'Ja, lap', dacht ik bij mezelf toen ik thuiskwam na een weekendje XRDS. Er wordt van mij verwacht een festivalverslag te schrijven, terwijl ik eigenlijk vrijwel het hele festival aan één stage heb gespendeerd. Een algemeen representatief verslag zou het niet worden, dat was duidelijk. Want ik ga eerlijk zijn: ik ben geen enorme fan van techno. Op het juiste moment, in de juiste gemoedstoestand, is het een muziekgenre waar ik enorm van kan genieten, maar zeker even vaak zegt het me niet zo veel. Wat doet zo iemand dan op XRDS, vraag je je misschien af? Want het is een festival dat – net zoals zijn organisator, de legendarische club Fuse – bekend staat om zijn technolineup en -publiek. Wel, bijzonder veel, en al zeker sinds het Outskirtspodium een feit is. Ik neem je mee.
De stages: een contrasterend drieluik
Voor diegenen die niet bekend zijn met XRDS: het festival telt drie stages. Je hebt The Bridge, gelegen onder het viaduct, waar je gedurende het weekend namen als Mischluft, Mall Grab, Fjaak en Freddy K terugvindt. Het is een stage die gekenmerkt wordt door energieke, groovy, rave-achtige elektronische muziek die leunt op euforie, nostalgie en directe dansvloerbeleving. De nadruk ligt over het algemeen op toegankelijke hooks, vocals, breakbeat/rave-invloeden en een meeslepende dynamiek, in plaats van abstracte diepgang.
Die diepgang vind je eerder aan de langer uitgestrekte Viaductstage, gelegen naast de snelweg langs de linkerkant en een grote grasheuvel langs de rechterkant. Je vindt er meeslepende, hypnotische en soms atmosferische technonamen terug met een nadruk op textuur, geluidsontwerp en langdurige spanning, in plaats van op voor de hand liggende hooks of publieksvriendelijke energie. Denk Colin Benders, Wata Igarashi & DJ Nobu, Yanamaste en Ben Klock.
Ten slotte heb je de Outskirts: zoals de naam je al vertelt het buitenbeentje van de hoop. Doorheen de jaren al een aantal keer van plaats veranderd, zowel fysiek als op vlak van muziekstijl, maar sinds vorig jaar permanent gesetteld weg van de snelweg, in het groenere gedeelte van het park. Die omgeving past ook beter bij de muziek die je er hoort: minder ruw, kleurrijker. Deze editie uitte zich dat op vrijdag in een drum & bass-gefocuste lineup met o.a. Mia Koden & Mantra, SHERELLE en Goldie, en op zaterdag in een diverser kleurenpalet waar onder andere techno, house, trance en UK bass binnen paste, met namen als Roza Terenzi, Batu en Ben UFO.
Vrijdag
Ik kom vrijdag tegen 15u – al goed bezweet door de felle zon en het fietsen – toe op het festival. De eerste sets zijn net afgelopen en AliA neemt haar plek aan de Outskirts. Ze brengt de sfeer op gang met haar klassieke soulful sound, een sfeer die enkele uren later wordt verdergezet door Mia Koden en Mantra, maar dan nog iets meer in de bass- en breaksrichting. Doorheen hun set gaat het tempo naar boven, om het publiek warm te maken voor het tweede, energiekere deel van de dag, in gang gezet door Engelse grootheden Special Request en Sully. Hun set begint van de eerste seconde met kletterende jungle, een sfeer die de rest van de avond doorgezet zou worden, eerst langs junglekoninggin SHERELLE, om te eindigen bij drum 'n bass-veteraan Goldie.
Net zoals vorig jaar een indrukwekkende lineup: kudos naar de organisatie om bij het introduceren van bass en breaks in hun festival direct all-in te gaan met de crème de la crème van de scene, in plaats van een meer voorzichtige, afwachtende houding in te nemen. Een gewaagde zet die ondertussen wel zijn vruchten lijkt af te werpen.
Zoals eerder reeds vermeld verliet ik buiten een korte, verkennende tour over het terrein en wat pauzes aan de nieuwe, gezellige, ietwat afgelegen rustplek aan het water nooit echt de Outskirts. Wat bij andere festivals als beperkend zou voelen, zo muzikaal gelimiteerd zijn tot één stage, heeft me hier nog niet gestoord. Is het de indrukwekkende lineup, de groene omgeving, de overvloed aan rustplaatsen of de continue delegatie van fijne dansers op de voorste rijen van de stage? Dat kan ik je niet zeggen, maar wat ik wel al weet is dat ik volgend jaar gewoon weer terug ben.
Afterparty
Nog niet helemaal klaar voor mijn bedje trek ik naar de Fuse voor de afterparty: negen extra uren aan dansen en muziek, verspreid over twee ruimtes. Net zoals op het festival verkoos ik om weg te blijven van de techno, met op de lineup van de Motion Room een fijne, drie uur durende houseset van Ryan Elliott, gevolgd door een trippy set door lokale favoriet Kuba'97.
Leuk om te zien was dat Fuse meer dan ooit inzet op het creëren van een aangename, veilige ruimte, met een naar verluidt nieuwe, strengere door policy en iemand die in de rij de waarden en normen van de club overloopt, nog voor je de deur binnen bent. Binnen was het aangenaam druk, maar niet té druk, zoals het bij Fuse wel eens kan zijn. Dat was naar verluidt anders tijdens de afterparty van zaterdag, maar daar was ik zelf niet bij en kan ik me verder dus ook niet echt over uitspreken.
Zaterdag
Na een lange eerste dag en nacht vond ik tegen 15u toch de motivatie om naar het festival te trekken, en gelukkig, want de trancy set van locals Sookie en Suzy bleek de perfecte start. Hierna trok ik naar het Viaduct voor de eerste echte technoset én liveset van het weekend, door technowizard Colin Benders. Een uur aan pure, rauwe, duistere techno met een aangenaam publiek dat helemaal mee is met het verhaal van de artiest.
Nog niet helemaal bekomen van de eerste, erg memorabele liveset, stapte ik terug naar de Outskirts voor de volgende: Roza Terenzi. De Australische bracht een groovy, prikkelende set met veel textuur en melodie, die ondanks enkele technische problemen de stage van start tot eind gevuld liet. De highlight van de latere avond was voor mij toch de peak time, bassy technoset van de uit Bristol afkomstige Batu. Hij droeg, of zeg maar wierp, het publiek de nacht in met non-stop energie, ondersteund door een indrukwekkende licht- en lasershow waar mogelijks zelfs piloten van overvliegende vliegtuigen van konden meegenieten.
XRDS bleek zoals elk jaar weer een vooruitstrevend festival met een groot gevoel voor artistiek talent – zowel op muzikaal vlak als op vlak van scenografie, productie en foto- en videografie. Ze slagen er als geen ander in om een interessante ervaring te creëren voor zowel ervaren als meer casual uitgangspubliek met uiteenlopende muzieksmaken, zonder te moeten inboeten op kwaliteit. Als je daar bovenop dan ook nog eens zo'n indrukwekkende lineup met de crème de la crème van de bredere technoscene voorgeschoteld krijgt, is het voor mij moeilijk om ontevreden naar huis te gaan. Ik kan alvast niet wachten tot volgende zomer.
