Dit waren onze favoriete optredens op Rewire 2026

Nog voor de zomerfestivals mijn weekends volledig overnemen is het zoals elk voorjaar eerst weer tijd geweest voor de ontdekkingsfestivals. Drie om specifiek te zijn: We Are Open, BRDCST en Rewire. Indoorfestivals met tot de rand gevulde lineups. Een maand lang parcours uitstippelen langs concerten van rond de drie kwartier, in de meest uiteenlopende genres. Op zondag compleet verzadigd van de muziek, maar wel voldaan door de nieuwe ontdekkingen, huiswaarts keren. Het zijn de ultieme speeltuinen voor de muziekliefhebber. Geen evenementen die een mainstream publiek aantrekken, maar compleet onterecht. Daarom delen we graag met jullie de vier optredens die ons het meest nableven na Rewire, waarschijnlijk het meest kwalitatieve Europese ontdekkingsfestival dat elk jaar plaatsvindt op verschillende locaties doorheen Den Haag, Nederland.

Purelink & Mika Oki (Dieter)

zaterdag 11 april, 19:00 - 19:45, PAARD I

Eén van de eerste concerten van het weekend die me écht bijbleven was die van Purelink, de ambientband van Tommy Paslaski (alias Concave Reflection), Ben Paulson (alias kindtree) en Akeem Asani (alias Millia). Zij werden op het podium vergezeld door de Brusselse Mika Oki, die de muziek voorzag van een sterke visuele show die de band in een dikke, mysterieuze mist hulde, doorbroken door fonkelende lichtstralen die deden denken aan een zonsopgang. De muziek bleef echter niet bij elektronische ambient: twee van de drie leden traden op met een elektrische cello en gitaar en daarnaast werden ze op een bepaald moment ook vergezeld van gastzangeres Angelina Nonaj. Dit maakte het geheel goed passen binnen het dromerige trip-hop/dreampopthema dat die dag in PAARD leefde, met andere memorabele optredens van onder andere Acopia en james k. Het was een concert om van te genieten, eentje om volledig bij weg te dromen.

Asian Dope Boys present PHYSIS (Steffie)

zaterdag 11 april, 18:00 - 02:00, Amare

Wat begon als een nonchalante zaterdagavonduitstap (hé, zullen we even naar dat theaterstuk gaan?) eindigde vier uur later met gabber kicks in de oren en zweet op de dansvloer. En dat terwijl PHYSIS in totaal acht uur duurt. Het langdurige happeningswerk van Tianzhuo Chen onder zijn Asian Dope Boys-vlag laat zich niet vangen in één categorie: het is theater zonder narratief, rave zonder setlist, concert zonder podiumafstand. Bij aankomst was de sfeer meditatief en dromerig, het publiek zat rustig op de grond terwijl lichten, kleuren en beweging zich traag door de ruimte ontvouwden en performers zich als een organisme door de zaal bewogen. 

Drie uur later, bij terugkomst, had de zaal duidelijk heel wat meegemaakt: het visuele landschap was verschoven, de sfeer opgeladen, en de muziek had zijn tanden laten zien. De uitgebreide supergroep met onder anderen Dis Fig, Kasimyn en Goth Trad sleepte het publiek mee door een klankpalet dat schakelt tussen noisy ambient, art rock en zware acid/gabber bas. De grens tussen performer en publiek vervaagde langzaam maar zeker, wie eerder meditatief op de vloer zat, danste nu tussen de performers in op gabber kicks. PHYSIS behandelt zijn publiek niet als toeschouwer maar als deelnemer aan een ceremonie zonder handleiding, een meerstemmig audiovisueel ritueel dat je niet begrijpt maar ondergaat. 

Eliana Glass (Dieter)

zondag 12 april, 15:30 - 16:15, Lutherse Kerk

In een context van overdaad - zowel in aantal optredens, de overvolle zalen (looking at you PAARD en Laak) en de optredens met een overdaad aan (vaak elektronische) bells & whistles - was er iets enorm puur aan Eliana Glass' optreden met enkel vleugelpiano en stem, versterkt door de hoge muren van de kerk en in de kijker gezet door een gerichte bundel zonnestralen. Glass' diepe, warme stem en sereen pianospel bleek het perfecte eerste optreden voor een licht vermoeide festivalzondag.

The Bug & Dis Fig (Dieter)

zondag 12 april, 18:00 - 19:00, PAARD I

Het laatste memorabele concert van het weekend was dat van The Bug en Dis Fig. Origineel was het niet mijn plan om deze te checken, maar gezien de gigantisch lange rij aan de het theater voor ØKSE en billy woods besloot ik toch voor een kleiner optreden te gaan.

Gouden tip: als je op Rewire zeker aanwezig wilt zijn bij één van de grotere namen, zorg dan dat je lang genoeg op voorhand toekomt, ook al betekent dat dat je het einde van het vorige concert mist. Of in het geval van bv. PAARD, zorg ervoor dat je al in de venue bent voor het concert van ervoor. Rewire trekt gigantisch veel volk aan en terwijl dat volk gewoonlijk mooi verspreid is over de verschillende venues is dat bij sommige optredens niet het geval.

Dus, The Bug en Dis Fig. Tweede keuze, maar daarom zeker niet minderwaardig. De in Brussel gevestigde Kevin Martin a.k.a. The Bug ken ik al langer door zijn experimentele, vaak duister getinte dubverkenningen, maar nog nooit eerder heeft een optreden van hem mij zo gesmaakt. Terwijl zijn muziek naar mijn mening gewoonlijk wat eentonig en abstract kan overkomen, zoals bijvoorbeeld in zijn samenwerking met Ghost Dubs, waren de vocals van Dis Fig voor mij het missende stukje van de puzzel. Haar mysterieuze, nagalmende stem, bovenop de gestage, maar licht agressieve ritmes, dreunende bassen en helse soundscapes zorgden voor een ervaring die aan het publiek te zien ook punk/metaltypes aantrok. Een overvloed van strobes en een hels rood rookgordijn maakte de duivelse sfeer helemaal compleet. Hun samenwerking is gebaseerd op een gedeeld album genaamd ‘In Blue’, dat ze in 2020 uitbrachten op Hyperdub. Geen nieuw project dus, en ook niet echt een lopend project. Ze treden maar om de paar jaar nog eens op, dus eigenlijk heb ik best geluk gehad om ze hier aan het werk te zien.

Nog zoiets dat ik dit jaar geleerd heb: ga zeker niet alleen kijken naar de namen die je al kent. Rewire is waarschijnlijk het meest kwalitatieve festival in zijn niche. Op elk moment kan je een tiental verschillende concerten, één van de verschillende film- en radiouitzendingen of tentoonstellingen gaan zien. Soms bekende, vaak minder bekende of toch nichenamen, maar telkens de crème de la crème van de vooruitstrevende muziek. Laat je voor de beste ervaring dus zeker verrassen in plaats van voor zekerheid te gaan. Da’s de beste manier om de mensenmassa’s te vermijden en huiswaarts te keren met minstens enkele nieuwe muzikale ontdekkingen.

Tot volgend jaar, Rewire. Ik kan alvast niet wachten.