"Zonder iPad Mini was er geen Dr. G"

Wie Dr. G zegt, zegt verslavende grooves, speelse composities, maar vooral: onweerstaanbare dansbaarheid. De jonge Brusselse producer baant zich al bijna twee jaar een weg door de hard groove- en trance-scene, en dat met een succes dat net zo explosief is als zijn discografie. Met releases op gerenommeerde labels als Polyamor, Tribe Recs en Hot Meal Records lijkt hij simpelweg niet te kunnen stoppen.

Trance en hard groove zijn ondertussen niet meer weg te denken uit het West-Europese nachtleven. De genres zijn uitgegroeid tot dé commerciële elektronische clubsound van het moment, en beginnen traditiegetrouw langzaam te convergeren naar een herkenbare formule. Wie er echt uitspringt in zo’n vol landschap, is de producer die de energie van de scene opvangt maar toch een onmiskenbaar eigen geluid bewaart. Enter Dr. G.

Auxy

Wat meteen opvalt aan Dr. G’s verhaal is hoe vroeg én hoe anders hij begon. Waar de meeste producers ooit een illegale kopie van FL Studio of Ableton Live downloadden, kocht Dr. G een kopietje van Auxy op de App Store. “Voor mijn communie kreeg ik enorm veel iTunes-kaarten, dus ik spendeerde mijn dagen aan het zoeken naar apps om te kopen. Op een bepaalde dag was Auxy App of the Week waardoor ik het toen aankocht.”

Als Auxy u niets zegt behoort u waarschijnlijk tot de absolute meerderheid. De app laat je muziek produceren op een iPad, maar dat was tijdens de beginjaren van Dr. G heel rudimentair. Een bass, een drum, twee synthesizers en wat basiseffecten en filters. That’s it. Met die beperkte tools ging hij dertien jaar geleden aan de slag.

“Mijn vaardigheden groeiden mee met de ontwikkeling van de app. Naarmate er nieuwe functies kwamen, leerde ik die stapsgewijs beheersen”, vertelt hij. Dat en de hechte Auxy-communities op platformen als Discord zorgden dat hij ongeveer 7 jaar lang met Auxy muziek maakte. 

Dokter aan huis: Litouwen

Om de brug te slaan van Auxy naar stampvolle clubs in Parijs, moeten we even halt houden in Litouwen. “Tijdens mijn Erasmus daar maakte ik voor het eerst kennis met het concept van een rave”, deelt hij. “Voordien was uitgaan voor mij vooral een sociale beleving. Het idee dat het ook een ontdekkende, muzikale ervaring kon zijn, was compleet nieuw voor mij.” 

Die ontdekking liet diepe sporen na. Ook na zijn terugkeer naar België bleef Dr. G het nachtleven actief opzoeken. “Een groot moment was toen ik DJ Heartstring in Fuse zag draaien. De euforie en nostalgie die in hun sound verweven zat voelde echt als een openbaring.”

Van daaruit groef (of moet ik zeggen “groove”?) hij steeds dieper en belandde hij bij artiesten als WOLTERS en Sixth Sense. Hun ruwere, zwaardere aanpak van hard groove gaf uiteindelijk de doorslag voor de geboorte van het Dr. G-project.

Trance was dan wel een openbaring, maar de fysieke kant van clubmuziek blijft voor hem minstens even essentieel. “Ik kom oorspronkelijk van hard techno, dus ik heb het graag wat zwaarder. Er mogen ook zeker wat speelse elemeneten van funk en groove in zitten, en dat is precies waarop ik me heb toegelegd.”

Bouwen zonder blauwdruk

Wat Dr. G zo aantrekt in een groove-gerelateerde sound, is de speelsheid ervan. Waar andere genres kunnen vasthangen aan een strakke structuur, biedt hard groove ruimte voor spel en experiment. Voor hem gaat 80% van zijn aandacht naar percussie en de low-end bij het beluisteren van een track. “Het fijne daaraan is dat je echt gaat spelen met ritmes in je percussie en bassen. Je raakt in een proces waar happy accidents een enorme rol spelen, en dat werkt verslavend.”

Zijn producties stoppen uiteraard niet bij ritme en low-end. Om een track te maken die echt door een soundsystem explodeert, moeten ook de randelementen kloppen. “Hard groove is hit or miss. Als vocals, synths of kleine fantasietjes de groove van je percussie niet versterken, voelt de track meteen onwennig of leeg aan”, legt hij uit. “Het is echt een kwestie van alle elementen die samenkomen en elkaar versterken. Dán heb je een verslavende, dansbare track.”

Dr. G is iemand die zijn eigen tempo en weg koos, en daarin zijn stem vond. Wat hem onderscheidt in een scene die snel naar formules dreigt te grijpen, is precies die aanpak: spelen, experimenteren, fouten omarmen. Geen blueprint, maar een samenspel van elementen dat elke keer opnieuw zijn vorm vindt. Als de huidige lijn zich doorzet, mag de clubwereld zich alvast in de handen wrijven.