De akoestiek van intimiteit op Horst Club Closing Weekend

Wat als we intimiteit een eigen akoestiek geven? Hoe klinkt die ervaring, en waar krijgen deze geluidsgolven vorm? Vanuit die vraag ontstond One Night Only, een geluidsinstallatie van Emil Cañita en Pierre Bayet. Tijdens het slotweekend van Horst nestelt het werk zich op een plek waar we ongetwijfeld allemaal wel even op adem komen. Nergens anders dan op de toiletten van Horst Club kan je dit weekend een unieke geluidsinstallatie ervaren.

De installatie komt vanuit Apolemia, een artistiek collectief dat Pierre samen met Lydia McGlinchey, Mario Barrantes Espinoza en Martin Zícari oprichtte in 2024. Het idee achter het collectief was om samenwerkingen aan te gaan met kunstenaars uit verschillende disciplines. “Als dj wilde ik meer experimenteren en samenwerken met artiesten die ik bewonder,” vertelt hij. “Apolemia is voor mij een manier om binnen de clubcontext te werken, met installaties en performances die langer duren en zich meer in een ruimte nestelen.” 

Sinds het project Burried In a Coffin The Size of a Grain of Rice, een samenwerking met performer Joshua Serafin op Horst Festival 2025, verschuift Pierre’s praktijk steeds sterker richting soundscaping. Waar hij als Fake Moss vooral bekendstaat als dj en producer, ontwikkelt hij onder zijn eigen naam installaties waarin geluid, textuur en ruimte centraal staan. Die praktijk beweegt zich inmiddels ook internationaal. “Ik heb onlangs in Manilla gewerkt en binnenkort gaat een nieuw project, Fractured Divinities, naar Hongkong,” zegt hij. De dualiteit die Pierre en Fake Moss maken zorgt voor een interessante wisselwerking. Het werk binnen soundscaping zorgt voor ervaring binnen het productie-gedeelte van elektronische muziek, waar Fake Moss de vruchten van plukt. In de omgekeerde richting zorgt Fake Moss voor de clubgeoriënteerde blik binnen soundscaping waarmee Pierre zijn projecten aanpakt.

Even terug naar de urinoirs en wc-potten die de infrastructuur vormen van One Night Only. Niet toevallig, volgens Pierre. “Het zijn plekken waar intimiteit wordt gedeeld en waar, net zoals op de dansvloer, taboes soms even kunnen verdwijnen. Tegelijkertijd zijn het ruimtes waar privé en publiek constant door elkaar lopen.” De soundscape bestaat volledig uit opnames van Cañita, een trans vrouwelijke kunstenaar en sekswerker uit Naarm (ook bekend als Melbourne). Het materiaal vertrekt vanuit haar dagelijkse interacties met klanten en partners. “De gesprekken gaan over van alles,” legt Pierre uit. “Seks natuurlijk, maar ook persoonlijke ontwikkelingen, kwetsbare momenten, humor. Het zijn echte interacties tussen Emil en de mannen die ze ontmoet.”

Sommige fragmenten werden zelfs opgenomen binnen de veilige muren van een gloryhole. “Mijn rol was om die geluiden te transformeren tot een soort verhaal,” zegt Bayet. “Niet door alles duidelijk te maken, maar door fragmenten naast elkaar te plaatsen.”In totaal ontving hij meer dan zes uur aan opnames. Die werden vervolgens bewerkt tot een geluidsomgeving waarin stemmen en gesprekken langzaam verschuiven. Ademhaling, gelach en flarden van intimiteit verschijnen en verdwijnen weer. “Je komt als luisteraar eigenlijk in een soort afluisterpositie terecht,” zegt hij. “Alsof je langs een deur loopt die net even open staat."

De samenwerking tussen Pierre en Cañita begon na een ontmoeting in Tasmanië en later opnieuw op een queer feest in Manilla. Hun gedeelde ervaring als hiv-ondetecteerbare kunstenaars, wat wil zeggen dat de het virus niet kunnen doorgeven, vormde een belangrijk vertrekpunt. “Het project gaat ook over hoe intimiteit en verlangen bestaan rond hiv-ondetecteerbare lichamen,” zegt Bayet. “Niet vanuit angst, maar vanuit zorg en connectie.”

Een gelijkaardige installatie met andere geluidsfragmenten werd afgelopen weekend gepresenteerd in Amsterdam tijdens de Suckatory Edition in No Limits! Art Castle, onderdeel van de Warmoes Biënnale, waar het werk nog tot en met 31 mei te ervaren is. Hoewel een trip naar Amsterdam altijd leuk is, raad ik de bezoekers van Horst Club komend weekend aan hun oren te spitsen bij het toiletbezoek.