Autechre & David Morley in OM Luik – nineties-iconen die nog altijd de toon zetten

Rond een uurtje of zeven hing er aan de ingang van OM in Luik al een herkenbaar publiek van vage, alternatieve figuren en muzieknerds. Een interessante mix tussen twintigers langs de ene kant, en enorm veel veertigers/vijftigers langs de andere kant. Hét bewijs dat muziek geen leeftijd kent en mensen over generaties heen kan samenbrengen.

Iedereen was mooi op tijd voor de show van 90’s elektronicahelden Rob Brown en Sean Booth van Autechre en het voorprogramma van David Morley — de Britse producer die overigens al heel lang in België woont. Er schoot een glimlach door me heen toen ik naar mijn kompaan voor de avond keek, What Happens-hoofdredacteur Dieter Holvoet: ik volg het werk van deze Morley en Autechre al langer dan dat Dieter überhaupt op deze aarde rondloopt.

Als fan van het eerste uur heb ik een duidelijke voorliefde voor het oudere werk van Brown en Booth. Hun latere werk is zeker boeiend en grensverleggend, maar ik wil live ook graag iets horen wat lekker in het gehoor ligt. En of hun recentere werk altijd zo lekker klinkt, daar kun je een boeiende discussie over voeren. Het moet gezegd dat ze na 'Gantz Graf' (in mijn ogen het extreemste Autechre-nummer ooit) weer wat meer ingebonden zijn gaan klinken. Maar de melodische melancholie van hun album 'Incunabula' en de abstractere melodieën van 'Amber' en 'Tri Repetae', die mis ik vanavond stiekem toch wel.

Maar genoeg nostalgie, we gaan naar de show anno 2026. David Morley start zijn set ingetogen, maar direct met een loeiharde bas. Misschien in het begin iets té dominant, maar gelukkig komt dat in de loop van het tweede nummer helemaal goed. Wat volgt is een bescheiden masterclass in donkere, licht introspectieve maar toch dansbare en best intense electro en techno, met hier en daar wat atmosferische toetsen. Persoonlijk had ik misschien liever iets meer van die weidse soundscapes gehoord, maar de realiteit van een liveshow regeert: er moet nu eenmaal bewogen worden.

Dan Autechre, het hoofdgerecht van de avond. Zoals we van hun optredens gewend zijn (Dieter zag ze twee jaar geleden in Ancienne Belgique, in een vergelijkbare setting), blijft de zaal volledig donker, op een klein beetje licht na dat de mannen nodig hebben om hun apparatuur te bedienen. Gsm-lichtjes en flitsen zijn strikt verboden in de zaal. Helaas houdt het publiek zich hier niet allemaal aan met onbedoelde telefooncameraflitsen en ophelderende smartwatches, waardoor het echte pikkedonker uitblijft. Dat is jammer, want het idee is juist dat het duister je helpt om je volledig op de klanken te focussen.

De set zelf is donker, maar bij momenten neemt de groove je helemaal mee, om je vervolgens weer compleet kwijt te raken. Waar de meeste elektronische muziek je meeneemt op een hypnotiserende trip, schudt Autechre de groove bewust soms van zich af. Misschien doen ze het om de luisteraar bij de les te houden, maar ik vind dat persoonlijk minder fijn; geef mij maar een bezwerende flow waarin je kunt blijven hangen. 

Brown en Booth zijn het duidelijk niet met me eens. Zit ik net in een soort van hobbelende dub-vibe die heel relaxed tussen hun complexe, chaotische ritmes heen hobbelt — echt geweldig tof trouwens hoe ze die verschillende grooves in één track combineren — raak ik die vibe weer kwijt door een zoveelste onverwachte wending. 

Over smaak valt te twisten, dat is zeker. Maar je moet ook eerlijk zijn over wat hier vanavond wordt neergezet: dit is elektronische muziek pur sang. Ondanks dat Morley en Autechre al decennia meedraaien, hebben ze aan zeggenschap — elk op hun eigen manier — nog helemaal niks ingeleverd.