Op 15 september verscheen de nieuwste VA van Marginalia, het toonaangevende label van de Turkse dj en producer ELIF. Daarop prijkte ook de nieuwste track Metanoia van producer Naethan. Tijd voor een korte babbel dus. Wij spraken de Belgisch-Griekse producer over die nieuwe plaat, z'n Limburgse roots en vroege liefde voor muziek.
Ik zie dat je afkomstig bent uit Limburg. Is het moeilijker om als artiest in die regio door te stoten? Op welke manier wel/niet?
Ja en nee. Enerzijds zijn er genoeg Limburgse artiesten die bewezen hebben dat je afkomst absoluut geen beperking hoeft te zijn. Anderzijds is het nachtleven hier natuurlijk een stuk beperkter dan in steden als Antwerpen, Brussel of Gent. Zeker toen ik begon, was het belangrijk om letterlijk uit die comfortabele, groene provincie te stappen, mensen te leren kennen en deel uit te maken van het nachtleven daar.
Mijn eerste echte residency was bijvoorbeeld in Antwerpen, in Club Space, waar ik iedere week speelde. Van daaruit begon mijn netwerk en mijn carrière zich verder uit te bouwen. Uiteindelijk maakt het vandaag misschien iets minder uit waar je woont, maar in elektronische muziek blijft persoonlijk contact belangrijk. Veel dingen ontstaan nog altijd gewoon doordat je ergens speelt, iemand ontmoet of na een set met elkaar aan de praat raakt.
Je draait en produceert al tientallen jaren. Kan je een moment beschrijven waarop je echte voldoening voelde als artiest?
Dat zijn er ondertussen gelukkig te veel om er één uit te kiezen. Mijn eerste residency in 2005 onder mijn vorig alter ego ‘Deltano’ was er zeker één van. Ik speelde daar wekelijks en ben blij dat ik die periode nog heb mogen meemaken.
Later werdt het groter en kwamen daar festivals zoals o.a. Tomorrowland, WECANDANCE en de Boiler Room op Pukkelpop bij, maar ook talloze fantastische binnen- en buitenlandse gigs. Ik doe niets liever dan muziek spelen voor mensen dus die voldoening is er praktisch elke keer.
Wat na al die jaren ook nog eigenlijk steeds evenveel voldoening geeft, is wanneer artiesten waar je zelf al heel lang naar opkijkt je muziek beginnen te spelen. Als mensen als Solomun, Sasha of Dubfire een eigen productie supporten, blijft dat bijzonder. Ook support van iemand als Nico Morano, die vanuit België zelf een enorm parcours heeft afgelegd, doet natuurlijk veel.
Waar is die fascinatie met elektronische muziek eigenlijk begonnen?
Eigenlijk al heel vroeg. Mijn moeder was vroeger DJ bij een lokale radiozender, dus muziek was bij ons thuis altijd aanwezig. Als kind was ik al enorm gefascineerd door platen, radio en alles wat met muziek te maken had. Ik denk dat daar onbewust de basis is gelegd voor wat later een vrij extreme obsessie is geworden.
Als tiener begon ik zelf met muzieksoftware te experimenteren en wilde ik vooral begrijpen hoe de muziek waar ik naar luisterde gemaakt werd. Rond mijn 21ste kocht ik mijn eerste draaitafels en vanaf dan ging het redelijk snel. Een jaar later had ik mijn eerste residency in Antwerpen en speelde ik vrijwel ieder weekend.
Mijn smaak is altijd veel breder is geweest dan alleen elektronische muziek. Thuis kreeg ik ook heel veel muziek uit de jaren 70 en 80 mee. Pink Floyd, Deep Purple, Vangelis of Jean-Michel Jarre, bijvoorbeeld. Die liefde voor oude synthesizers en sounds met veel karakter zit vandaag nog altijd ergens in mijn producties. Ik ben nog steeds veel liever een uur aan een synthesizer aan het draaien tot er per ongeluk iets interessants gebeurt dan dat ik meteen naar de zoveelste preset grijp.
Jouw nieuwste track Metanoia verschijnt in een VA op Marginalia, het label van ELIF. Hoe ben je daar terechtgekomen?
Marginalia is een label waarvan ik zelf heel veel muziek speel, dus het voelde sowieso als een logische plek om mijn werk naartoe te sturen. De richting waarin mijn producties de laatste tijd evolueren, sluit ook goed aan bij de sound van het label.
Ik heb op een bepaald moment gewoon een selectie van mijn onuitgebrachte muziek naar ELIF gestuurd. Ze pikte daar verschillende tracks uit die ze gedurende een langere periode in haar sets heeft getest. Dat vind ik persoonlijk ook een heel fijne manier van werken, omdat een track zich uiteindelijk op een dansvloer moet bewijzen. Van die tracks bleek Metanoia telkens bijzonder goed te werken en uiteindelijk kwam die als winnaar uit de bus.
Je tracknaam verwijst naar ‘een verandering van inzicht, een diepe ommekeer of een bekering’. Verwijst die track ook naar een ommekeer in jouw persoonlijke leven?
Achteraf gezien eigenlijk wel. De afgelopen jaren is er behoorlijk veel veranderd, zowel privé als op het vlak van gezondheid. Een aantal jaar geleden kreeg ik vrij ernstige tinnitus en hyperacusis. Geluid, wat eigenlijk al mijn hele leven mijn grootste passie is geweest, werd plots iets waar ik voorzichtig mee moest omgaan.
Op een bepaald moment was het zo heftig dat ik mijn muziekcarrière tijdelijk heb moeten stopzetten. Niet alleen optreden was moeilijk, zelfs gewoon muziek maken of naar muziek luisteren was niet meer zo vanzelfsprekend. Dat doet mentaal natuurlijk iets met je wanneer je al sinds je tienerjaren vrijwel iedere dag met muziek bezig bent.
Gelukkig is de situatie de afgelopen twee jaar enorm verbeterd en kan ik opnieuw produceren, optreden en muziek beleven zoals vroeger. Misschien zelfs bewuster dan vroeger. Ik denk dat je pas echt beseft hoeveel iets voor je betekent wanneer de mogelijkheid bestaat dat je het moet loslaten.
In die zin past de naam Metanoia eigenlijk heel goed bij deze periode. Het nummer is niet letterlijk geschreven als soundtrack bij wat er gebeurd is, maar het idee van verandering, opnieuw beginnen en met een andere blik naar dingen kijken, herken ik er absoluut in.
De plaat verschijnt op een VA. Krijg je volledige carte blanche van het label of moet een track aan bepaalde vereisten voldoen?
Voor mij moet er sowieso altijd een zekere artistieke vrijheid zijn. Natuurlijk heeft ieder label een bepaalde identiteit en richting. Dat is uiteindelijk ook waarom je bewust muziek naar een bepaald label stuurt.
Maar ik geloof niet zo in een track gaan maken volgens een checklist omdat je op een bepaald label wilt verschijnen. Je maakt iets wat voor jou klopt en zoekt vervolgens het label waarvan je denkt dat het daarbij past.
Kopfoto: © Naethan
