Boards Of Canada

'Inferno', het nieuwe album van Boards of Canada, is uit en de verwachtingen zijn hoog gespannen. Ik heb BOC altijd graag gehoord; hun geluid — gruizige, melancholische electronica met een retro-fotofilter erover — blijft me aantrekken, maar vaak klinkt het ook als: dezelfde sfeer, net andere schuifjes. Dat op zich is niet per se een bezwaar; veel bands blijven binnen een herkenbaar palet werken.

Wat op 'Inferno' opvalt is dat ze subtiel verschuiven. Er zitten etnische accenten in die ik eerder niet zo duidelijk bij hen herkende, en soms hoor je ook shoegaze-achtige texturen die het vertrouwde geluid vergroten zonder het te verloochenen. De magische, betoverende stemsamples zijn er nog altijd — die blijven een handtekening.

Kortom: Inferno klinkt goed en bevat fijne variaties op waar BOC zo sterk in is; het is niet radicaal nieuw, maar het voelt als een zorgvuldige uitbreiding van hun universum. Voor wie houdt van hun kleurpalet is dit opnieuw verplicht luisterwerk; voor wie kritischer is, is het vooral een interessante vraag over hoe waarde en mystiek in de hedendaagse releasecultuur verbonden raken.