Mathijs Schippers

Op de EP "Medicinal Properties" brengt de voor mij tot nu toe onbekende Maude Vôs prachtige, sfeervolle broken beats die langzaam in je botten kruipen. Los Angeles‑gebaseerd, maar met een duidelijk internationale blik, zet ze met dit EP haar muziek nadrukkelijk in de ruimte tussen club, koptelefoon en intiemere, meer experimentele settingen.

Ik hoor linken naar het sublabel Horo van Samurai Music in openingsnummer Orr Kore, met zijn onderkoelde, licht dub-achtige atmosfeer. Dub‑elementen zijn ook terug te vinden in de zachte stroom van Jasmine Season, waar de ritme lichtjes zweeft en de basslijnen wat meer in de background verdwijnen. In de track Endless Fliuch kiest Vôs dan weer de IDM‑kaart, zonder hierbij te overdrijven in experimentatiedrang of moeilijkdoenerij.

In alle tracks blijft de beat een prominente speler, terwijl de muziek duidelijk introspectief blijft. Alleen in de ambient‑afsluiter Swimming Sarahnade hier valt de ritme‑lijn volledig weg, maar blijft er een subtiele ritmische flow in de textuur, waardoor de EP niet helemaal stilstaat, maar juist rustig afsluit.

Medicinal Properties is een sterke, compacte EP vol introspectieve elektronische muziek die je meeneemt in plaats van alleen om je heen te hangen: een soort toolkit voor wie zoekt naar muziek om mee te verzachten, te herstellen of rustig te worden — in plaats van alleen te dansen.

"Ekta" — een Punjabi woord dat staat voor samenkomen rond een gedeeld doel — is het nieuwe label van Yung Singh, die na vijf jaar als DJ is uitgegroeid tot een opvallende stem binnen de Britse underground. Met zijn debuutsingle ‘nug46’ en de EP ‘bloom’ zet hij nu een volgende stap, waarin hij niet alleen zijn eigen sound verder uitdiept, maar ook nadrukkelijk een brug slaat tussen clubcultuur en zijn culturele achtergrond.

Die intentie hoor je ook in de muziek. Drum & bass zoals het hoort: beats die alle kanten op lijken te ratelen en bassen die je darmen doen trillen, maar altijd met controle en gevoel voor detail. De toevoeging van Indiase percussie geeft de tracks een extra dimensie, zonder ooit in clichés te vervallen — geen goedkope exotiek, maar een organische laag die het geheel versterkt.

Wat het echt doet werken, is de energie die eronder zit. Er zit een speelsheid en drive in die teruggrijpt naar de eerste "Logical Progression"-releases: technisch scherp, maar vooral ook oprecht opwindend. Het is drum & bass die niet alleen functioneert op de dansvloer, maar ook iets losmaakt.

Voor mij is dit zo’n release die je terugbrengt naar waarom je ooit verliefd werd op het genre.

Met "Urtiga" presenteert DJ Saliva — het project van Mauro Ventura — een debuut dat tegelijk digitaal verschijnt en als gelimiteerde 12” via het eigenzinnige AL GHARIB. Dat label profileert zich steeds nadrukkelijker als een platform voor werk dat balanceert tussen clubmuziek en meer introspectieve, bijna rituele luisterervaringen. Ook deze release past perfect binnen die lijn: duidelijk geladen met emotionele en conceptuele intentie.

De vinylversie (slechts 30 exemplaren) voelt dan ook als een essentieel onderdeel van het geheel. Geen klassieke drager, maar een tastbaar verlengstuk van de muziek — iets wat de spanning tussen het fysieke en het vluchtige extra onderstreept.

Muzikaal beweegt "Urtiga" zich in donkere, introspectieve sferen, maar wat opvalt is hoe helder en ruimtelijk alles blijft. Waar veel gelijkaardige releases net kracht halen uit een waas van delay en reverb kiest Ventura hier voor meer openheid en precisie. Die keuze maakt de spanningsboog anders: minder mist, meer structuur, zonder aan intensiteit in te boeten.

