In het kader van de concertreeks “CONCRETE musique CONCRETE” van CCHA streek het post-contemporary jazztrio De Beren Gieren afgelopen woensdag neer in de Heilig Grafkerk van Herkenrode. Eerder dit jaar liet ik me op dit platform al volledig inpakken door hun elektronische alter ego Fuzzy Bears, ter gelegenheid van hun titelloze debuutalbum. Hoewel hun naam al vaker door de programmaboekjes flankeerde, bleef ik – wegens een chronisch gebrek aan analoge synths in hun vroege werk – tot nu toe telkens op afstand. Een selectieve blinde vlek, zo bleek achteraf. Want wat er woensdagavond gebeurde onder het gewelf van de kapel, was niets minder dan een organische masterclass in muzikaal avontuur.
Zodra Fulco Ottervanger, Lieven Van Pée en Simon Segers het podium betreden, verschijnt er onwillekeurig een glimlach op mijn gezicht. Dit zijn echte muzieknerds in de meest nobele zin van het woord: mannen die niet louter spelen, maar schijnbaar ademen door hun instrumentarium. Dat weerspiegelt zich ook meteen in hun podiumprésence. Gehuld in iets te grote colberts die een tikkeltje shabby ogen, stralen ze die heerlijke nonchalance uit van artiesten die overduidelijk elke verdiende euro liever investeren in zeldzame modulaire synths dan in een designergarderobe. Maar vergis je niet: de heren doen wel degelijk de moeite om er op het podium netjes en elegant uit te zien, wat het visuele contrast des te cooler en grappiger maakt. Helemaal geweldig zijn de petjes die twee van de drie dragen. Want zeg nu zelf: zo’n kwajongenspet gecombineerd met een colbert, hoe stoer is dat?!
