Het post-contemporary jazztrio De Beren Gieren gooit het roer volledig om met hun elektronische alter ego Fuzzy Bears. Gedreven door modulaire synths en analoge experimenten balanceert dit titelloze debuutalbum op de fijne lijn tussen virtuoze 'muzikantenmuziek' en intuïtieve 'producersmuziek'. Verwacht geen kille computerklanken, maar een warme, gruizige deken van kosmische soundscapes en ambient grooves. Een absolute aanrader voor wie hunkert naar analoge warmte en avontuur.
Ik ontdekte het nieuwste album van Corrado Maria De Santis via het Instagram-kanaal Secret Ambient Club, waar dagelijks een 'album van de dag' wordt gedeeld. Op What No Longer Is and What Has Not Yet Been Named presenteert de Italiaanse muzikant een verzameling breed uitwaaiende geluidslandschappen met "gebroken" geluiden.
De basis van deze release ligt in gitaarimprovisaties. De Santis is een afgestudeerd jazzgitarist, maar hij gebruikt zijn instrument hier niet om traditionele akkoorden of melodieën te spelen. Zijn improvisaties dienen puur als een ruwe geluidsbron die vervolgens digitaal wordt bewerkt. Waar 'digitaal' vroeger nog wel eens synoniem stond voor kil en klinisch, bewijst dit album het tegendeel: er ontstaat juist een warm en levend geluid.
De typische, diepe drone-sound op de plaat komt voort uit extreme time stretching. Een gitaarklank van slechts een paar seconden wordt uitgerekt tot wel twee minuten, zonder dat de toonhoogte verandert. Naast dit uitrekken worden effecten zoals equalizing, galm en delay toegepast. Tegenwoordig is er zowel hardware als software op de markt waarmee je dit proces op een heel intuïtieve manier kunt sturen, wat de muziek een organisch gevoel geeft. Het resultaat is een diep, warm geluid dat troostend monotoon is, maar tegelijkertijd geen moment hetzelfde klinkt; onderhuids gebeurt er van alles, terwijl de cadans constant blijft.
De artiest legt uit dat de muziek zich bevindt in een sonische overgangszone waar tijd haar richting verliest. Die behoefte aan vertraging sluit aan bij een bredere trend. De afgelopen jaren zie je een groeiende interesse in langgerekte, minimale ambient. Je zou dit kunnen zien als een natuurlijke tegenreactie op onze steeds sneller wordende maatschappij. Voor schoonheid kun je immers nooit te veel tijd uittrekken.
Toch hoeft ambient niet altijd extreem langgerekt te zijn om impact te maken. Hoewel het langste nummer op deze plaat (Breath Between Ruins) de twaalf minuten duurt, weet De Santis zijn verhaal elders ook te vertellen in compactere tracks van iets meer dan vijf minuten. Het is een gelaagde, levende ambient-plaat geworden die de tijd neemt, maar nergens langdradig wordt.
'Art Form 5' is een gloednieuwe verzamelaar die een hele keur aan elektronische artiesten samenbrengt op het gebied van “luister”techno. Een term die in het verleden ook wel IDM (Intelligent Dance Music) genoemd werd, al is IDM vaak net wat experimenteler dan wat je op deze release voorgeschoteld krijgt. Maar eerlijk? We zijn hier bij What Happens ook niet zo van de labeltjes. Het gaat erom dat de muziek goed is, en dat zit op deze compilatie meer dan snor.
Wat deze selectie aan tracks écht bijzonder maakt, is dat de artiesten letterlijk van over de hele wereld komen. Dankzij de global village die het internet ondertussen al jaren is, zijn velen van hen ook al lang goede bekenden van elkaar. Dat hoor je terug in de organische flow van het album.
Het legendarische Japanse label FORM@ RECORDS (actief sinds 1996) bewijst met deze viertiende editie in hun 'Art Form'-reeks opnieuw hun feilloze neus voor talent. Labelbaas Eisei Yorimitsu selecteerde eigenhandig de beste inzendingen, wat resulteert in een prachtige mix van gevestigde namen en verrassende debutanten.
