Les Nuits Botanique blijft een festival waar ontdekken minstens even belangrijk is als herkennen. Op vrijdag 22 mei werd dat opnieuw duidelijk, met een programma dat zich niet netjes in één vakje liet duwen. De avond bewoog tussen hyperpop, electropop, clubmuziek en meer experimentele momenten. Niet alles liep even vlekkeloos, maar net die mix van sterke keuzes en verrassingen maakte de dag boeiend.
advertentie
DJ sets op de Fountain Stage
Op de Fountain Stage begon de avond voor ons met Dorian Electra, die in de zon een dj-set speelde. Of beter: verraste met een dj-set, want ergens hadden we toch verwacht dat dit een liveconcert ging zijn. Die kleine verwarring zette meteen de toon voor een set die soms wankelde, maar tegelijk ook veel charme had. De nummerkeuze zat goed: hyperpop, electropop en muzikale keuzes zoals "L.U.C.K.Y." van Fcukers en "Industry" van The Green Materian passeerden de revue, naast materiaal uit Dorians nieuwe coveralbum. Vooral hoe een nummer als “Hips Don’t Lie” van Shakira in een typisch Dorian-jasje werd gestoken, voelde tegelijk speels, herkenbaar en volledig eigenzinnig aan.
Toch werkte de set niet altijd even vloeiend. De overgangen waren soms stroef, waardoor het publiek af en toe uit de opgebouwde energie werd gehaald. Maar wat Dorian misschien aan technische finesse miste, werd ruimschoots gecompenseerd door zichtbaar enthousiasme. Dorian stond daar niet zomaar plaatjes aan elkaar te draaien, maar leek oprecht plezier te hebben in elk moment. Dat Dorian na afloop ook nog het publiek kwam begroeten, gaf de set bovendien nog een warm nagevoel.
Later op de avond liet Mura Masa horen hoe een dj-set ook kan evolueren. Zijn set moest even op gang komen, maar eens de motor draaide, werd het boeiend. Muzikaal ging het alle richtingen uit, zonder ooit stuurloos te worden. Waar Dorian Electra het publiek soms verloor door haperende overgangen, vond Mura Masa net kracht in verbinding. Genres botsten niet, maar vloeiden in elkaar over. Hij bouwde ook niet gemakzuchtig op zijn vroegere hitjes, maar durfde nieuwe paden te zoeken. Dat maakte zijn set spannender dan een poging tot nostalgie: dit was een artiest die niet teert op wat hij al bewezen heeft, maar onderzoekt waar hij vandaag naartoe kan.
Livesets op de binnenpodia van Botanique
Het hoogtepunt kwam uiteindelijk in de Orangerie, waar Danny L Harle zijn nieuwe album presenteerde. De scenografie was minimalistisch, maar net daardoor kwam de muziek des te harder binnen. Geen overbodige afleiding, geen visueel spektakel dat de nummers moest redden: alles stond in dienst van de sound. En die sound werkte.
Wat het concert zo sterk maakte, was het spel met contrasten. Korte ambient en live cello passages lieten de spanning langzaam opbouwen, waarna keiharde beats de zaal weer openbraken. Rustige lichten creëerden momenten van bijna ingetogen concentratie, tot plots de blinders toesloegen en de Orangerie veranderde in een flitsende, zwetende clubruimte. Danny L Harle bewees hoe krachtig elektronische muziek kan zijn wanneer ze mikt op dramaturgie.
Ook liveconcerten zoals die van EQ en Namascenda wisten te boeien en gaven de dag extra kleur. Ze maakten van Les Nuits Botanique geen aaneenschakeling van losse sets, maar een echte muzikale topdag: veelzijdig, verrassend en soms imperfect, maar precies daardoor levendig.
Kopfoto: © Selena Mendolia
