Voor ons tienjarig bestaan op 29 mei brengt Bobbi Watson een audiovisuele liveset naar Volta, waarin atmosferische soundscapes langzaam openbreken richting de dansvloer. We ontmoetten haar in Sono Ventura, de Brusselse platenzaak waar ze werkt, en spraken over improvisatie, field recordings en haar vele projecten.
advertentie
Waar komt de naam Bobbi Watson vandaan?
Uit een absurdistisch toneelstuk van Eugène Ionesco, La Cantatrice Chauve. In een bepaald deel blijft de naam Bobby Watson voortdurend terugkomen. Personages vragen dan bijvoorbeeld: “Bedoel je de andere Bobby Watson?” of “De oom van Bobby Watson?”
In het begin zocht ik een serieuzere artiestennaam, maar uiteindelijk besefte ik dat ik mijn muziek wel serieus kan nemen zonder mezelf te serieus te nemen. Daarom ben ik voor Bobbi Watson gegaan.
Je beweegt tussen luistermuziek en clubmuziek. Waar positioneer je jezelf?
Eigenlijk op beide plekken tegelijk. Dat is niet altijd eenvoudig uit te leggen, maar ik hou evenveel van luistermuziek als van clubmuziek, zowel om naar te luisteren als om te maken. Ik neem graag elementen uit mijn ambient- en luisterkant mee naar mijn clubsets. Bijvoorbeeld atmosferische lagen of ambientstukken die een set even ademruimte geven. Dat zorgt voor mooie contrasten en helpt om een verhaal op te bouwen.
Hoe zou je je muzikale stijl omschrijven?
Ik beweeg me vooral binnen de diepe en psychedelische kanten van elektronische muziek. Dat gaat van deep techno tot breaks, bass en ambient. Ik hou ook van IDM en melancholische acid.
Sinds ik in Sono Ventura werk, merk ik trouwens dat mijn grenzen nog verder opengetrokken worden. Alles wordt hier wel in genres gecategoriseerd, maar tegelijk ontdek je voortdurend muziek die zich daar niets van aantrekt.
Heeft werken in Sono Ventura je muzikale smaak veranderd?
Absoluut. Ik ben heel blij dat ik hier werk. De mensen en de muziek die je hier constant omringen zijn enorm inspirerend.
Ik ben zelf geen vinyl-dj, waarschijnlijk de enige hier die volledig digitaal draait, maar ooit wil ik wel een vierde draaitafel toevoegen voor vinyl. Alleen neemt productie momenteel zoveel tijd en geld in beslag in mijn leven dat dat nog even moet wachten.
Wat ik vooral fijn vind, is de constante uitwisseling: muziek aanraden aan klanten, zelf tips krijgen, samen graven in platen… Dat houdt je open-minded.
Wanneer begon je interesse in muziek?
Ik groeide op in Straatsburg, vlak bij Duitsland, en ging al jong veel naar clubs en feestjes, zowel in Frankrijk als over de grens. Daar begon het eigenlijk.
Later leerden vrienden me mixen en volgde ik een wekelijkse les. Zoals bij velen begon het allemaal met houseparty’s.
Daarnaast heb ik altijd veel gejamd, eerder informeel. Ik speelde gitaar en piano, al zou ik mezelf geen geweldige muzikant noemen. De laatste tijd keer ik wel vaker terug naar piano, niet alleen voor het plezier van het spelen, maar ook omdat ik me verder wil verdiepen in de muziektheorie.
Hoe ben je uiteindelijk in productie terechtgekomen?
Na mijn studies theaterregie volgde ik ook opleidingen in sound engineering en lichttechniek. Dat gaf me een veel logischere en pragmatischere manier om met geluid om te gaan.
Het was niet per se een creatieve opleiding, maar ze gaf me wel de tools en het vertrouwen om me meer in Ableton en productie te verdiepen.
In de tekst bij je release zit een sterke verwijzing naar natuur. Welke rol speelt dat in je muziek?