De Portugese roots van Ventura en zijn residentie in Berlijn zijn subtiel aanwezig. Vooral dat typische Berlijnse gevoel — industrieel, onderkoeld en licht afstandelijk — is hoorbaar aanwezig, zonder dat het ooit richting cliché of pure imitatie gaat.

De persinfo noemt invloeden van o.a. Drexciya en This Mortal Coil en het ungerground geluid van de late jaren 90. Ik hoor vooral een persoonlijke reconstructie: een dwingend ritme als architectuur, korrelige percussie, vervormde bassen en soms een soort zwevende, fragiele ambientlaag.

Afsluiter “Exuvia Fur Purla” blijft bij mij vooral hangen. De track voelt als een logisch loslaten van de opgebouwde spanning: geen overbodige franjes, maar een sobere, sfeervolle landing die de energie van de plaat laat nazinderen zonder in geneuzel te vervallen.

Een nieuwe digitale release bij COD3 QR bundelt werk van Works Of Intent, Jules Wells, Marco Bailey, Madben, Lois (FR), Kmyle en Electric Rescue. Voor Electric Rescue komt dit uit als voorbode op een artiestenalbum dat later in het jaar op het label verschijnt.

Belgische producer en What Happens bekende Marco Bailey levert de donkere, breaks‑geleide Dust on my Soul. Door de combinatie van pulserende basslines en losse, swingende breaks creëert hij een track die zich opvallend onderscheidt.

Madben brengt een vleug ondergrondse Electro‑tech mee met Antigravity. De track kent een scherpe, gerichte esthetiek en een uitgesproken club‑focus.

Electric Rescue werkt samen met rapper en spoken‑word‑artiest ABD Al Malik en cellist Gaspar Claus aan les démons périodiques, de eerste track van zijn aankomende artiestenalbum. De mix van beat, cellosolo en poëtische tekst vormt een van de meest complete en persoonlijke momenten van de EP.

Daarnaast zijn er Black Ribbon van Works Of Intent, Hey!! van Jules Wells, Danza van Lois (FR) en Attrape‑rêves van Kmyle, die elk hun eigen plek innemen in het geheel. Maar als ik één klein deel van deze release uitlicht, dan zijn het vooral Dust on my Soul, Antigravity en les démons périodiques die als de meest indrukwekkende blijven hangen.

De Berlijnse technosound en de drum & bass‑wereld komen opnieuw in een geslaagd huwelijk bij elkaar: Mike Parker keert na 13 jaar terug met zijn eerste artiestenalbum, Echo Disintegrator, waarin hij zijn verkenningen rond 170 beats opnieuw vormgeeft in zijn onmiskenbare geluid.

Parker kan moeiteloos in een hard‑step d&b‑structuur glijden en deze volledig eigen maken. Zijn aanpak is meedogenloos consistent en richt de focus diep op de details van elk geluidselement: hoe de kick doorklinkt, hoe de break in elkaar vloeit en hoe de textuur blijft ademen.

Het resultaat is zowel briljant functioneel als subtiel: een album dat zich in de club beweert, maar ook in de koptelefoon een verrassende, veelzijdige luisterervaring oplevert — een moderne brug tussen de Berlijnse clubtraditie en de voortdurend verder bewegende wereld van de (stevige) drum & bass.

Graham Massey (808 State) en Brian Dougans (Humanoid, The Future Sound of London) — twee zwaargewichten uit de Britse elektronische muziek geschiedenis — bundelen voor het eerst de krachten op het Belgische label De:tuned. Beide producers drukten een onuitwisbare stempel op de vroege rave- en acid housegolf in het Verenigd Koninkrijk en blijven meepraten in de clubtaal van de toekomst.

Met hun gezamenlijke EP In Place of Language zijn ze niet nostalgisch, maar experimenteel: een mix van hun jarenlange ervaring en een eigentijdse, pulserende sound. Het is een ontmoetingspunt tussen verleden en toekomst, waar de geschiedenis van de dansmuziek nog steeds op doortikt.

Voor alle What’s Happeners die deze mannen nog niet genoeg onder de aandacht hebben gehad: dit is geen extra kennis, maar verplicht huiswerk. Denk aan 808 State’s Pacific State , Brian Dougans’ sleutelrol rond Stacker Humaniod (Humanoid) en de tijdloze FSOL‑klassiekers als Papua New Guinea, Lifeforms en Cascade.