Van de fantastische, jaren '80 getinte technopop-opener van Kuni-Ron tot de diepe live-vibe van de uit Hokkaido afkomstige Soeik. Ook de Lage Landen zijn ijzersterk vertegenwoordigd met het Nederlandse trio TV-99-AD, die al sinds de jaren '90 ongrijpbaar buiten de genre-lijntjes kleuren.
'Art Form 5' is een meeslepende, melancholische en uiterst verfijnde luistertrip geworden die bewijst dat forward-thinking elektronische muziek geen grenzen kent. Absoluut voer voor de regenachtige herfstmaanden.
Robag Wruhme is de artiestennaam van Gabor Schablitzki, een unieke stem in de minimal en house muziek sinds de vroege jaren 2000. Zijn geluid is gebaseerd op precisie zonder star te voelen. In plaats van grote momenten na te jagen, laat hij tracks zich ontvouwen door subtiele bewegingen en zorgvuldig gebalanceerde spanning, altijd evoluerend maar nooit haastend.
Deze EP volgt dezelfde benadering en draait om het natuurlijk laten ontstaan van momentum, waarbij elk element op zijn plek valt terwijl de energie blijft opbouwen. Robag creëert een wereld waar ritme en sfeer elkaar voortdurend beïnvloeden in vier tracks. De arrangementen zijn rijk aan details, maar niets concurreert om aandacht. Zelfs in de meest dichte passages voelt elk geluid doelbewust.
De EP opent geduldig met spookachtige texturen en hypnotiserende vocale fragmenten die de toon zetten voordat de baslijn langzaam in focus komt. De opbouw blijft evolueren met subtiele details die in en uit drijven terwijl de groove gestaag verdiept. 'Ifthah' neemt de luisteraar mee naar donkerder terrein, gedreven door een zware rollende baslijn en een herhalend motief dat nooit helemaal loslaat, waardoor er gewicht wordt toegevoegd zonder de flow te verstoren. Op 'Fumaxohn' blijft de groove strak terwijl de stemming verandert. Een warm harmonisch laagje komt geleidelijk naar voren terwijl de vocalen oplossen in texturen, waardoor de track naar iets melancholisch wordt getrokken. 'Pentho' sluit de EP af in zijn meest directe vorm. Strak en meeslepend, het eindigt met stille zelfverzekerdheid en brengt de reis tot een einde terwijl het vasthoudt aan de hypnotiserende spanning die de plaat definieert. We hopen dat deze vier tracks je net zo meenemen in de wereld van Robag als ze dat bij ons hebben gedaan.
James Murray levert met Islands Alight (quiet details) een sfeervol, conceptueel ambient-album af, geschreven tijdens extreme hittegolven, wat zorgt voor een voelbare klimaatangst in de muziek. Hoewel de toevoeging van ritmische drums en pulserende synths een breuk met het beatloze verleden toont, blinkt het album vooral uit in de weidse, diepe pads van tracks zoals Whale Isles en Moray Dub.
Amai, dat house per definitie platte of vrijblijvende muziek is, hoeft gelukkig niet altijd zo te zijn. Helaas heeft de commercie er door de jaren heen voor gezorgd dat dit wel vaak het geval is, maar het kan gelukkig ook anders. Hoe het anders kan, bewijst de Amerikaanse producer Julian Lindsey met zijn nieuwe EP "Don't Know How To Change", zijn debuutrelease voor het vanuit Amsterdam en Tokio opererende label Sound Of Vast [shopping]. Dit is house die diep, doorleefd en zonnig tegelijk klinkt. Dit is house waar ik oprecht emotioneel van word.
Opener en titeltrack "Don't Know How To Change" heeft een heerlijk relaxte flow, gedragen door warme akkoorden die je als een deken om je heen kunt trekken, en een vocal die net genoeg op de voorgrond treedt zonder de overhand te nemen. De plaat haalt herinneringen boven aan de sensuele deep house van het Amerikaanse label Naked Music, al was die sound doorgaans een stuk gladder en minder diep dan wat we hier horen. Lindsey behoudt namelijk die zwoele warmte, maar klapt er rond de grens van drie minuten een emotionele acid-lijn in die het helemaal afmaakt; dit klinkt exact zoals je wilt dat house klinkt. De vanuit Berlijn opererende Subb-an doet dit in zijn "Subb-an Dubmix" nog eens dunnetjes over zonder heel erg veel af te wijken van het origineel, maar voegt er wel een heel lekkere, eigen dynamiek aan toe.
