte toespelingen op vage kleuren die ooit heel intens moeten zijn geweest.

De laatste tijd heb ik meerdere releases beschreven die bestonden uit niet eerder uitgebrachte archiefopnames uit de jaren 90. Dat was muziek uit een tijdperk waarin er nog een echte, collectieve opwinding heerste over nieuwe muzikale stromingen. Vandaag de dag is dat minder aan de oppervlakte zichtbaar, maar releases als Triads bewijzen dat er nog steeds ontzettend veel te ontdekken valt.

De ingehouden kracht van deze EP laat volgens mij een duidelijke trend zien: anno 2026 broeit er net onder de oppervlakte nog heel veel beweging en opwinding, al is het minder uitgesproken dan dertig jaar geleden. Het kwaliteitslabel Samurai Music staat al jaren in de frontlinie van deze ontwikkeling.

De sound op deze EP balanceert tussen onderkoelde techno en diepe dubgeluiden, vaak zo gelaagd als donkere ambient. Maar dan komen daar plotseling die snelle, gejaagde drum & bass-ritmes overheen of onderdoor—geïnjecteerd met technolike beats—en dat doet iets magisch. Waar ik in muziek meestal zoek naar pure schoonheid, vind ik hier juist een meer vergane, gefragmenteerde schoonheid.

De twee absolute hoogtepunten van de plaat illustreren die gelaagdheid perfect. Neem nu het nummer 'Woven'; die track grijpt je met zijn onpeilbare, bijna beangstigende diepte compleet bij de keel dankzij langzaam evoluerende, ijzige soundscapes. Aan de andere kant staat de afsluiter 'Machiavellian'. Hier hoor je onweerstaanbare vlagen van tech- en hardstep van pakweg twintig jaar geleden die direct doen denken aan de gloriedagen van het legendarische Metalheadz-label. Het maakt deze release net weer even anders dan andere Samurai releases.

Ik weet het nog goed. Het was 1996 toen mijn broertje kwam aanzetten met 'Drum ’N' Bass for Papa'. Hij was altijd degene die feilloos de muziek wist te kiezen die net even afweek van de rest. Alles klopte aan die sound van drum & bass in die tijd, maar dan anders. Onder zijn drum & bass-alterego Plug viert de legendarische producer Luke Vibert zijn liefde voor het genre, maar net zoals in zijn hele oeuvre zet hij zich hiermee op een prettig gestoorde manier af tegen de gevestigde orde. Nu, dertig jaar later, brengt het Antwerpse kwaliteitslabel De:tuned ons een heerlijke reis terug in de tijd met deze release.

'Variety Magic' is het eerste Plug-album in bijna 15 jaar tijd. Voor deze release heeft Vibert diep in zijn originele mid-90s DAT-archief gegraven. Het resultaat is een verzameling van 11 niet eerder uitgebrachte jungle- en drum & bass-juweeltjes die in dezelfde periode als zijn iconische debuut zijn geproduceerd. De tracks barsten van de rauwe energie, speelse experimenten, dikke funk en die typische, ondeugende humor die zijn vroege werk zo uniek maakte.

Als oude rot in het vak zeg ik dan: hier moeten de hedendaagse producers toch nog eens heel goed naar luisteren. Veel moderne drum & bass klinkt tegenwoordig zo ontzettend overgeproduceerd en gladjes. Op dit album druipt het vet er daarentegen vanaf. De pure, ongepolijste sound bezorgt me direct een spontane grijns op mijn snuit.

Ben ik nu een oude knar die met de vinger in de lucht roept dat vroeger alles beter was? Ik hoop het oprecht niet. Onlangs schreef ik nog een review over de veel meer vernieuwende, drum & bass-georiënteerde muziek op Sabai (een sublabel van Samurai Music), en daar word ik minstens zo blij van. Maar eerlijk is eerlijk: deze release doet me met een gezonde dosis nostalgie terugdenken aan de jaren 90. Die tijd had simpelweg een onmiskenbare charme.

