Afgelopen weekend bracht We Are Open opnieuw een staalkaart van jong Belgisch muzikaal talent in de Antwerpse Trix. Twee dagen vol uiteenlopende performances, een menukaart van het Belgische muzieklandschap van morgen. Zoals elk jaar ervaarden we een overvloed aan optredens, waarvan vooral deze vier ons bijbleven.
ƔAZAL
Op vrijdag stak ƔAZAL er met kop en schouders bovenuit. Waar sommige andere artiesten nog moesten zoeken naar hun plek op het podium, bracht ƔAZAL vanaf het eerste moment een intense en zelfzekere performance. waarbij alles juist leek te zitten en het publiek direct mee was. Ze openden met Tricky - weliswaar het laatste nummer van hun album - en zetten daarmee direct de toon: krachtig, gelaagd, meeslepend en verrassend catchy. Frontvrouw Prisca bracht al dansend een combinatie van vrijheid en energie over die bijna tastbaar werd, en het publiek bewoog moeiteloos mee. Haar ongeremde energie kon ze feilloos afwisselen met een ingetogen momenten van kwetsbaarheid in het daaropvolgende nummer Time Travels terwijl ze bij Present met spoken word ritmisch over de jazzy instrumentatie heen sprak.
Hoewel de frontvrouw een sterke présence had, was er bij de rest van de band zeker geen gebrek aan muzikaliteit. Integendeel, een rijkdom aan grijpende en gelaagde ritmes zorgde voor een solide fundament waarop stem, drums, elektronica en saxofoon vlekkeloos samenwerkten.
De connectie tussen artiest en publiek groeide zichtbaar. De glimlach op Prisca’s gezicht week geen moment en tegen het einde van de set was de sfeer in de overvolle cafézaal van Trix euforisch. Bij de aankondiging van hun laatste nummer klonk er hoorbare teleurstelling: we wilden simpelweg meer. Die collectieve honger zegt veel over hoe sterk hun optreden binnenkwam. Het einde voelde alsof je abrupt uit een kleine trance werd gehaald - even gedesoriënteerd, maar vooral met het besef dat je iets bijzonders had meegemaakt dat nog lang zou blijven nazinderen.
dotdotdot
Ewout Decraene en Niels Orens brachten een live-improvisatie met modulaire synths waarbij geluid en flow continu in verandering waren. Op momenten gaf het een gevoel van gecontroleerde chaos, soms overweldigend maar steeds intrigerend, je wist niet wat (voor) en wanneer de volgende klankmassa ging uitbarsten. Die improvisatie gaf het optreden iets levends en onvoorspelbaars. Hun scenografie van oude televisies met ruisbeelden op bracht iets nostalgisch naar boven, maar paste goed bij hun muzikale aanpak: de modulaire synths, hun wirwar van kabels en de ruisbeelden leken bijna een fysieke vertaling van wat je hoorde.
Natasha Pirard
Waar heel wat acts op We Are Open draaiden om beweging en energie, liet Natasha Pirard’s set ons een hele andere wereld zien. Natasha trad op in het Venster, een klein en intiem lokaal met zetels, matten en kussens op de grond. Met haar gelaagde elektronische composities waarin analoge synths en tapeloops langzaam ontvouwen, bracht ze de zaal tot stilte. Kers op de taart was de inmenging van akoestische instrumenten zoals de viool met haar stem en field recordings van onder andere vogelgezang. Fragiel en zorgvuldig opgebouwd verschijnen en verdwijnen klankmotieven waarmee ze het publiek onderdompelt in verstilling, introspectie en emotie.
Suzan Peeters
Nog een revelatie van de avond was het zowel technisch als expressief sterk optreden van Suzan Peeters. Deze klassiek geschoolde accordioniste tilt de mogelijkheden van haar krachtige instrument naar ongeziene hoogten. Dat doet ze met hulpmiddelen als elektronische effecten, haar stem, maar ook een simpel massagebord. Dat laatste gebruikt ze bij nummers als 'Vroem' en 'Turbo' om een vibrato-effect te behalen, resulterend in klanken die als twee druppels water op een automotor klinken. Bijzonder hoe ze haar lichaam gebruikte als een verlengstuk van haar instrument!
Deze avond bracht ze haar album 'Cassotto', dat eind vorig jaar uitkwam op het Belgische label blickwinkel. De eerder genoemde songtitels, een live nummer waarbij ze een soort van vervormde versie van 'Non, je ne regrette rien' zingt en een nummer waarin ze samples uit een Amerikaanse televisiereclame over een massagebord gebruikt toont dat Susan zichzelf niet al te serieus neemt, terwijl haar muziek dat wel echt is. Ze staat aan het voorfront van een nieuwe, avontuurlijke generatie producers die klassieke instrumenten nieuw leven inblazen, en zo een brug bouwen tussen heden en verleden.
Kopfoto: © Trix