De track "Miami Air" excelleert vervolgens opnieuw in die lome sfeer, maar herbergt gigantisch veel diepte onder de oppervlakte. Heerlijk ingehouden akkoorden en een zalig gefilterde vocal creëren een onderhuidse spanning, zonder dat de zonnigheid verloren gaat. Het is een schoolvoorbeeld van hoe diepe melancholie en een absolute dansvloer-feel perfect hand in hand kunnen gaan. De remix van de Italiaanse Francesca Lombardo is daarnaast een absolute knaller. Die funky baslijn die onder de oppervlakte speelt en de herwerkte akkoorden uit het origineel werken, mede dankzij een subtiel Moog-sausje, ontzettend goed. Deze remix is duidelijk een stuk opzwepender. Als producer zou ik wel eens willen horen hoe dit zou klinken als de baslijn vervangen zou worden door een diepe, subtiel gefilterde 303, maar zoals hij nu klinkt is hij ook al heel erg lekker. De afsluitende "Subb-an Remix" geeft de titeltrack ten slotte een wat lichtere flow. Voor mij gaat de diepte hierdoor een beetje verloren, maar ik kan me goed voorstellen hoe deze versie uitstekend past in een meer hedendaagse house-DJ-set.
Al met al is dit een release die wederom laat zien dat house verre van dood is. Meestal kies ik voor wat donkerdere, meer gruizige muziek, maar een release van dit kaliber kan ik gewoon niet aan mij voorbij laten gaan. Daarvoor is hij simpelweg te goed.
Een nieuwe release van Martinou, een artiest waarvan ik al een tweetal nummers stevig in mijn persoonlijke favorietenlijst op Spotify heb staan. Op deze nieuwe "Ever-Changing EP", uitgebracht op het gerespecteerde Japanse label Mule Musiq, kiest de Zweedse producer voor een opvallend warme koers. Waar de perstekst spreekt van een verfijnde, dromerige vorm van 'Balearische deep house' en melodieuze jaren '90 ambient techno, klinkt het allemaal weer ontzettend soepel; de tracks doen mijn hoofd onwillekeurig meeknikken op de beat.
Toch betrap ik mezelf op een kritische luisterhouding. Dat is uiteraard een kwestie van smaak, maar als ik deze nieuwe tracks spiegel aan de bijna Burialeske tonen van het ongrijpbare, subtiele en melancholische "An Inclination" (uit 2023) of de breekbare ambient van "Absorption - Citywide" (afkomstig van zijn ijzersterke debuutalbum "Rift" uit 2021), dan mis ik hier gewoon net dat tikkeltje ongrijpbare underground-magie. Die specifieke sfeer raakt mij nu eenmaal vele malen meer dan de zonnige 'Balearische' (een term die mij op zichzelf al een tikje vrijblijvend in de oren klinkt) sound van deze EP. De release is absoluut solide en vakkundig gemaakt, maar de lat ligt door zijn eerdere werk simpelweg stratosferisch hoog. Een luxeprobleem dus, want Martinou is en blijft een geniale producer van wie we nu eenmaal verwend zijn geraakt met het allerbeste.
Dat alles wat stevig is direct oninteressant zou zijn, is simpelweg niet waar. Ik houd gewoon niet van puur knallen om het knallen—of het moet zó vet en energiek zijn dat het onweerstaanbaar wordt (bijvoorbeeld The Prodigy). De nieuwe EP 'Triads' van de in Melbourne residerende producer Pugilist (Alex Dickson) is ook vet, maar op een heel andere, specifieke manier. Het is de diepe gelaagdheid die me in deze release zo ontzettend aantrekt.
De muziek is rauw en het knalt maar (meestal) niet in your face. Onder de oppervlakte bubbelt het als een stroperige teerput. Soms wellen er naast al dat diepe zwart plotseling mooie, subtiele kleuren uit op. Geen brave pasteltinten of felle fluokleurtjes, maar eerder abstracte toespelingen op vage kleuren die ooit heel intens moeten zijn geweest.
