Grandbrothers verenigen klassiek en elektronisch in Brussel en Hasselt

Op vrijdag in de Botanique in Brussel, op zaterdag in CCHA in Hasselt: afgelopen weekend passeerden het Duitse duo Grandbrothers, een samenwerking tussen pianist Erol Sarp en ingenieur/softwaredesigner Lukas Vogel, met hun tour langs België. Wij waren er op beide plekken bij.

Het openen van de avond gebeurt door de uit de UK afkomstige Evan Gildersleeve. Gildersleeve producete mee aan het meest recente album van Grandbrothers, 'Elsewhere', en tourt nu ook mee als voorprogramma voor de band. 

Wanneer hij het podium opstapt, oogt hij aanvankelijk wat onzeker, maar zodra hij begint te spelen, verandert dat beeld volledig. Dan is er plots enkel nog passie en intensiteit. In het begin lijkt die expressie wat overdreven, maar gaandeweg groeit zijn optreden in geloofwaardigheid.

De nummers van zijn EP brengt hij met overtuiging, waarbij hij live zang toevoegt die de emotionele laag van zijn set versterkt. Een mooi detail is hoe bevlogen hij zijn drumpads bespeelt — alsof hij met elke aanslag nog een extra duw wil geven aan wat hij voelt. Of de elektronische solo’s die hij brengt met volle overgave, waarbij hij haast lijkt te fuseren met zijn synthesizer. Gildersleeve's muziek is meeslepend en met momenten zelfs cinematisch, en blijkt ook in live-context een prachtige en memorabele ervaring.

Na een korte pauze is het de beurt aan het Duitse duo Grandbrothers. Wat ze neerzetten is ronduit indrukwekkend: een natuurlijke brug tussen neoklassieke muziek en dansbare clubgeluiden.

Ze doen precies het omgekeerde van wat Armin van Buuren recent deed, met zijn puur klassieke pianowerk op het album 'Piano' uit 2025 — hij stapte vanuit de trance-wereld over naar neoklassiek, waarschijnlijk met een oogje op het succes van artiesten als Joep Beving. Maar Van Buurens piano komt nergens in de buurt van Beving, en de oprechtheid die Grandbrothers vanavond lieten zien, missen we ook. Grandbrothers beginnen vanuit de piano en trekken die richting clubgevoel, en dat doen ze authentieker. 

Met de piano aan de linkerkant en de synthesizers aan de rechterkant leken de twee continu in conversatie met elkaar. Het melancholische van de piano staat in contrast met het dansbare en intense van de electronica. Een eenvoudige, maar met momenten best intense lichtmuur achter de twee benadrukt dit contrast. De intensiteit komt tot een piek op momenten dat de pianist zijn instrument verlaat om mee de synthesizers te bespelen, met als resultaat enkele heel clubby nummers. Vooral de momenten waarop ze de ‘four to the floor’-beat loslaten, vallen op.

Leuk detail: terwijl de Botanique een klassieke rechtstaande zaalshow was, delen de twee in CCHA met de zaal dat dit hun eerste show is voor een zittend publiek — CCHA is immers een theaterzaal met comfortabele zetels. Toch moedigen ze iedereen aan om te dansen, desnoods naast of tussen de stoelen. Tegen het einde van de set staat zeker de helft van het publiek recht, losjes dansend. Grandbrothers weten precies wat ze doen: ze laten de grens tussen neoklassiek en clubmuziek op een vanzelfsprekende manier verdwijnen.

Ook al is het in zijn geheel een erg knap uitgewerkte, entertainende show, toch klinkt de muziek niet bepaald vooruitstrevend. Het geheel doet ons erg denken aan de golf melodische elektronische artiesten die akoestische en elektronische invloeden vermengen en opkwamen in de jaren '10, waaronder bv. de Franse Hungry Music-artiesten Worakls, N’to en Joachim Pastor, plus hun Belgische collega Stereoclip. Ook Grandbrothers zelf zijn al bezig sinds 2014. Gestaag, kwalitatief, maar dus niet bepaald revolutionair. En da's best oke, want muziek hoeft niet altijd vernieuwend of conceptueel te zijn — zolang het hart maar klopt. En bij Grandbrothers klopt dat hart hoorbaar en voelbaar op de juiste plek. Het concert was in no-time uitverkocht en het publiek was helemaal mee. Meer hoeft dat ook niet te zijn.