Een van 's werelds meest gerespecteerde en invloedrijke labels voor elektronische/experimentele dancemuziek, opgericht in Sheffield en gevestigd in Londen.
'Inferno', het nieuwe album van Boards of Canada, is uit en de verwachtingen zijn hoog gespannen. Ik heb BOC altijd graag gehoord; hun geluid — gruizige, melancholische electronica met een retro-fotofilter erover — blijft me aantrekken, maar vaak klinkt het ook als: dezelfde sfeer, net andere schuifjes. Dat op zich is niet per se een bezwaar; veel bands blijven binnen een herkenbaar palet werken.
Wat op 'Inferno' opvalt is dat ze subtiel verschuiven. Er zitten etnische accenten in die ik eerder niet zo duidelijk bij hen herkende, en soms hoor je ook shoegaze-achtige texturen die het vertrouwde geluid vergroten zonder het te verloochenen. De magische, betoverende stemsamples zijn er nog altijd — die blijven een handtekening.
Kortom: Inferno klinkt goed en bevat fijne variaties op waar BOC zo sterk in is; het is niet radicaal nieuw, maar het voelt als een zorgvuldige uitbreiding van hun universum. Voor wie houdt van hun kleurpalet is dit opnieuw verplicht luisterwerk; voor wie kritischer is, is het vooral een interessante vraag over hoe waarde en mystiek in de hedendaagse releasecultuur verbonden raken.
Zes jaar na zijn laatste album is Oli XL terug met een nieuwe release. Op deze 'Lick The Lens-Pt.1' vervolledigt de Zweed zijn muzikale ontwikkeling. Dit doet hij door zijn eigen unieke sound te combineren met een rijk palet aan invloeden die reiken van hyperpop tot folktronica, Hierdoor is elk nummer een verassing dat vele richtingen uitwaait. 'Lick The Lens - Pt.1' Is tot stand gekomen door de samenwerking met verschillende artiesten. Zo keert Ecco2K terug als feature en verder hebben ook artiesten als James K, Ouri hun samenwerking verleent voor een paar nummers.
Een samenwerkingsalbum van de frontman van Radiohead, Thom Yorke, en de gewaardeerde elektronische producer Mark Pritchard. Wat het mist aan glitter en glamour, maakt het goed met gewaagde manoeuvres. Een album dat al tien jaar in de maak is en landschappen van synthpop, prog, dub, 70s synth en meer verkent.
Het geheel gaat gepaard met een visueel verhaal dat door de Australische beeldend kunstenaar Jonathan Zawada verteld wordt in de vorm van een reeks dystopische videoclips, te bekijken via de website van Warp. Die videoclips werden aan elkaar gehecht tot een film die op één enkel moment gescreend werd, in cinema's over de hele wereld en tijdens de vooravond van de release. Wij waren aanwezig op de screening in Cinema Palace in Brussel.
Ondanks dat het een memorabele ervaring was, gebiedt ons de eerlijkheid om te zeggen dat de muziek persoonlijk pas echt aansloeg na een paar luistersessies de dagen na de screening. De clips zijn met momenten wel heel erg trippy en abstract, en niet alle nummers zijn even licht verteerbaar als bijvoorbeeld 'Back in the Game' en 'This Conversation is Missing Your Voice', twee singles die eerder al uitkwamen. Desalniettemin een geslaagd project dat zeker het luisteren en kijken waard is. Juist misschien niet onder invloed van psychedelica.
Evian Christ werkte ooit nog mee aan 'Yeezus' van Kanye West en met zijn Trance Party concept veroverde hij de afgelopen jaren club na club. Met 'Revanchist' neemt hij je mee op reis langs genres als techno, big room, eurodance en deconstructed club met als rode draad een euforische, dromerige trancesfeer. Een geniaal album van een even geniale producer.
Een gedeelde EP tussen Hudson Mohawke en Nikki Nair die een arsenaal aan dansbare nummers van topkwaliteit bevat. Zeker de moeite waard om eens te beluisteren!
