Er zijn festivals die je je vooral herinnert aan de hand van specifieke artiesten, er zijn er die blijven hangen door een sfeer. En dan zijn er weekends zoals Paradise City dit jaar: een editie die begon in een hittegolf, halverwege even naar rampscenario rook, maar uiteindelijk vooral bewees waarom dit festival zo’n sterke plek blijft binnen het elektronische landschap. Niet omdat alles perfect liep, maar omdat het geheel, muzikaal en organisatorisch, stevig genoeg stond om extreme omstandigheden te dragen.
Vrijdag vertrok ik met een klein hartje richting Steenokkerzeel. De warmte hing al enkele dagen over het land en echt beterschap zat er niet meteen aan te komen. Gelukkig had Paradise City zichtbaar voorzorgsmaatregelen genomen, en ook de aankomst verliep vlot. Tent opzetten, even landen, water drinken, en dan: muziek.
Mijn eerste halte was Effy op de Castle Stage. Voor zo’n vroeg moment op de dag zette de Britse producer een stevige set neer.
Haar sound, ergens tussen breaks, electro en UK bass, voelde gemaakt voor een groter uur, maar werkte ook hier verrassend goed. Met veel eigen nummers en onder meer haar remix van Ninajirachi’s CSIRAC kwam het publiek al snel op gang. Ondanks de vele blazers en een mistkanon, bleef het op de Castle Stage in de zon erg warm. Dus trok ik verder, op zoek naar schaduw.
Die vond ik aan de Forest Stage, waar Carista bezig was aan een set die exact bracht wat ik op dat moment nodig had. De Utrechtse dj beweegt zich graag tussen house, techno, disco en soulvolle clubmuziek. Plots stond ik niet meer gewoon de hitte te overleven, maar echt te genieten.
De mooiste verrassing van vrijdag kwam later op de avond in de Sweet Spot, een stage die doorheen het weekend één van mijn favoriete plekken zou worden. Dana Kuehr en DJ sweet6teen speelden er b2b een set vol ondergrondse electro en speelse ritmes. sweet6teen bracht de liefde voor zeldzame vondsten uit de jaren negentig en nul, Dana Kuehr voegde daar een Chicago-Brusselse energie aan toe: melodisch en basgedreven.
Zaterdag begon met wakker worden in het zweet in een tent. Toch was ik vroeg op het terrein. Gelukkig, want ik wist nog niet wat de weergoden later die dag van plan waren.
In de Orbit Stage begonnen Clara!, Rrita Jashari en Laryssa Kim meteen aan een set met hoog tempo en weinig opwarmingstijd. De dansvloer was nog niet massaal gevuld, de zon deed haar werk, maar wie er stond, werd meteen meegetrokken. De combinatie werkte net omdat de drie elk een andere taal spreken: Rrita Jashari vanuit Brusselse soundsystemcultuur en bass, Laryssa Kim vanuit stem, textuur en experiment, Clara! met perreo-attitude, punkenergie en feministische bravoure.
Eén van de drukste en opvallendste momenten van de dag volgde om 15u30 in de Sweet Spot. Een vroeg uur om een stage vol te krijgen, maar Takuya Nakamura kreeg het moeiteloos voor elkaar. De in Tokio geboren, in New York gevestigde muzikant en dj bracht jungle samen met live trompet, en precies daarin zat de magie. Zijn achtergrond in jazz en improvisatie gaf de set iets los en levendigs, terwijl de ritmes voldoende druk zetten om de crowd volledig mee te krijgen.
Later op de dag, ergens op de beats van Mischluft, kwam via de Paradise City-app de melding binnen: het festival zou om 22 uur sluiten en ontruimd worden. Nog een half uur dansen dus. In zijn set kwam nog een Bad Bunny-edit, wat het moment een vreemd apocalyptisch randje gaf. Je danst nog, maar weet tegelijk dat er een storm onderweg is.
De ontruiming zelf verliep opvallend vlot. Geen paniek, geen duwende massa, wel een terrein dat gecontroleerd leegliep. Op de camping bleken de partytenten door de organisatie al naar beneden gehaald.
Dat kleine detail zei veel: het festival was goed voorbereid op dergelijke situaties. Daarna volgde de nacht. Windvlagen waarbij het even voelde alsof je met tent en al zou opstijgen, af en toe geschreeuw ergens verderop op de camping, en vooral het vreemde gevoel dat je nauwelijks zicht hebt op wat er rondom je gebeurt vanuit je tent. Na een uur wachten en luisteren bleek de schade gelukkig beperkt. Iedereen veilig, het festival nog overeind. Respect voor de organisatie, ook voor het ongetwijfeld vele nachtwerk dat volgde om stages te controleren, op te ruimen en opnieuw klaar te krijgen.
Zondag voelde daardoor bijna als een tweede start. De temperatuur was eindelijk een beetje gezakt en de energie zat opnieuw juist. Iedereen leek klaar voor de laatste dag.
Floating Points bracht in de Forest Stage een onverwachte vinylset vol oldschool hiphop, funk en r&b-invloeden. Wie hem vooral kent van zijn verfijnde elektronische producties, zijn liefde voor klankdetail of zijn bruggen tussen club, jazz en compositie, kreeg hier een andere maar even logische kant te zien. Het werd een prachtig moment, precies omdat het niet naar een climax leek te jagen.
Die climax kwam later wel bij ¥ØU$UK€ ¥UK1MAT$U. Zijn set kwam traag op gang, maar in het laatste uur viel alles op zijn plaats. De Japanse dj staat intussen bekend om combinaties die onverwachts zijn. Zo bracht hij één van de meest euforische momenten van het weekend.
Afsluiten deed ik met SHERELLE, en eigenlijk weet je dan min of meer wat je krijgt: snelheid en precisie. Jungle, footwork, juke en rave aan 160 BPM en hoger, gebracht met de energie van iemand die niet alleen een genre vertegenwoordigt, maar er ook een gemeenschap rond bouwt. SHERELLE stelt niet teleur, omdat ze niet draait alsof ze iets moet bewijzen.
Paradise City was dit jaar warm, stormachtig en bij momenten heel druk. Maar het was ook opnieuw een festival dat muzikaal verder keek dan de veilige route. Nieuwe ontdekkingen stonden naast gevestigde namen, kleine stages konden even memorabel zijn als grote momenten, en legendes bewezen waarom ze die status hebben. Misschien zat de kracht van deze editie net in de frictie: tussen hitte en opluchting, tussen ontruimen en opnieuw beginnen. Paradise City bleef overeind, en wij dansten verder.
Kopfoto: © Simon Leloup
