Overslaan en naar de inhoud gaan
menu
Elori Saxl & Henry Solomon, gemaakt door Mathijs Schippers, in opdracht van CCHA/cultuurcentrum Hasselt en What Happens
    Concerten

Een kerk vlak bij Parijs: Elori Saxl & Henry Solomon betoveren de Heilig Graf kerk van Herkenrode

Geen sequencers of loopeffecten, maar een warme baritonsax en een Juno-106: een doorleefde set op het snijvlak van ambient en jazz.

15/11/2026 / ProfielMathijs Schippers

Op dinsdagavond 10 november was het weer tijd voor een magisch avondje muziek in de brutalistische Heilig Grafkerk op Abdijsite Herkenrode. Het voelde aanvankelijk wat vreemd om daar toe te komen en te moeten zoeken naar een plekje op een afgeladen volle parking. Voor een experimenteel concert met invloeden uit de electronica en jazz verwacht je nu eenmaal niet meteen een massale volkstoeloop. De verklaring volgde snel: elders op de site was een afterworkfuif aan de gang, met de feestdag van 11 november in het vooruitzicht.

In de kerk draaide het echter om de essentie van deze avond binnen de reeks CONCRETE musique CONCRETE (CmC): de New Yorkse componiste en toetseniste Elori Saxl en de Amerikaanse saxofonist Henry Solomon kwamen er hun gezamenlijke album 'Seeing is Forgetting' voorstellen.

Zoals vaker koos ik ervoor om hun muziek op voorhand niet te beluisteren en blind te vertrouwen op de programmabeschrijving van cultuurcentrum Hasselt (CCHA). Dat het concert binnen het kader van CmC paste, gaf natuurlijk al een mooie hint, maar de verrassing bleef groot.

Elori Saxl & Henry Solomon, gemaakt door Mathijs Schippers, in opdracht van CCHA/cultuurcentrum Hasselt en What Happens
© Mathijs Schippers

Wat meteen opviel tijdens de set, is dat het duo geen gebruik maakt van sequencers of loopeffecten. Dat is extra bijzonder omdat Saxl op het podium achter een Roland Juno-106 zit. Waar deze veel gebruikte synthesizer uit de dansmuziek doorgaans strak wordt aangestuurd door computers, wordt hij hier gewoon live en met de hand bespeeld. Het is een gedurfde artistieke keuze die veel elektronische vangnetten uitsluit, maar tegelijk de menselijke factor volledig centraal zet. Als liefhebber van het less-is-moreprincipe kon ik die aanpak alleen maar toejuichen.

Dat pure, ongefilterde karakter hoorde je ook terug in het spel van Solomon. Zijn baritonsaxofoon klonk heerlijk doorleefd en warm. Heel verrassend voor het ambientgenre wist hij er bovendien nog een paar rauwe, scheurende noten tussen te persen. Hoewel een saxofoon daar natuurlijk net om bekendstaat, pakte die rauwe rand binnen deze verstilde stijl hier bijzonder mooi uit.

Naast de muzikale klasse viel er ook wat te lachen: CCHA-programmeur Laurent Pitsi wist mij te vertellen dat een van de artiesten eerder in een Instagramstory had gepost: 'Tonight we play at a nice church near Paris.' Als Amerikanen hadden ze duidelijk nog nooit van Hasselt gehoord. Tijdens het concert kwamen ze zelf nog even terug op hun beperkte kennis van de Belgische geografie. 'Last year we played in Liège, and friends of us from Brussels asked us: where is Liège? And now we play in Hasselt!' klonk het geamuseerd vanaf het podium.

De muziek zelf was ronduit zalig: warm, gruizig en precies zoals ik het graag hoor. Geen overdreven sentimenteel gedoe, maar uiterst aangename klanken die nergens 'makkelijk' of voorspelbaar werden. Het optreden paste naadloos binnen de CONCRETE musique CONCRETE-reeks, maar behield van begin tot eind een heel eigen karakter. Opnieuw een schot in de roos en een prachtig gevonden pareltje van CCHA.

Kopfoto: © Mathijs Schippers