Een stukje dansmuziekgeschiedenis, dus: geschiedenis in beweging. Of, in jouw luisterterms: het deel van de les dat je vrijwillig meegenomen hebt naar huis.

Darren Nye gaf zijn album "Hope" uit 2025 een tweede leven met een sterke reeks remixes van een mooi uitgekozen ploeg producers. Het resultaat is een release die even goed vooruitkijkt als terugblikt: een bundel van warme, pulserende electro- en techno-versies met hier en daar een acid-achtige knipoog, stevig geworteld in de sfeer van de jaren 90, maar duidelijk met beide voeten in het nu.

Met Ikigai levert Nadia Struiwigh haar vijfde en meest persoonlijke album tot nu toe af. De titel verwijst naar het Japanse concept dat zich laat vertalen als ‘datgene waarvoor je leeft’ — een bestaansreden die zich ergens bevindt op het snijvlak van passie, noodzaak en betekenis. Het is precies die zoektocht die door het hele album heen resoneert.

De plaat ontstond vanuit een intuïtief creatief proces, kort na het plotselinge verlies van haar vader, en voelt daardoor rauw, eerlijk en diep doorleefd. In de muziek ontvouwt zich een fragiele maar krachtige beweging tussen rouw, hoop en aanvaarding — alsof Struiwigh al zoekend haar eigen ikigai opnieuw vormgeeft.

Ze verweeft haar kenmerkende ambient texturen met pulserende techno, maar laat de muziek ademen voorbij vaste kaders. De invloed van haar vader — en zijn fascinatie voor machines — klinkt door in de mechanische ritmes en organische lagen die voortdurend met elkaar in dialoog gaan. Tegelijkertijd raakt Ikigai aan grotere thema’s: onze relatie met de aarde, het belang van verbondenheid en de helende kracht van collectieve ervaring.

Richting het einde wordt de spanning wat verder opgetrokken, met meer nadruk op fysieke, soundsystem-gerichte energie. Het voelt als een natuurlijke ontlading, zonder dat het zijn subtiliteit verliest.

Bij What Happens — en ook voor mij persoonlijk — is dit precies het soort plaat waar we warm van worden. Ikigai ademt een oprechte bevlogenheid voor elektronische muziek: compromisloos, emotioneel en met een duidelijke artistieke stem. Muziek als noodzaak, als zoektocht, als reden om te blijven bewegen — dat is waar het voor ons om draait.

Samurai Music komt met een release van ASC (James Clements), een doorgewinterde Britse drum & bass-producer die op deze Saibai 3 een luchtiger, meer introspectief geluid laat horen – iets wat hij de laatste jaren wel vaker doet, ook op zijn eigen labels Auxiliary en Spatial.

Clements, die sinds de late jaren '90 bezig is en nu vanuit Del Mar, Californië opereert, brengt zijn kenmerkende geluid van steely atmosferen, ritmische intriges en precies gevormd geluidsontwerp naar het sublabel 侍栽培三. Op tracks als 'Raijin' (90 bpm) combineert hij basgeluiden met spookachtige melodieën, terwijl 'Rasetsu' (150 bpm) organische percussie heeft en 'Kyubi' een diepe, donkere soundscape met minimale percussie en zware kick biedt; 'Shigure' ten slotte hypnotiseert met verschuivende texturen en melancholische sfeer. Lome muziek met de typische Samurai-sound, maar dan een tikkeltje minder heftig – ik hoor overeenkomsten met de recente 'Shadow Language' van Brendon Moeller, maar subtiele verschillen in intensiteit en BPM maken dit tot een echte Saibai-release, meer laidback en introspectief.

Ik vind deze sound vooral handig voor creatieve, sfeervolle mixen. Precies dat specifieke geluid waar ik naar op zoek ben, zonder helemaal los te weken van de dominante stijlen anno 2026. ASC's ervaring in zowel ambient als clubmuziek maakt dit een perfecte toevoeging aan het label.