De weg naar een meesterwerk - een jaar in gesprek met Maarten VX

“Ik wil echt eens iets zot maken”, klonk het. “Zo gewoon een jaar op mijn gat zitten en elke godganse dag iets proberen maken dat op de top van mijn kunnen is.” Dat waren de zinnen die het meest bleven plakken na een gesprek dat ik in september 2025 had met Maarten VX. De Gentse electronica-artiest brengt al sinds 2021 muziek uit en geeft zijn eigen interpretatie aan het electronicagenre. Met wijde pads, gelaagde percussies en dramatische composities klinken zijn nummers onmiskenbaar als de zijne.

Oncomfortabel comfort

Het gesprek dat we toen hadden ging voornamelijk over zijn productietechnieken, maar toch waren het die woorden van ambitie die mij het meeste bijbleven. Het was de toon waarop hij ze uitsprak die me prikkelde. Op zich is er niks opmerkelijk aan. Het lijkt meer dan normaal dat je als artiest streeft naar groei en beter worden in je stiel, niet? En toch merkte ik een zekere oordeelskracht op. 

Wanneer je als producer voor de allereerste keer een muziekprogramma opent, dan ben je een muzikale cowboy in het wilde westen. Je hebt geen flauw idee hoe je een goede track moet maken, en na het bekijken van je eerste instructievideo’s op YouTube lijken de mogelijkheden eindeloos. Spoel een aantal jaar door naar de toekomst en veel producers hebben hun eerste eigen workflow ontwikkeld die productief en comfortabel aanvoelt. 

Het was net dat comfort waartegenover Maarten VX ongenoegen begon te koesteren. “Ik heb ’t gevoel dat ik de laatste twee jaar luier en luier aan ’t worden ben. Ik vind nieuwe samples, ik heb mijn goeie synth presets en ik bouw daar vrij snel een nieuwe track mee. Vroeger zou ik wat meer gezocht hebben en dat mis ik een beetje. Ik wil eens next level gaan.”

Na afloop van dat gesprek bleef er bij mij vooral een intens gevoel van nieuwsgierigheid achter. Als producer en redacteur had ik al ontzettend veel respect voor het werk van Maarten VX. Door op zo’n daadkrachtige toon van de man zelf te horen dat hij er juist ontevreden over was, moest ik denken aan mijn eigen moeilijkheden als collega-producer. Ik herkende die misnoegdheid met je eigen proces en output maar al te goed, maar voor de een of andere reden geloofde ik dat die misnoegdheid bij Maarten VX zou leiden naar een ongezien nieuw kwaliteitsniveau.

De maanden die volgden probeerde ik een artikel rond ons gesprek te schrijven. “Maarten VX: wie is hij? Wat drijft hem?” Ik was op weg om een braaf en steriel artiestenportret te maken, maar al snel voelde dat oneerlijk aan ten opzichte van een gesprek waar zo grondig werd gefilosofeerd over concepten als ambitie, groei en creativiteit. Ik bleef met die brandende nieuwsgierigheid zitten naar het werk dat uit zijn strijdlustige woorden van september zou komen en kwam tot de constatatie dat ik hem opnieuw wilde spreken.

Doorbraak door afstand

Juni 2026, ondertussen kregen de voorheen kalende bomen hun bladeren alweer terug. Eindelijk kreeg ik het vervolg waar ik zo razend benieuwd naar was. Was hij dan effectief naar the next level gegaan zoals hij ambieerde? Hoe zou het resultaat daarvan klinken? Was hij erin geslaagd met strijdlust en wilskracht ongehoorde meesterwerken uit zijn monitorspeakers te persen? Wanneer het tijdens onze tweede ontmoeting over productie ging, was dat dan ook het eerste dat ik vroeg. Ik verwachtte me aan een antwoord dat zijn queeste naar die hogere lat zou introduceren, maar werd in de plaats daarvan geconfronteerd met een respons die een stuk nederiger was. “Wel, ik ben na ons eerste gesprek even gestopt met muziek maken,” was het antwoord. “Ik had echt het gevoel dat mijn muziek niet per se beter werd. Daarom voelde ik de nood om de zaken terug wat in perspectief te plaatsen en muziek terug graag te zien.”