Eigenlijk spreek ik liever over de “living world” dan over “natuur”. Het concept natuur wordt vaak tegenover cultuur geplaatst, een onderscheid dat is ontwikkeld door antropoloog Philippe Descola, waarbij natuur wordt gezien als het wilde en cultuur als het menselijke. Ik heb me filosofisch veel verdiept in de levende wereld, ook tijdens mijn studies theaterregie. Dat sijpelt door in mijn artistieke praktijk en dus ook in mijn muziek.
Ik werk veel met field recordings en stel mezelf voortdurend vragen over hoe ik die gebruik. Hoe vermijd ik bijvoorbeeld dat vogelgeluiden gewoon een stukje decor worden? Misschien kunnen die geluiden zelf ooit de hoofdrol spelen in een track.
Dat betekent niet dat ik altijd vanuit filosofische ideeën muziek maak, maar het thema blijft me zeker bezighouden. Zo heb ik bijvoorbeeld ook een show 'Organic Tales' op Kiosk, waarbij elke aflevering geïnspireerd is door een levend wezen. Het is een soort artistieke obsessie geworden.
De EP ontstond deels vanuit je radioshow op Kiosk Radio, toch?
Ja. Het eerste nummer was oorspronkelijk bedoeld als intro voor mijn show op Kiosk Radio, maar ik kreeg het niet op tijd af. Uiteindelijk werd het de titeltrack van de EP en van daaruit begon ik de rest van de muzikale reis te verbeelden.
Er zitten ook echte opnames uit bossen en natuur in verwerkt. Tijdens het producen stelde ik me allerlei levende wezens of dieren voor die zich door het landschap bewegen, zelfs wanneer het uiteindelijk om puur synthetische klanken ging.
Ik hoorde strijkers op de plaat. Klopt dat?
Ja, er zit echte viool in.
Ik wou op het laatste nummer absoluut een echte violist laten improviseren in plaats van alles synthetisch op te bouwen. Toevallig ontmoette ik diezelfde week een violiste van het Brusselse conservatorium bij Gimic Radio. Ze was geïnteresseerd in elektronische muziek en wilde wat loskomen van de klassieke wereld.
Ze kwam naar de studio, we hebben geïmproviseerd en ik heb alles opgenomen. Vervolgens experimenteerde ik met die verschillende opnames om het nummer verder te ontwikkelen.
Kan je iets vertellen over Soum Soum?
Soum Soum is een duo met percussionist en drummer Mathilde Guimard. We brengen hybride improvisatiesets waarin ik dj en zij drums en percussie speelt. Momenteel werken we aan een EP.
Mathilde komt volledig uit de akoestische en instrumentale wereld, terwijl ik grotendeels uit elektronische muziek kom. Daardoor ontstaat er een interessante mix met zelfs wat rockinvloeden.
En wat is Polën Biotope dan precies?
Dat project ontstond tijdens een residentie van het label Polën. Oorspronkelijk zouden we gewoon elk een track maken, maar we begonnen samen te jammen en ontdekten dat het geweldig werkte.
Improviseren met acht mensen tegelijk klinkt chaotisch, maar het creëert veel vrijheid en vertrouwen. We spelen soms sets van drie of vier uur waarin alles constant evolueert.
Dat collectieve aspect heeft me ook geholpen om zelf live te durven spelen.
Mei en juni lijken drukke maanden geweest te zijn. Waar ben je momenteel allemaal mee bezig?
Ik heb verschillende gigs gespeeld, waaronder een liveset in Parijs. Die liveset bestaat nog maar een paar maanden, maar groeit voortdurend. Elke performance pas ik dingen aan of breid ik stukken uit.
Daarnaast ben ik playlists aan het voorbereiden, producties aan het afwerken en werk ik ook aan muziek voor een kortfilm.
Wat mogen mensen verwachten van je liveset in Volta?
Het klinkt cliché, maar... een reis.
Het is een audiovisuele liveset. Voor mij werkte het verhaal dat ik wilde vertellen niet enkel muzikaal, dus werk ik samen met lichtontwerper Lénaïc Pujol. Licht en geluid gaan echt in dialoog met elkaar.
De set begint vrij traag en atmosferisch, maar evolueert geleidelijk meer richting clubmuziek, met veel contrasten en switches onderweg.
Kopfoto: © Romain Guédé
