"Ondertussen heb ik beseft dat digitale dingen ook organisch kunnen zijn"

Op 29 mei speelt Arne Nuyts aka echofarmer een liveset op onze 10de verjaardag bij Volta. Onder het alias speelt hij geen klassieke livesets, maar bouwt hij "complete werelden". Zijn muziek balanceert tussen abstracte, experimentele elektronica en clubinvloeden. 

Zijn nieuwe mixtape Tiny Big Much verkent de relaties tussen mens en machine, natuur en technologie en hoe die dingen samen de wereld vormen waarin wij op dit moment leven.

Wij spraken met hem over die aankomende release, impro, Skrillex en zijn zoektocht naar vrijheid in muziek.

Hoe is echofarmer eigenlijk ontstaan?

“Ik was al lang muziek aan het maken, echt van jongs af aan. Gewoon blijven produceren en dingen maken, naast mijn opleiding als graphic designer. Daarna ben ik naar Brussel verhuisd voor de muziek. Ik dacht: nu wil ik daar echt iets concreet mee doen.

Ik had toen muziek ingestuurd voor Sound Track en daarvoor twee bandleden gezocht om die live te spelen. In het begin speelden we mijn muziek dus live met een trio, met Thijs van Scharen op drums en Sander Huys op bas. Maar gaandeweg merkte ik dat ik steeds elektronischer en digitaler wilde gaan werken. Daardoor werd het logischer om alleen te spelen en mijn computer echt als kern van alles te gebruiken.”

(Lees verder onder de afbeelding.)

Je visuals en artwork lijken vaak rond natuur en ecosystemen te draaien. Botst dat niet juist met het digitale? 

“Ja, op een bepaalde manier wel. Maar voor mij zijn technologie, onze wereld, de natuur en de mensen een geheel. Zelfs artificiële dingen zijn nog altijd ‘echt’. Ik ben gefascineerd door hoe al die processen samenkomen en elkaar beïnvloeden.

Ik probeer zo eigenlijk werelden te bouwen in mijn muziek. Niet de mens als hoofdpersonage, maar net die wereld zelf en alle processen waaruit die bestaat.”

Zie je technologie dan niet als een tegenstelling van natuur?

“Nee, helemaal niet. Ik denk dat we ook veel technologie hebben die net goed kan zijn voor de natuur of ons kan helpen om beter samen te leven met onze omgeving.

Vijf jaar geleden wilde ik dat alles organisch aanvoelde. Toen werkte ik veel meer met field recordings. Maar ondertussen heb ik beseft dat digitale dingen ook organisch kunnen zijn. Ze kunnen ook fysiek voelen. Nu ben ik daar veel dieper mee bezig.”

(Lees verder onder de afbeelding.)

Er komt binnenkort een nieuwe mixtape uit. Wat kunnen we daarvan verwachten?

“De mixtape heet Tiny Big Much. Die titel verwijst naar heel kleine, gedetailleerde dingen die tegelijk ook heel groot kunnen worden. Alles hangt aan elkaar in de mixtape. Het is echt een soort trip die wel iets vraagt van de luisteraar.

Er zit veel dynamiek in en het is allemaal vrij club-inspired. Voor mij voelt die mixtape dan ook een beetje als een groot feest van mijn relatie met mijn computer. Ik voel mij tegenwoordig even vrij, en misschien zelfs vrijer, op mijn computer als vroeger op een fysiek instrument.” 

Dat vrije gevoel weerspiegelt ook verder in de sound van de mixtape?

“Ja. Als kind luisterde ik superveel EDM, Skrillex, trance en drum-’n-bass. Maar later voelde ik daar wat een afstand van, omdat ik meer jazz en akoestische muziek ontdekte.

Tot ik besefte: nee, dat is allemaal nog altijd fucking dope. Als ik nu terugluister naar oude Skrillex-tracks denk ik echt: dat zijn zotte geluiden en zalige keuzes.

Er zit een stuk in de eerste single van de mixtape waarin ik gewoon voluit wilde gaan op een bijna eurodance-achtige manier. Eerst vond ik dat moeilijk, maar uiteindelijk dacht ik: ik moet dat gewoon doen.”

Hoe ziet jouw productieproces eruit?

“Dat verschilt enorm. Ik doe vaak sounddesignsessies gewoon voor de lol. Ableton openen en beginnen prutsen zonder doel. Soms vijf minuten, soms een uur. Daar komt dan allemaal ‘klei’ uit waarmee ik later verder kan boetseren.

Daarnaast maak ik soms eerst een ruwe structuur van een nummer met stock sounds. Pas later begin ik na te denken over hoe ik dat meer ‘van mezelf’ kan maken.

Op die manier probeer ik wat heen en weer te gaan tussen het kind en de architect (lacht). “Maar ik vind het ook heel belangrijk dat muziek speels blijft voelen.”

Speelt improvisatie een grote rol in je livesets?

“Ja, zeker. Mijn liveset is eigenlijk gebouwd om te kunnen improviseren. Ik heb alle audiotracks opgesplitst in aparte onderdelen: kicks, hi-hats, basslines… Daardoor kan ik nummers volledig door elkaar halen.

Ik vertrek meestal vanuit een soort boog of gevoel. Bij een voorprogramma probeer ik bijvoorbeeld klein te beginnen, omdat mensen nog moeten binnenkomen. Maar daarbinnen improviseer ik veel.”

Waar ben je mee bezig in je hoofd tijdens het spelen?

“Ik probeer het publiek aan te voelen, maar zonder constant echt naar hen te kijken. Je voelt die energie superhard. Soms denk ik: ik ga nu dit doen omdat ze die vibe geven. En dan plots klikt dat volledig. Dat zijn echt de momenten waarop ik mij goed voel.

Vroeger dacht ik sneller: shit, dat is fout gelopen. Nu denk ik eerder: wow, dat was totaal niet de bedoeling (lacht). Dat voelt ondertussen eerder grappig dan frustrerend.”

Je werkt ook aan een interactieve website rond de mixtape. Wat mogen we daarvan verwachten?

“Ik wilde eigenlijk een website maken die mensen uitnodigt om zelf dingen te maken.

Elke track van de mixtape heeft een eigen figuurtje. De eerste single heeft bijvoorbeeld een dolfijn. Al die figuren heb ik letterlijk gemaakt in Ableton, door MIDI-noten in de vorm van een dolfijn te zetten.

Die figuren functioneren vervolgens als samples waarmee bezoekers zelf beats kunnen maken.

Mijn website wordt eigenlijk een soort sampler of drummachine gemaakt van de mixtape. Mensen kunnen gewoon zelf beats maken met die sounds.

Zelfs YouTube-video’s zullen geïntegreerd kunnen worden om live te samplen. I know, ik ben misschien een beetje te ver gegaan!" (Lacht).