De laatste tijd heb ik meerdere releases beschreven die bestonden uit niet eerder uitgebrachte archiefopnames uit de jaren 90. Dat was muziek uit een tijdperk waarin er nog een echte, collectieve opwinding heerste over nieuwe muzikale stromingen. Vandaag de dag is dat minder aan de oppervlakte zichtbaar, maar releases als Triads bewijzen dat er nog steeds ontzettend veel te ontdekken valt.
De ingehouden kracht van deze EP laat volgens mij een duidelijke trend zien: anno 2026 broeit er net onder de oppervlakte nog heel veel beweging en opwinding, al is het minder uitgesproken dan dertig jaar geleden. Het kwaliteitslabel Samurai Music staat al jaren in de frontlinie van deze ontwikkeling.
De sound op deze EP balanceert tussen onderkoelde techno en diepe dubgeluiden, vaak zo gelaagd als donkere ambient. Maar dan komen daar plotseling die snelle, gejaagde drum & bass-ritmes overheen of onderdoor—geïnjecteerd met technolike beats—en dat doet iets magisch. Waar ik in muziek meestal zoek naar pure schoonheid, vind ik hier juist een meer vergane, gefragmenteerde schoonheid.
De twee absolute hoogtepunten van de plaat illustreren die gelaagdheid perfect. Neem nu het nummer 'Woven'; die track grijpt je met zijn onpeilbare, bijna beangstigende diepte compleet bij de keel dankzij langzaam evoluerende, ijzige soundscapes. Aan de andere kant staat de afsluiter 'Machiavellian'. Hier hoor je onweerstaanbare vlagen van tech- en hardstep van pakweg twintig jaar geleden die direct doen denken aan de gloriedagen van het legendarische Metalheadz-label. Het maakt deze release net weer even anders dan andere Samurai releases.
Ik weet het nog goed. Het was 1996 toen mijn broertje kwam aanzetten met 'Drum ’N' Bass for Papa'. Hij was altijd degene die feilloos de muziek wist te kiezen die net even afweek van de rest. Alles klopte aan die sound van drum & bass in die tijd, maar dan anders. Onder zijn drum & bass-alterego Plug viert de legendarische producer Luke Vibert zijn liefde voor het genre, maar net zoals in zijn hele oeuvre zet hij zich hiermee op een prettig gestoorde manier af tegen de gevestigde orde. Nu, dertig jaar later, brengt het Antwerpse kwaliteitslabel De:tuned ons een heerlijke reis terug in de tijd met deze release.
'Variety Magic' is het eerste Plug-album in bijna 15 jaar tijd. Voor deze release heeft Vibert diep in zijn originele mid-90s DAT-archief gegraven. Het resultaat is een verzameling van 11 niet eerder uitgebrachte jungle- en drum & bass-juweeltjes die in dezelfde periode als zijn iconische debuut zijn geproduceerd. De tracks barsten van de rauwe energie, speelse experimenten, dikke funk en die typische, ondeugende humor die zijn vroege werk zo uniek maakte.
Als oude rot in het vak zeg ik dan: hier moeten de hedendaagse producers toch nog eens heel goed naar luisteren. Veel moderne drum & bass klinkt tegenwoordig zo ontzettend overgeproduceerd en gladjes. Op dit album druipt het vet er daarentegen vanaf. De pure, ongepolijste sound bezorgt me direct een spontane grijns op mijn snuit.
Ben ik nu een oude knar die met de vinger in de lucht roept dat vroeger alles beter was? Ik hoop het oprecht niet. Onlangs schreef ik nog een review over de veel meer vernieuwende, drum & bass-georiënteerde muziek op Sabai (een sublabel van Samurai Music), en daar word ik minstens zo blij van. Maar eerlijk is eerlijk: deze release doet me met een gezonde dosis nostalgie terugdenken aan de jaren 90. Die tijd had simpelweg een onmiskenbare charme.
De release is een kleurrijk en heerlijk tegendraads eerbetoon aan een iconisch tijdperk, perfect voor zowel de diehard luisteraar als de dansvloer. Wil je horen hoe heerlijk eigenwijze drum & bass hoort te klinken? Check de release en steun de underground via de De:tuned Bandcamppagina.
Met deze filtercombinatie hebben we geen releases gevonden. Pas je filters aan en probeer opnieuw.
