Kalender

Malibu is een Franse muzikante die met haar dromerige mix van drone, neoklassiek en pop een meditatieve wereld creëert waarin fluisterende zang en zuchtende ademhalingen over golven van strijkers zweven. Haar liveshows – bekroond met optredens op Atonal, C2C en als support voor Oklou – en haar filmcompositie voor La Fille Qui Explose (Cannes 2024) maken van haar een filmische verteller die tijd en ruimte even makkelijk laat vervagen als de horizon.

Op ‘Perfectly Blue’ breidt RIP Swirl (alias Luka Seifert) het geluid uit van zijn veelgeprezen debuutalbum ‘Blurry’ uit 2022, dat door The Fader werd omschreven als een ‘zoemende shoegaze-revivalplaat’. Het album combineert zijn werk als producer en dj in Berlijn met een levenslange band met de gitaar en een analoge benadering van opnemen, en beweegt zich tussen shoegaze, triphop en nostalgische, nachtelijke sferen. ‘Perfectly Blue’ is opgenomen, geproduceerd en gemixt door Luka in zijn thuisstudio in Berlijn en gemasterd door Beau Thomas (Aphex Twin, Burial).

De Britse zanger en producer Jamie Woon keert na tien jaar terug naar het podium. De cultfavoriet en Londense soulvernieuwer – bekend van samenwerkingen met Burial en Disclosure, en gesteund door artiesten als Erykah Badu en Pharrell – bouwde een toegewijde fanbase op met tracks als 'Night Air' en 'Sharpness'. Na zijn doorbraak met ‘Mirrorwriting’ en het Mercury-genomineerde ‘Making Time’ verdween Woon uit de spotlight, maar in 2026 keert hij terug met zijn derde album ‘3, 10, Why, When’, gemaakt in samenwerking met producer Martin Terefe. Een plaat vol diepe grooves, scherpe ritmes en kwetsbare, nachtelijke overpeinzingen.

Centraal in de muziek en wereld van Merope staat de zang en klanken van de Litouwse zangeres Indrè Jurgelevičiūtė, zij aan zij met gitarist en klanktovenaar Bert Cools. Merope verweeft traditionele Litouwse klanken met innovatieve geluidsexperimenten en field recordings.

Een geheel eigen sound, een geheel eigen avant—garde folk. Coco Rosie meets Linda Perhacs. Zoiets. En ook weer helemaal niet. Dat de dromerige klanken en boeiende wereld van Merope h e l e m a a l tot zijn / haar / het recht komt in de setting van de Sint—Joriskerk, weten we wel.

Met hun vijfde album 'Vėjula' levert Merope een diep ontroerende en vernieuwende bijdrage aan de moderne muziekwereld. Dit is niet zomaar een album, maar een luisterervaring die grenzen tussen verleden en toekomst, lokaal en globaal, moeiteloos overstijgt. Adembenemend. Intens. Magic.

Een jaar na hun evenement in UMI zakt het Brusselse collectief 10SET af naar de C12 voor opnieuw een nacht waarin ze de Japanse en Belgische scenes verbinden. Met de bedoeling om twee underground elektronische muziekscènes met elkaar te verbinden die, hoewel ze geografisch ver uit elkaar liggen, veel gemeen hebben en ook veel van elkaar kunnen leren, nodigen ze opnieuw dezelfde artiesten uit Tokio uit. Vier artiesten met zeer uiteenlopende profielen, afkomstig uit verschillende culturele praktijken:

• Jun Inagawa, mangatekenaar en beeldend kunstenaar, bedenker van Magical Destroyers en lid van het muzikale project Frog 3;
• Lewo Chyba, producer en muzikant, recent betrokken bij een project waarin elektronische muziek wordt gecombineerd met rakugo, een traditionele vorm van Japanse verhalenvertelling;
• Shunsuke Kudo, ontwerper en medeoprichter van Denshi Ongaku Kenkyukai (EMS), die de raakvlakken tussen typografie, elektronische muziek en aanverwante culturen onderzoekt;
• Somaé, een sleutelfiguur uit de scene van Kyoto, die al meer dan tien jaar actief is in clubs als WORLD, Chambers en Butterfly.

Ze zullen samen optreden met Belgische artiesten, om de samenwerkingsgeest tussen de twee scenes volledig te behouden.

Een nieuw tweedaags openluchtfestival in het Ruiterijcomplex in Vilvoorde met een lineup van melodische house- en technoartiesten, georganiseerd door artiestenbureau en evenementenorganisator MIRU.

Het Belgische trio TJE brengt een unieke mix van electronica, melancholische avant-pop en experimentele postrock. Met een minimum aan instrumentatie streven ze naar een maximale impact, waarbij ze de grenzen van hun instrumenten verkennen, op zoek naar dissonantie en muzikale wrijving.

Britse pioniers die shoegaze, vroege IDM en ambient versmelten.

Vanuit het Londense undergroundcircuit van de vroege jaren 90 werd Seefeel al snel een van de meest vooruitstrevende acts van hun tijd, waarbij ze de grenzen tussen gitaarmuziek en elektronische experimenten lieten vervagen. Hun debuut Quique (1993) onderscheidde hen direct van de shoegazescene en wees eerder richting de opkomst van IDM.

Aphex Twin was al snel fan, hij remixte Time To Find Me tweemaal en haalde de band uiteindelijk naar zijn Rephlex-label. In 1994 schreef Seefeel geschiedenis als de eerste gitaarband die tekende bij Warp Records, waar ze het donkere, meer gefragmenteerde Succour uitbrachten, samen met de invloedrijke Starethrough en Fracture/Tied EP’s, gevolgd door het sobere Ch-Vox.

Na een lange pauze keerde Seefeel terug tijdens Warps twintigjarige jubileum met een nieuwe, krachtigere line-up, gevolgd door hun zelfgetitelde album uit 2011. Warp vierde hun nalatenschap in 2021 met de Rupt & Flex box set, waarmee Seefeel bevestigd werd als pionier van een grensverleggend geluid dat vandaag alleen maar relevanter is geworden.