Voodoo Village 2026 volgens een stamgast zonder tantra-ervaring

Al vijf jaar ben ik kind aan huis bij Voodoo Village. Ondanks dat ik niet per se het gevoel heb dat ik behoor tot hun core doelpubliek, zet het festival iets op poten dat me charmeert. Waar je andere festivals vaak makkelijk een bepaalde identiteit kan toekennen, probeert Voodoo Village met zijn talloze experiences en workshops ongegeneerd een eigen categorie uit te bouwen. Elk jaar wordt het aanbod gevarieerder, maar welk effect heeft dit op de algemene beleving van het festival?

Werelden op niveau

Als het op de stages aankomt kunnen we met extreem veel gemak spreken over een hands down verbetering in vergelijking met vorig jaar. The Yard, The Forest en The Shelter bleven terecht onveranderd. Aan The Oracle en The Observatory werd er opnieuw wat gesleuteld, en dat gesleutel zat er dit jaar boenk op. 

The Observatory oogt nu terug een heel stuk machtiger. Weg is de vorm van relatief klassieke festivaltent; in de plaats daarvan komt een ronde dansvloer waar de organisatie een doorzichtige koepel op heeft gepletst. Dat allemaal met perfect afgesteld geluid. De pientere festivalbezoeker zou zomaar eens tot de constatatie durven komen dat de stage nu iets wegheeft van een observatorium: on-brand en heel cool.

In verband met The Oracle zijn mijn gebeden eindelijk verhoord. In de voorbije jaren was mijn relatie met de stage wat gelaagd. Jaar na jaar maakte de lineup mij laaiend enthousiast, maar ik betrapte mezelf erop nooit veel tijd op die dansvloer te spenderen. Je moet weten dat The Oracle naast een podium ook het kloppend hart van de holistische experiences op Voodoo Village is. Vanaf je dat deel van het terrein betreedt, merk je meteen op dat er een sfeer van sereniteit hangt. Het geluid was daar altijd op afgestemd en kwam dan ook net niet voldoende binnen.

Gelukkig werd daar dit jaar een oplossing voor samengesteld. De artiest stond niet meer centraal op de dansvloer te performen, maar werd vakkundig aan één kant geschoven tussen een boosaardig ogende muur zwarte speakers. Yes, eindelijk! Voor de eerste keer voelde ik de bas van Parra For Cuva’s tracks door mijn hele lijf en dicteerden Riche’s diepe grooves mijn onbezonnen dansmoves. Van die extra decibels was elders op The Oracle weinig te merken aangezien de speakers slim georiënteerd stonden. Dat de stage nog mooier was ingekleed dan vorig jaar was de kers op de holistische taart. 

Selectie van de chef

Dit jaar lag de lineup mij iets minder, maar dat is een volledig subjectieve observatie. Voodoo Village slaagt er altijd in om een fijne en kwalitatieve selectie van alle aanwezige genres aan te bieden, en die lijn werd doorgetrokken. Aangezien elke stage nu als een evenwaardige festivalervaring aanvoelde spendeerden mijn metgezellen en ik zo goed als overal aanzienlijk veel tijd. Op vrijdag exploreerden we het terrein en kwamen we op ons gemak op dreef met solide sets van Pawsa, Anetha en NTO. Dat gemak bleek een goed idee te zijn want de dag erna werden alle registers meedogenloos opengetrokken. 

Elke stage leek op zaterdag het beste van zichzelf te geven met The Observatory als absolute highlight. De curatie van de stage was die dag in handen van Helena Lauwaert en die kwam buitengewoon goed binnen. De sets van Miamor, Sam Alfred en Young Marco voelden over de hele lijn aan als een viering van UK-geïnspireerde elektronische muziek, met wat passages langs de 90s house revival. Wat paste dat perfect bij de zorgeloze sfeer die over het terrein hing! De dag werd afgesloten door Helena Lauwaert die er een sublieme b2b speelde met Saidah. Met momenten maakte ik me zorgen om de structurele integriteit van de dansvloer; overal waar ik rond mij keek werd extreem hard gedanst en gegrooved, en werden booties gemoved.

