La Nature 2026: de geheimen van het bos ontrafeld

Het spreekt tot de verbeelding. Een sprookjesbos ontvouwt zich in éen van de hoogstgelegen geboomtes op Belgisch grondgebied. Belgiës beste audio- en lichttechnici ontfermen zich samen over de licht- en stereo-installaties. Drieduizend feestvierders gaan op zoek naar datgene dat net iets groter is dan zijzelf. Daar heeft de artistieke curatie een grote invloed op. Tussen al wat aanwezig is in het bos, en alles wat voorzien wordt om dat naar voren te brengen, staan interessante kunstinstallaties en performances op het programma, die de aanwezigen met voornoemde factoren samenbrengen. Dat is de verbindende kracht van een welgekozen artistiek programma.

Waar ligt de essentie van dit festival?

Na mijn passage vorig jaar op de site van het festival wist ik dat La Nature meer te bieden heeft dan elektronische muziek in een door natuur omgeven gebied. Er wordt iets toegevoegd, door de mensen aanwezig, door de opening gewijd aan het toeval, en door de artistieke ingrepen van alle kunstenaars, vrijwilligers en bedenkers. Om deze bevindingen nog meer te doorgronden ga ik op La Nature in gesprek met Ghazaleh Mirahmadian. Zij cureert de installaties en performances die tijdens het festival hun opwachting maken, maar weet evengoed te scoren met een eigen dj-set.

Wat zoekt iemand in een festival?

Is het de kwaliteit van de muziek? De namen op de affiche? De gezelligheid van de omgeving of eerder de mensen die tot het festival worden aangetrokken? Het antwoord spreekt in mijn ogen voor zich. We gaan op zoek naar een festival dat iets weet toe te voegen. Een evenement waar muzikaal genot met een uitgebalanceerde geluidsinstallatie naar boven wordt getild door zowel alle intrinsieke betekenissen als vormelijke ingrepen die het festival haar waarde biedt. Wanneer ik deze vraag aan Gaza stel, luidt klaar:

De tweede bedenking die ik mezelf maak is de timing van het festival. De vierdaagse is niet lukraak gekozen. Die eindigt steevast in ‘the solstice’, de zonnewende, en dat brengt iets bijzonders teweeg. Wetende dat we ons wentelen in de langste dagen van het jaar met de kortste nachten, is het belangrijk dat het grootste deel van de tijd alle installaties overdag tot hun recht komen, zich organisch in de setting mengen, maar ook als de nacht valt iets krachtigs bijdragen aan dit ongrijpbare gebeuren.

De locatie

Voor de mensen die nog nooit over het festival hebben gehoord of de site nog niet hebben betreden, schets ik even hoe het terrein is ingedeeld. Na het parkeren van de wagen vlakbij Baraque de Fraiture, bekend als een van de hoogste punten van België, volg je een klein asfaltweggetje langs een skipiste, bosrijk gebied, een pumptrack, etc. Het wordt duidelijk dat dit domein op andere momenten in het jaar meerdere functies toebedeeld krijgt. Nabij het einde van dit weggetje kom je aan de officiële ticketingstand van het festival. 

Ga je rechtsaf, kom je op de camping van het festival, een niet zo onaardige helling waar alle tentslapers met enige moeite uitgerust proberen wakker te worden. Bovenaan de helling pronkt de Hypnose Room, een stage gewijd aan rust, bezinning, ontspanning en zelfzorg. De muziek die je er vindt is ideaal voor het tot rust komen na het feesten, het zachtjes opladen na het ontwaken of even te verpozen tussen het dansen door. Los daarvan is het ook de ideale plek om af te spreken met je kameraden voor het betreden van het effectieve festival. 

Terug aan de ticketingstand dan, want om de ingang te vinden sla je simpelweg af naar links. Loop je onder de doeken van de ingang door dan kan je een eerste blik op de site werpen: links de eetstandjes, recht voor je nog maar eens een heuvel met op de top de Moojoo, waar je jezelf kan onderdompelen in etnische, tribale en downtempo sets. Rechts tref je LaRuche, de tent voor dansbare ontdekkingen als het bos je even te veel wordt. Tussen de twee voornoemde stages ligt een stukje Ardennen waar het hele opzet van het festival, in mijn ervaring, het hardst tot zijn recht komt. In het bos kom je als eerst La Chapelle tegen. Iets dieper vind je La Clairière. Twee stages die volledig pogen te blenden met de omgeving om elke bezoeker de meest immersieve ervaring te bezorgen. Muzikaal wandelen deze stages zorgvuldig getimed van drum 'n bass naar electrosets, van psytrance tot jungle en alles dat je daar mogelijks tussen kan bedenken.

