De Beren Gieren als Fuzzy Bears: all-in elektronica

De Beren Gieren is een naam die ik al vaak heb horen langskomen, maar tot nu toe eigenlijk langs mij heen heb laten gaan – niet omdat het me niet interesseerde, maar gewoon door de grote hoeveelheid muziek die op mij afkomt. Dan maak je keuzes, en of die terecht zijn, dat is soms nog maar de vraag. Nu kregen wij bij What Happens de expliciete vraag of we iets wilden doen rond een nieuw project van deze jongens: een geheel elektronisch concept. Bij deze ben ik om.

Van jazz-trio naar Fuzzy Bears

Als De Beren Gieren – Fulco Ottervanger (piano/synths/fx), Lieven Van Pée (contrabas/e-bass) en Simon Segers (drums/fx) – zijn ze sinds 2009 actief als een post-contemporary jazztrio, niet vies van een vleugje elektronica en bepaald geen genre-puristen. Ze zien jazz meer als een methode dan een stijl: een aanpak voor compositie en improvisatie die je binnen andere idiomen en met ander instrumentarium kunt toepassen, met focus op vrijheid, risico en interactie. Deze evolutie leidde organisch tot hybride albums als What Eludes Us (met producer Jørgen Træen) en nu tot Fuzzy Bears, hun all-in elektronische alter ego.

Met Fuzzy Bears gaan de jongens volledig voor (analoge) elektronica, geïnspireerd door de instrumenten zelf én het idioom van ambient, kosmische elektronica en film/televisiemuziek. Het project ontstond uit modulaire synth-experimenten in het Willem Twee Institute, met invloeden van Cluster, Mort Garson, Hiroshi Yoshimura en Brian Eno. De 11 tracks op het titelloze debuutalbum (Marcel Records, 20 maart 2026; eerste single The Happy Are Being Born uit op 8 januari) bewandelen een fijne lijn tussen gecomponeerde, geschoolde 'muzikantenmuziek' en producersmuziek zonder de last van formele scholing. Het geheel klinkt als een warme analoge deken met gruizige 70’s/80’s-klanken – een ode aan het analoge in onze digitale wereld, waar What Happens' lezers ongetwijfeld nood aan hebben.​

Balans tussen virtuositeit en puurheid

Je hoort sporen van hun jazz-achtergrond in de precieze timing en gelaagde interactie, maar ze laten het geluid ademen en overheersen, zonder dat het ooit geforceerd of te demonstratief wordt. Dat maakt Fuzzy Bears juist zo bijzonder: hun vaardigheid dient de sfeer, niet omgekeerd. Gelukkig staat gevoel en sfeer hoger dan pure instrumentaliteit, dus mij hoor je niet klagen. Fuzzy Bears pusht grenzen door jazz-methode (improvisatie in live 'laboratorium'-setups met gestroomlijnde synths) te koppelen aan elektronische productie: composities starten bij simpele schetsen, bloeien uit tot gelaagde soundscapes, en leven op via interactie. Zo geven ze producersmuziek een extra laag, die de emotie versterkt – perfect voor een scène die hunkert naar analoge warmte en avontuur.