Dienne verkent met Conducturis de ruimte tussen stem, piano, hobo en elektronica

In het zachte halfduister van de Heilig Hart-kerk in Herkenrode doet Dienne Bogaerts het vanavond alleen, omringd door elektronica, een hobo, piano en stemmen, maar toch voel je meteen de lange lijn van haar traject met Lili Grace en haar eerste soloplaat Addio meeklinken. Waar die eerdere platen diep persoonlijk waren, kiest ze met Conducturis voor iets abstracter en conceptueler, zonder de emotionele lading los te laten.

Toen ze begin jaren 2010 als Lili Grace samen met haar zus Nelle op een klein festival in Beringen stond, was het vooral de koppige eigenheid die opviel: twee tienermeiden die complexe songs aandurfden, balancerend tussen pop, experiment en heftige thema’s. Jaren en enkele indrukwekkende concerten later – onder meer in 2013 en 2021 – zie je in Herkenrode dezelfde muzikant terug, maar nu als zelfstandige maker en jonge moeder, met een nog duidelijker gevoel voor vorm en ruimte. De thematiek is verschoven, weg van het rouwproces dat Silhouette en Addio doordesemde, maar de ernst en concentratie zijn gebleven.

Conducturis is in essentie een grensoverschrijdend project dat tussen film, kunstinstallatie en muziek zweeft – een werk dat evenzeer te danken is aan de beeldende kunstenaars Mira Sanders en Cédric Noël als aan Dienne Bogaerts zelf. De plaat ontstond als geluidscomponent bij een immersieve filminstallatie, waarin Sanders en Noël met de codes van de roadmovie speculeren over de bouw van een kunstmatig brein in het Zwitserse landschap. De titel Conducturis verwijst naar geleiding, stroom en verbinding, maar ook naar het idee van een brein dat via een infrastructuur van kabels en netwerken wordt “aangelegd” in de natuur.

Live presenteert dit zich als een soort hedendaagse mis voor fragiele stemmen, piano, hobo en elektronica, waarbij de kerkruimte fungeert als een extra instrument. De plaat gaat over een neurologische reis door de hersenen, met titels als “Motor Cortex”, “The Great Cable” en “Skull Tunnel”, die verwijzen naar onderdelen van onze hersenen. In de Heilig Graf-kerk ontvouwt Dienne dat pad laag voor laag: onheilspellende elektronische klankvelden mengen zich met oboe-frases en koortjes, soms niet meer dan een ruisende adem, soms een donkere drone die de banken doet trillen.

De menselijke stem blijft een anker in haar werk. Dienne gebruikt haar eigen stem niet als klassieke zangeres, maar als klankbron: gefluisterde lijnen, geharmoniseerde zuchten, fragmentarische syllaben die eerder textuur dan taal lijken. Daarnaast is er de klassiek geschoolde stem van Jony Overdijk, die een extra laag toevoegt. De combinatie van hun stemmen geeft de composities een diepte die je eerder associeert met koormuziek of filmmuziek dan met pure elektronica.

Wat deze avond bijzonder maakt in deze reeks, is hoe de traditionele instrumenten – piano, hobo, stem – een soort toegangspoort vormen tot een veel abstracter klankuniversum. Voor wie niet dagelijks met experimentele muziek bezig is, werkt dat menselijke element als een gids: je haakt in op een melodie, een ademhaling, een hobo-frase, en laat je van daaruit mee de diepte in trekken.

De abstractie wordt nooit een intellectuele muur, maar blijft poreus en toegankelijk. In de verte resoneert Diennes uitgesproken liefde voor aandachtig luisteren en de kracht van stilte; ze laat phrases uitdoven in de ruimte, durft stiltes te laten vallen en dwingt de zaal om mee te ademen. Diezelfde houding – muziek als iets dat niet vrijblijvend mag ruisen op de achtergrond, maar een volledige aanwezigheid vraagt – voel je in elke spanningsboog van de set.

Hopelijk krijgt dit stuk de kans om te blijven groeien op podia die, net als vanavond in Herkenrode, luisteren niet als formaliteit maar als uitnodiging beschouwen – dan kunnen we Dienne nog lang blijven volgen in haar spel tussen stem, stilte en klank.