Tenslotte ging ik op zondag wat zwaardere oorden opzoeken aan The Shelter. Er stond een curatie van BCCO op het menu en ik wilde enorm graag wat donkere en atmosferische techno degusteren. Future.666 en Überkikz bedienden me op mijn wenken, waarna The Blaze en Parra For Cuva in The Yard en The Oracle respectievelijk me opnieuw lieten vallen voor meer melodische elektronische muziek.

Een groot pluspunt aan Voodoo Village blijft de curaties. Elke stage heeft dan wel zijn eigen karakter, maar door aan externe partijen de kans te geven om een dag hun verhaal te vertellen krijg je een authentieke inkleuring of interpretatie van dat karakter. De curaties voelen steeds doordacht en intentioneel aan. Zelfs als er een dag is die ik minder smaak, kan ik nog altijd appreciëren wat de curerende groep probeert neer te zetten. Op die manier is het elk jaar niet alleen uitkijken naar de geboekte artiesten, maar ook naar de collectieven, clubs of labels die dat jaar hun visie komen delen.

(Over)prikkeling

In het voorbereidend interview met het creatieve team achter Voodoo Village was het duidelijk dat er een nadruk lag op de uitbreiding van experience-aanbod. Bezoekers prikkelen op onverwachte manieren is het doel, en dat zorgt ook voor de unieke sfeer op het festival. Kunstwerken op het terrein, een listening bar, een live performance en poëziestage, je kon dit jaar onmogelijk naast hun ambitie kijken.

Die talrijke toevoegingen oogden indrukwekkend, en ik ben er zeker van dat een niet-verwaarloosbare groep bezoekers ze fantastisch vond. Waar ik me echter vragen bij stel is het effect op de ruimtelijke beleving van het evenement. Voodoo Village kampte sowieso al met een gelimiteerde oppervlakte, maar deze editie viel het wel op dat het terrein best vol stond. 

Normaal was het gebied rond de gracht van het imposante ’s Gravenkasteel bijvoorbeeld de ideale kandidaat voor het vinden van wat rust. Nu was dat deel van het terrein echter ook goed gevuld waardoor het minder uitnodigde als rustig chillgebied. Minder bankjes, meer kunstwerken en de nieuwe The Roadshow (een soort mini-stage voor lokale collectieven) vonden er hun thuis, en dat vond ik best jammer. 

Ik respecteer de missie van Voodoo Village in zijn volledigheid, maar ik heb de indruk dat de waarde van ontprikkelen soms wat over het hoofd wordt gezien. Naar mijn mening is even uitblazen en je ervaringen laten bezinken een even cruciaal component van het holistisch verhaal als een omslagwekkende experience. Dat contrast op het terrein bieden maakt dat een transformatieve ervaring of dj-set nog beter tot zijn recht kan komen. Ja, The Oracle mag dan wel het rustigste oord van het festival zijn, maar het is nog steeds een plek waar van alles gebeurt. Echt ontprikkelen vindt plaats op een plek waar niks gebeurt. 

Kruissnelheid

Uiteindelijk heb ik het toch maar weer enorm goed gehad op Voodoo Village. Het was een uitdaging om de ongelofelijk sterke jubileumeditie van vorig jaar op te volgen, maar toch slaagde het festival er weer in een sterk product af te leveren. Productiegewijs hebben ze getoond dat ze qua stages en geluid op kruissnelheid zitten en ondertussen kan ik niet anders dan vertrouwen hebben in hun programmatie. Het aanbod van experiences groeit jaar na jaar mee en blijven zorgen voor het unieke gevoel van het festival. Al staat de organisatie in mijn ogen voor de uitdaging de weide niet te veel te verzadigen.