Kunst niet als decor, maar als een zoomlens

Tijdens het gesprek overvalt Ghazaleh me met hoe zij de artistieke interventies in het bos ziet. Ze vertelt hoe alle schoonheid, alle vormen en figuren, alle kleine partikels of stralen al in het bos aanwezig zijn. De organisatie van de natuur is alreeds gevormd door de tand des tijds, alleen is die moeilijk waar te nemen voor de mens die aan zijn tempo leeft. De ingrepen die in het bos worden gesteld, zijn geen toevoegingen aan wat er al bestaat. Het zijn subtiele of minder subtiele vergrootglazen die de karakteristieken, verborgen verrassingen en verschillende fabelachtige facetten van het bos blootstellen aan het menselijke. Rook, leds, lasers, touwen, textiel, houten constructies, de aan- of afwezigheid van licht en geluid zijn telkens initiatieven om de veelvuldige fantasieën die zich in dit stukje natuur afspelen voor een publiek waarneembaar te maken. Kort gezegd, wordt er niets aan het bos toegevoegd, maar worden reeds aanwezige elementen bloot gelegd. Zo had ik nog nooit gekeken naar de kwaliteiten van de curatie van een evenement. De kwaliteiten die juist liggen in het ontmantelen van de eigenzinnigheid van de mens door afstand te nemen van het idee van eigen creatie en op die manier de ontluikende schoonheid van wat al langer heerst in de verf te zetten.

Naast deze installatie, waren er nog andere installaties en performances gepland doorheen het festival. TRIPS: Drie in het groen geklede wezens die, als was het doodnormaal, over de site rond paraderen. Drie ronddwalende bomen proberen hun plek op dit door mensen bezette grondgebied terug te vinden. The Brainless Dancer: Een wezen, half menselijk, half machinaal, is geketend aan meerdere kabeltjes. Terwijl dit figuur meerdere posities en bewegingen aanneemt zwellen stukken van haar pak op. Weefsel en ingewanden nemen nieuwe proporties aan. Is dit wezen ziek? Manifesteert er zich een tumor? Gaat het over hoe we lichamen aanschouwen, over hoe we oordelen en over hoe we als mensen gekneed worden door de blik van de ander? Shouldered Streetlight: Een eenzame man beweegt zich langzaamaan voort over met op zijn schouder een straatlamp. 1 grote lichtbundel die af en toe eventjes wordt neer geplant en na eventjes verpozen weer op de schouder wordt gelift. De lichtbundel veroorzaakt een blikrichting en verwekt een bijzondere focus op wat er wel is en er daarna plots niet meer is. 

Zo kan ik hier nog even verder gaan.

De menselijke waarde

Zoals eerder vermeld, zijn de gestelde artistieke ingrepen bedoeld om wat er al is, quasi letterlijk, extra te belichten. De mens wordt uitgenodigd om de locatie met zijn rijke biodiversiteit te omarmen. Je wordt als bezoeker niet louter als toeschouwer behandeld maar meegenomen als onderdeel van het kunstwerk. Onze ogen maken mee wat er tijdens het festival gebeurt. Onze handelingen zijn creatieve keuzes die de status quo beïnvloeden. Het geeft een bijzonder gevoel. De langste dag van het jaar die je samen met andere aanwezigen viert, deel uitmaken van een groter geheel, jezelf in vraag stellen en je positie hierin onderzoeken. Alle mensen die ik op dit festival tegenkwam droegen op hun manier iets bij. Nooit zag ik een kwaad gezicht, een groep vrienden in ruzie, een onaangename situatie. Mensen dragen zorg voor elkaar. Mensen bevragen hun positie tot het grotere geheel. Mensen genieten samen van de geluids- en energiegolven die tijdens dit festival door het bos gestuwd worden. Het engageert verbondenheid. Ikzelf heb er een bijzonder festival op nagelaten. Niet alles verliep zoals ik zelf had gepland. Maar de mensen om me heen zijn zorgzaam. Je bent nooit alleen op deze plek. Verantwoordelijkheid is grotendeels gedeelde verantwoordelijkheid. Dit zag ik nog niet vaak op zo'n intense manier in. En daar heeft de artistieke omkadering van dit festival, met een diepgaand gevolg voor het menselijke, een grote invloed op gehad.

In de toekomst

La Nature is nu al een eindje achter de rug. Volgend jaar gaat het festival vermoedelijk door van 17 t.e.m. 20 juni. Noteer deze data alvast in jullie agenda. Wie zo lang niet kan wachten nodig ik vriendelijk uit om 29 en 30 augustus in de agenda te zetten. Die dagen gaat Hors-Piste Festival door. NoName verlaat voor de 3de keer het bos en slaat zijn tenten op in een meer industriële setting in Ougrée, in de buurt van Luik. Maak je op voor een beklijvende rituele elektronische ervaring waar steeds dezelfde waarden gelden. Ik ben benieuwd hoe ook dit festival de locatie op artistieke wijze naar voor zal brengen. Bedankt NoName!