De release is een kleurrijk en heerlijk tegendraads eerbetoon aan een iconisch tijdperk, perfect voor zowel de diehard luisteraar als de dansvloer. Wil je horen hoe heerlijk eigenwijze drum & bass hoort te klinken? Check de release en steun de underground via de De:tuned Bandcamppagina.

Snel zonder gehaast te klinken. Ruw en ongepolijst, maar nooit té hard. Dat zijn de eerste indrukken bij 侍栽培四 van de Spaanse producer Juan Rico (Reeko). Deze vierde release op SAIBAI – het sublabel van Samurai Music – illustreert perfect de overkoepelende visie van het label. SAIBAI trekt bewust weg van de traditionele drum-’n-bass-dansvloer om de deuren te openen voor een bredere, abstractere interpretatie van snellere genres.

Voor Reeko betekent dit een interessante spagaat. Normaal gesproken opereert hij in de technosnelheden van 125-130 bpm, waardoor deze sprong naar 160 BPM qua tempo absoluut buiten zijn reguliere comfortzone ligt. Toch hoort de kenner direct dat hij zijn signature sound nergens loslaat. In plaats van zijn stijl te veranderen, plooit hij zijn kenmerkende, donkere techno-handtekening naadloos naar de wetten van de versnelling. Hij gebruikt de mechanische, repetitieve energie van techno en tekno niet om plat te knallen, maar om verstilde, hypnotiserende luisterstukken te bouwen.

Waar hardere stijlen op een hoog tempo al snel opgefokt of plat kunnen aanvoelen, blijft de sfeer hier filmisch en gelaagd. Op 'Gathering 1' treden diepe, dubtechno-achtige elementen naar de voorgrond, wat resulteert in een bezwerend effect. Op 'Gathering 2' ligt de ritmische urgentie en de versnelling een stuk hoger (met zelfs een subtiele knipoog naar gabber-intensiteit), maar nergens neemt de haast de overhand; de vloeiende flow blijft constant bewaard.

Hoewel 'Gathering 1' door zijn tastbare, diepe sfeer de persoonlijke favoriet is, zijn beide tracks absoluut het luisteren waard. Een ijzersterke release die bewijst dat Reeko's hypnotiserende geluid ook op hoge snelheid moeiteloos overeind blijft.

'Het leuke aan schrijven over muziek is dat je regelmatig nieuwe dingen opgestuurd krijgt. Onlangs stuitte ik zo op Laura Misch, een Britse zangeres, saxofoniste en producer uit Zuid-Londen. Ze begon haar muzikale weg in de Londense jazzscene en bracht eerder al de goed ontvangen EP's "Playground" en "Lonely City" uit, evenals haar debuutalbum "Sample the Sky". Misch staat erom bekend dat ze haar saxofoon en zang live in laagjes over elkaar heen legt met behulp van looppedalen. Door dit live loopen creëert ze in haar eentje een organisch, elektronisch klanktapijt dat klinkt als een volledige band.

Bij een eerste luisterbeurt lijkt haar muziek misschien softe jazz met een relaxte flow die aan bijvoorbeeld Sade doet denken. Maar wie beter luistert, ontdekt al snel dat Misch haar muziek veel gelaagder is en zich minder makkelijk laat ontleden. Haar stemgeluid roept bovendien sterke herinneringen op aan zowel Sade als Tracey Thorn (Everything But The Girl): warm, redelijk laag, een tikkeltje sensueel en doordrenkt met een mooie melancholie. Hoewel de sound van EBTG natuurlijk heel anders is, past die vocale gelijkenis perfect vind ik.

Wat deze ontdekking voor mij extra interessant maakt, is haar filosofie. Misch houdt zich intensief bezig met de ecologie van muziek en de noodzaak van verlangzaming. Dat zijn tegenwoordig misschien hippe termen, maar ze zijn helaas ook hard nodig in een maatschappij die doldraait. Haar thematiek draait om echt weer tijd maken om naar muziek te luisteren en het bewust te laten binnenkomen. Zelf ben ik de laatste tijd ook bewuster op zoek naar die verlangzaming, waardoor haar visie me meteen aanspreekt. Voor haar nieuwste release "Lithic" trok ze bijvoorbeeld bewust de natuur in om composities te schrijven in directe interactie met de buitenwereld, zoals in oude grotten en steengroeven.

