Het jonge collectief BRUX maakte indruk op Couleur Cafe CLUB

Couleur Café warmde zijn publiek op met een clubavond in Anderlecht op 13 mei, in haar gebruikelijke stijl. We kregen een kleurrijk stoofpotje voorgeschoteld gekruid met heel wat verschillende smaakjes. Miro met zijn mix Zuid-Afrikaanse amapiano en gqom, waar Femifè ook evengoed wat van kent maar met de boot ook de plas overstak met haar Braziliaanse funk. Shinshan Salazar wachtte ons dan op in Caribisch gebied om je ritmisch te veroveren. Blu Samu verzorgde de diepgang van de avond met haar intieme teksten die ze zorgvuldig in dansbare funk, soul en pop verwerkt. Als je haar hier mistte kan je haar zeker nog zien op het festival. Zo ook Anaïs B die op het festival op de black stage te vinden zal zijn. Shatta, dancehall, hiphop, trap, afrobeat, afrohouse, she’s got it all. Haar energie zal nog lang nazinderen in Anderlecht.

Maar het neusje van de zalm en dé verrassing van de avond was zeker en vast BRUX, een gloednieuw collectief dat naar Anderlecht afzakte met maar liefst 10 artiesten. Ik had het geluk om vooraf met Mathias Thiers te spreken, een van de bezielers van het collectief.
 

Ben je ooit al op Couleur Café geweest?

Zeker. Ik ga al van jongs af met mijn vrienden. Dat was echt zo het festival waar we naartoe wilden, waar we naar uitkeken eigenlijk. Dat is altijd al de opwarming van de zomer geweest. Sinds mijn veertien misschien heb ik het maar één keer gemist of zo? Nu ben ik 23, dus ja.

Zodus ken je de Couleur Café Spirit van binnen en van buiten? Hoe zou je die omschrijven?

Ik vind dat Couleur Café, de naam zegt het zelf. Het is een café van kleur, en zo voelt het ook aan. Het voelt als een café. Het is in een park, maar je voelt je nog steeds ergens in een klein café. Iedereen kent elkaar. Je komt iedereen ook tegen. Die familiesfeer, dat is de spirit voor mij.

Jij maakt zelf muziek? 

"Sinds mijn veertien, vijftien heb ik veel muziek met mijn broer gemaakt. Hij maakte beats, nooit echt heel serieus. Wij schreven samen en dan rapten we samen op een beat van mijn broer."

Is passie voor muziek maken dan ook op Couleur Café ontstaan?

"Awel, dat denk ik niet. Maar wel veel artiesten naar wie ik luisterde kwamen er waaronder Caballero en JeanJass, Zwangere Guy, Stikstof. Die artiesten hebben mij wel geïnspireerd."

En als je er één Couleur Café artiest moet uithalen?

"Ik ga eerlijk zijn; ik vond de energie bij Ischa, een Franse artiest, echt wauw! Als je daar kan staan dan moet dat echt wel een enorme bron van energie zijn."

Is dat een podium waar je ooit zou willen terechtkomen?

"Wat komt, dat komt. Maar dat zou echt wel tof zijn, ja."

Hoe is Couleur Café bij jullie terechtgekomen? Hoe ben je naar buiten gekomen met de muziek?

"Het begon met een eigen kledingmerk, BRUX, dan hebben we met het collectief ook een kortfilm gemaakt, en dan hebben we daar ook een een album rond gebouwd. Zo is dat dan een beetje gegroeid. Als merk zijn we ook geëvolueerd naar een muziekcollectief wat wel wat beweging heeft teweeg gebracht in Brussel. En ik denk dat ze zo naar ons toe zijn gekomen."

Wanneer zijn dat album en die film waarover je spreekt uitgebracht?

"Die zijn begin februari uitgekomen, drie maand geleden, en we zijn nu als collectief ook nog steeds bezig met nieuwe muziek uit te brengen. Ook zijn we bezig met schrijverskampen te organiseren. Zodat we de Brusselse jeugd een beetje kunnen laten bewegen."

Ik hoor een serieuze passie die geworteld zit in Brussel. Toch?

"Ik denk dat dat vooral te maken heeft met.. Ik vind gewoon dat Brussel een plek is waar je je plan moet trekken. Het laat u anders denken, je moet wel! Ik vind dat iets kei kwetsbaar en iets specialer tegenover een andere stad. En daarom wil ik Brussel naar voren brengen in de projecten die ik doe. Het is hier soms misschien ruig om op te groeien, maar er is van alles wel wat, je moet je eigen weg zoeken.
Ik denk als je als jonge gast in Brussel met iedereen en in contact komt op veel verschillende plekken en ik vind dat… er is een verschil tegenover iemand die uit Brussel komt of niet in Brussel is opgegroeid. Of iemand die in Brussel woont tegenover iemand die niet in Brussel woont. Die identiteit is iets heel krachtig. En ik wil dat naar voren brengen."

Als er iemand komt kijken. Iemand van zestien, zeventien jaar. Wat wil je dat die persoon voelt?

"Het is misschien cliché, maar gewoon fun. Ik heb het gevoel dat er in muziek een donkere kant is. Er is veel concurrentie. En ik wil daar gewoon met mijn vrienden kunnen zijn en dat iedereen dat op zijn manier kan doen en dat is misschien wel cliché, maar de stap zetten is soms zo moeilijk. Er zijn veel angsten, zeker in muziek, om je zo bloot te stellen. Dat is soms moeilijk. Er zijn veel mensen die in muziek… dat alleen willen doen of zo... Maar als je met drie bent, kan je echt al veel laten bewegen. Dat wil ik overbrengen."

Familie boven alles?

Dat is ook hoe ik de show heb ervaren. 45 minuten pure fun, gedragen door 10 geëngageerde, verbonden, oprecht gelukkige artiesten die in rechtstreeks gesprek gaan met hun publiek. Het overstijgt ergens het dagdagelijkse, het belicht de kracht van het collectief en zet de noodzaak van vertrouwen in de verf om te komen tot een kwetsbare, welgemeende overdracht. Présence hadden deze jonge makers zeker en vast, geen choreografie of platgerepeteerde pasjes, maar één brok energetische jonge enthousiastelingen die samen de wil om te creëren en uit te drukken verdedigen. Heerlijke beats van Ide Snake alias Cis Vermandel dienden als harde ondergrond voor de teksten en vocals van zijn kompanen, met name Mathias Thiers, Yannick Lombaerts, Axel De Greef, Nyle Rousseu, Daan De Witte, Thomas De Proft, Sarkis Melikian, Felix Echement en Eva Thiers. Iedereen kwam zijn zeg doen, niemand viel uit de boot of claimde de spotlight. Het was een ode aan elkaar. Een ode aan vriendschap. Een ode aan Brussel. Een ode aan familie. Waar heb ik dit nog als eens gehoord? Is er een nieuw collectief ontstaan in de voetsporen van? Wie weet... Ik denk alleszins dat we van deze jongelingen zeker nog zullen horen.