Overslaan en naar de inhoud gaan
menu
Threshold: Angela Rabaglio & Micaël Florentz / Tumbleweed, gemaakt door Simon Dardenne en Stanislav Dobak, in opdracht van Tumbleweed

Wanneer beweging en electronica dezelfde taal spreken: Tumbleweed verkent het principe van drempels in Cultureel Centrum Hasselt

Over adem, repetitie en het verschuiven van grenzen: waarom abstracte choreografie op elektronische klanken meer gemeen heeft met clubben dan je op het eerste gezicht denkt.

17/11/2026 / ProfielMathijs Schippers

Dans is voor mij een onbekende taal met herkenbare klanken. Soms resoneert het direct, soms gaat het volledig over mij heen om later pas terug te komen spoken. Toch blijft die wisselwerking mij als muziekliefhebber fascineren. Op aanraden van programmator Laurent Pitsi van Cultuurcentrum Hasselt (CCHA) trok ik naar 'Threshold' om de brug te slaan tussen hedendaagse dans en elektronische muziek.

We spreken in onze scene niet voor niets continu over 'dansmuziek'. De link tussen electronica en het bewegende lichaam lijkt vanzelfsprekend. Toch voelt de abstracte bewegingstaal van moderne dans op experimentele, elektronische klanken in eerste instantie als een totaal andere wereld dan de collectieve ontlading bij een drop in een donkere club.

Om de ervaring zo puur mogelijk te houden, zoek ik vooraf bewust weinig op over de makers of het concept. Ik stap de zaal binnen zonder handleiding en laat het moment simpelweg gebeuren.

Threshold: Angela Rabaglio & Micaël Florentz / Tumbleweed, gemaakt door Stanislav Dobak en Simon Dardenne, in opdracht van Tumbleweed
© Stanislav Dobak, Simon Dardenne

Bij binnenkomst in de grote schouwburgzaal van CCHA blijkt meteen dat de traditionele scheiding tussen kijker en uitvoerder is opgeheven. Het publiek neemt niet plaats op het rode pluche, maar zit mee op het podium, dicht op de huid van de performers. Dit geeft het stuk vanaf de eerste seconde een intieme sfeer. Het stuk is een creatie van het Brusselse gezelschap Tumbleweed, onder leiding van choreografen en dansers Angela Rabaglio en Micaël Florentz.

De opening bestaat uit een minutenlang stemexperiment dat meteen de focus scherp stelt. Niet alleen de lichamen van de dansers, maar ook hun adem en stemgeluid vormen het basismateriaal van de choreografie. Doordat je er zo dicht op zit, hoor en voel je elke inspanning en elke trilling.

Wat volgt is een samenspel van repetitieve, bijna meditatieve bewegingen en een geluidsdecor dat balanceert tussen subtiele ambient en gruizige, aan noise grenzende klanken. Geluidskunstenaar Daniel Bleikolm manipuleert de audio live, waardoor het podium verandert in één grote resonantiekamer. Juist door die constante herhaling van beeld en geluid komt je hoofd tot rust. Je stopt met analyseren en begint te voelen.

Zonder programmaboekje in mijn achterhoofd vormde zich tijdens die drie kwartier mijn eigen verhaal. Voor mij draaide 'Threshold' om het opzoeken van een grens, ertegenaan duwen, en die grens telkens een fractie zien verschuiven.

Het doet denken aan een natuurlijk groeiproces. Door constante repetitie ontstaat er een patroon, maar binnen die herhaling sluipen minuscule variaties. Niets is twee keer exact hetzelfde; er zit altijd een langzame verschuiving in een bepaalde richting. Waar een plant naar het licht groeit, beweegt een mens in de richting van zijn intentie. Het knappe was hoe vrij de bewegingen oogden, terwijl de dansers tegelijkertijd heel strak op de muziek zaten. Soms bewogen ze met de klank mee, soms gingen ze er juist dwars tegenin – wat vanop die paar meter afstand voor een bijna tastbare spanning zorgde.

Threshold: Angela Rabaglio & Micaël Florentz / Tumbleweed, gemaakt door Simon Dardenne en Stanislav Dobak, in opdracht van Tumbleweed
© Simon Dardenne, Stanislav Dobak

Achteraf is het interessant om die persoonlijke leeswijzer naast de oorspronkelijke insteek van Angela Rabaglio en Micaël Florentz te leggen. Waar ik vooral keek naar groei en het verschuiven van grenzen, omschrijft Tumbleweed 'Threshold' als een onderzoek naar onderlinge afhankelijkheid en het verlies van referentiepunten.

Mijn observatie en hun artistieke uitgangspunt liggen uiteindelijk verrassend dicht bij elkaar: de makers benaderen de twee dansers niet als een klassiek duet waarin de relatie centraal staat, maar als 'twee fasen van hetzelfde signaal' die elkaar afwisselen. Dat verklaart waarom hun bewegingen soms synchroon liepen en op andere momenten juist uit fase raakten – een principe dat elke liefhebber van dub, minimalistische techno of modulaire synthese direct zal herkennen.

Daarnaast werken Rabaglio en Florentz bewust met vertraging (latency) en desynchronisatie om het publiek te desoriënteren en anders naar tijd te laten kijken. Wat ik ervoer als een grens die telkens een stukje opschoof, was precies die zoektocht naar een richel of plooi in de tijd van waaruit nieuw momentum ontstaat.

En hoe vertaalt dit alles zich nu naar de wereld van What Happens? Eigenlijk ligt het antwoord voor de hand. Of je nu samen met de performers op een theaterpodium zit of om vier uur 's nachts in een intieme club staat waar de dj op ooghoogte draait: in de kern behoren beide tot hetzelfde oeroude ritueel.

Mensen hebben de intrinsieke drang om te bewegen op geluid. Soms is dat recreatief, collectief en vrijblijvend op de dansvloer, en soms krijgt het de vorm van uitvoerende kunst – of dat nu in een cultuurcentrum is of op een verhoog naast een dj-booth.

Of ik de voorstelling helemaal heb 'begrepen' volgens het boekje, doet er uiteindelijk niet toe. Misschien is het bij dit soort werk juist de bedoeling dat de toeschouwer zelf de puntjes verbindt. Eén ding is zeker: door letterlijk over de drempel van het podium te stappen, is ook de grens tussen wat ik als puur elektronische muziek beschouw en wat hedendaagse dans kan zijn weer een stukje opgeschoven.

Kopfoto: © Simon Dardenne, Stanislav Dobak