"Lithic" is het album waarmee ik haar muziek leer kennen. Waar veel muziek waarover ik schrijf heel elektronisch, abstract en bevreemdend is — denk aan de drum & bass van Samurai Music of de funky breaks van Plug — sluit Misch juist meer aan bij het normale leven. Toch is het geen vluchtige hap-slik-weg-pop. Dit album ademt; ondanks de rijke gelaagdheid is er altijd een zekere lucht en zelfs stilte in de muziek aanwezig. Het geeft bij elke luisterbeurt weer intrigerende nieuwe details prijs. "Lithic" is een rustgevend en toegankelijk album dat een streling is voor het oor en geduld beloont.

Een samenwerking tussen Plaid en John Tejada roept vanzelf verwachtingen op. Beide namen hebben intussen zo’n stevige staat van dienst in de elektronische muziek dat je haast automatisch op zoek gaat naar een opvallende botsing of een briljante nieuwe synthese. Bij de eerste luisterbeurt kwam die ontlading voor mij niet meteen helemaal binnen, maar na enkele herhalingen begon de release zich pas echt te openen. Wat eerst eerder beheerste kwaliteit leek, bleek achteraf langzaam onder de huid te kruipen.

Wat mij hier vooral treft, is hoe sterk de samenwerking leunt op het bestaande karakter van Plaid, maar dan met net wat meer spanning en drive. Ik hoor in deze tracks nog altijd vooral hun herkenbare melodische verfijning en die licht hoekige, bijna speelse manier van componeren, maar de productie geeft dat geheel meer lucht, diepte en pit. Dat is precies wat Tejada lijkt toe te voegen: geen dominante stempel, maar ruimte, balans en een zekere ruimtelijkheid. Zijn aanpak lijkt minder te draaien rond sound dan rond een werkwijze: subtiel, analytisch, met een voorkeur voor analoge texturen, imperfectie en het idee dat minder vaak meer zegt.

Dat sluit ook mooi aan bij wat deze release zelf over de samenwerking vertelt. 'Start Motion' is niet zomaar een losse ontmoeting, maar een verderzetting van een langere artistieke band, na eerdere remixes en hun eerste gezamenlijke release 'Bittersweet'. De twee tracks voelen daardoor niet aan als een geforceerde crossover, maar eerder als een natuurlijk vervolg op een gedeelde geschiedenis. Tejada’s gevoel voor groove, pacing en melodische helderheid komt er samen met Plaids harmonische detailzin en licht surrealistische vormgevoel. Het resultaat is geen radicale breuk, maar een verfijnde samenkomst van twee werelden die elkaar duidelijk begrijpen.

Ook de context helpt dat gevoel te versterken: de release werd in Los Angeles gemaakt tijdens een hete winterperiode in 2026, met een hybride setup van synths en software. Dat hoor je in de balans tussen warmte en precisie. 'Start Motion' bouwt traag momentum op, met ritmische lagen en melodische verschuivingen die zich geleidelijk ontvouwen, terwijl 'Chilla' lichter en losser aanvoelt, maar onder die soepelheid nog altijd veel detail verbergt. Het is muziek die niet per se meteen met de deur in huis valt, maar die juist wint aan karakter zodra je haar wat tijd geeft.

Ik vind het een verdienstelijke samenwerking, en ik zou eerlijk gezegd gerust een volledig album in deze lijn willen horen. Niet omdat het een spectaculaire reset van beide artiesten zou moeten zijn, maar omdat precies dit type samenwerking iets laat horen wat in losse catalogusluisters soms moeilijk te vatten is: hoe een sterke, uitgesproken stijl niet verdwijnt, maar net dieper kan gaan ademen wanneer een andere producer de ruimte slim opent.