Wat volgde was een proces van muziek beluisteren puur voor het genot, zonder dat het moest in functie van het opdoen van inspiratie. Alle promo en optredens werden stilgelegd en wanneer de goesting terugkwam zette hij de focus op enkel muziek maken. Muziek die voor hemzelf was en waar geen verwachtingen aan werden opgesteld. Ik kon het verloop van zijn proces enkel toejuichen, maar herkende nergens die standvastige “ik wil iets zot maken” als drijfveer. Afstand nemen, alles stopzetten en gewoon voor jezelf nummers maken klinkt nu niet bepaald als jezelf pushen naar nieuwe hoogtes dacht ik. Grappig genoeg ging hij akkoord met die stelling. Na een intensief artistiek crisisberaad kwamen we bij dezelfde conclusie.

Loslaten

“Weet je wat het is? Je rijdt jezelf gewoon vast als je de studio binnenstapt met de mentaliteit om iets episch te maken. Je zit dan in het midden van het proces je werk te vergelijken met een of ander imaginair ideaalbeeld in je achterhoofd, en dan schiet je spontane ideeën of experimenten veel te snel af.” 
Tja, hoe zou die beslissing om iets episch te maken er ook uitzien? Bestaat er zoiets als “harder” creëren? Zou je die dag dan vuriger dan normaal een melodie in de piano roll tekenen? Kan je met meer overgave CTRL + C en CTRL + V indrukken of je filters moduleren? Ik trek het nogal in het belachelijke, maar je begrijpt het punt wel. Als artiest kan je niet uit je bed stappen en beslissen om die dag een meesterwerk te maken. Hoe vaak hoor je artiesten niet vertellen dat ze de populariteit van hun meest bekende nummer nooit hadden verwacht? Hoe geef je ambitie dan een plaats in je werkproces? Hoe push je jezelf dan naar het volgende niveau?

Misschien kan je je groei als artiest niet meten aan de kwaliteit van je output, maar aan hoe toegewijd je bent aan de relatie met je productieproces. Ja, soms wordt je proces wat saai of voelt het wat te veilig. Soms kan je jezelf erin verliezen of laat je je te veel leiden door statistieken zoals streams, likes of hoe vaak je releaset. Je mag je eens kwaad maken en je mag zeker misnoegd zijn over hoe je creatief proces is gegroeid; ook dat zijn emoties die vanuit een liefde voor de kunst komen. Wat uiteindelijk bepaalt tot welke hoogte je groeit, is hoe bereid je bent om te luisteren naar wat er op dat moment nodig is om je creatieve proces terug met liefde te benaderen. Of het nu is door terug te experimenteren, even een pauze te nemen of jezelf restricties op te leggen, er zijn altijd wel dingen die je kan doen om die liefde terug aan te wakkeren. 

Voor Maarten VX was het een combinatie van die maatregelen die zorgde voor een scherper beeld over zijn volgende werk. De focus verschoof van een episch werk dat iedereen van zijn sokken blaast naar het maken van een debuutalbum. Aan de kwaliteit van het werk werd geen druk vooropgesteld, maar met een stevige portie structuur en goesting om muziek te maken zette hij zijn tanden erin. Dat debuutalbum staat gepland voor 2027, met de eerste single Prism die sinds vorige week uit is.

Meesterschap

“Op een bepaald moment heb ik beseft dat die epische track of release er gaat komen door steentje na steentje te blijven leggen. Als je je proces met de juiste mentaliteit benadert, dan is elke release een kleine stap die je in de goeie richting zet.” 
Meesterschap is nooit het doel. Het is simpelweg een bijproduct van herhaaldelijk en met liefde te interageren met het creatief proces. Duurzaamheid is daarin koning, en die krijg je door bereid te zijn wrange gevoelens ten opzichte van je proces te overkomen. De kans bestaat dat je tijdens de creatie van je beste werk niet eens zult doorhebben dat het je beste werk zal worden. Maar wat is uiteindelijk het belangrijkste? Dat je iets “zot” hebt gemaakt, of dat je erin bent geslaagd om een leven lang betekenis te vinden in jouw creatief proces?