CHVE in Muziekgieterij Maastricht: Een sacrale beleving in stem, stenen en draailier

Colin H. van Eeckhout, de charismatische frontman van de Vlaamse post-metaliconen Amenra (wiens 'A Solitary Reign' de Zwaarste Lijst op Studio Brussel aanvoert), deed het afgelopen vrijdag solo in de Muziekgieterij. Hoewel hij met zijn soloproject CHVE uit een totaal ander muzikaal vaatje tapt, evenaart hij moeiteloos de loodzware intensiteit van zijn hoofdtelefoonband.

De atypische instrumentatie valt meteen op bij het betreden van de zaal. Weinig muziekliefhebbers zullen vandaag de dag bekend zijn met de draailier, en het gebruik van stenen als percussie-instrument is op zijn minst origineel te noemen. CHVE opent de show — of beter gezegd: de ceremonie — met het aansteken van een vuurschaal, waarbij het lijkt alsof hij het vuur een spirituele eer bewijst.

Het startsein is een vocaal stuk versterkt door een loopstation. Met de bezwerende tekst "U bent moeder / Ik ben kind / Uw schoot is mijn geboortegrond / Uit u ben ik in vorm gegoten" ontstaat er door de gelaagde harmonieën een bijna Gregoriaans en polyfoon karakter. Wanneer hij vervolgens zijn draailier erbij pakt, tovert hij daar langgerekte drones uit die dankzij subtiele elektronica een enorme diepte en intensiteit krijgen.

Zijn stem fungeert vanavond hoofdzakelijk als een extra instrument. De gezongen woorden versmelten zo organisch met de langgerekte tonen dat de letterlijke tekst gaandeweg naar de achtergrond verdwijnt. Wat overblijft is de pure, emotionele lading die op een spiritueel niveau binnenkomt. Die intensiteit wordt extra kracht bijgezet wanneer hij tussendoor een aantal rauwe kreten slaakt. Nergens voelt dit gemaakt of theatraal aan; het is pure, ongefilterde oprechtheid die bijdraagt aan de diepe mystiek van de avond.

Het absolute overdonderende slotstuk van de avond is een compositie waarin het rauwe geluid van op elkaar slaande stenen de hoofdrol opeist. Gevangen in een elektronische loop en ondersteund door een ronkende draailierdrone, laat CHVE de zaal trillen op haar grondvesten.

De sfeer in de zaal van de Muziekgieterij is de hele avond sereen. Waar er na de eerste nummers nog aarzelend wordt geapplaudisseerd, kiest het publiek er later bewust voor om te zwijgen. Niet uit desinteresse, maar uit pure eerbied. Niemand wil de ijzingwekkende stilte doorbreken die zo duidelijk een essentieel onderdeel van de muziek vormt. Pas wanneer de laatste tonen volledig zijn weggestorven, barst een gulle en welverdiende ovatie los.

Het is een zegen dat een platform als What Happens ook dit soort grensverleggende shows een podium geeft. Aan de ene kant kun je qua energie bijna niet verder verwijderd raken van een dampende dansvloer, maar op spiritueel niveau raken deze twee werelden elkaar juist. Beide zijn het rituelen gedragen door geluid. De ene dwingend en voortstuwend door een mechanische beat; de andere introspectief door stiltes en subtiele klanken tot een groter geheel te weven. Zoals mijn compaan van deze avond het treffend verwoordde: "De muziek van Colin begeleidt je introspectieve reis naar het diepste van jezelf.”

Beide werelden bestaan vandaag de dag bij de gratie van moderne elektronische muziekapparatuur. CHVE bracht gisteravond in Maastricht een diepe, oeroude connectie tot stand die niemand in de zaal onberoerd liet.