De Clubnight van AB ging van start met hoge verwachtingen: nieuwe ontdekkingen, frisse energie en een logisch vervolg op het succes van vorig jaar. En hoewel enthousiasme en positieve vibes ruimschoots aanwezig waren, bleven we toch een beetje op onze honger zitten. Zijn we intussen gewoon geraakt aan de constante kwaliteit die AB neerzet, of mocht de line-up dit jaar net iets creatiever en verrassender zijn? Eén ding staat vast: een groot deel van het publiek kwam voor The Blessed Madonna. Die honger werd echter vakkundig gestild door een waardige vervanger van formaat: HAAi.
Nostalgische zachtheid in de Main Hall
Onze avond begon in de Main Hall, waar een chille lo-fi house vibe werd neergezet door de Parijzenaar Swimming Paul. Bekend om zijn “VHS”-achtige sound, nam hij het publiek mee op een nostalgische trip vol zachte energie. Het kon haast niet anders dan dat hij zijn set opende met zijn gelijknamige track. Al snel werd duidelijk hoe hij moeiteloos eigen werk afwisselde met referenties aan pioniers als Faithless, Daft Punk en zelfs Fred again... Niet toevallig: de raakvlakken zijn duidelijk hoorbaar. Londense invloeden, dromerig maar soms ook uptempo. Waar “Tumblr girl house” even door het hoofd flitste, voelt “deep in my feelings house” uiteindelijk als een meer gepaste omschrijving.
Intimiteit en emotie in de AB Club
Tegelijkertijd stal Jennifur de harten in de AB Club, en dat waren er heel wat. Velen deelden hetzelfde plan: rustig op gang komen met cinematische elektronische indie, stevig verankerd in UK-invloeden. De sfeer werd versterkt door de ondersteunende visuals van Blauwdruk, die speelse herinneringen opriepen en perfect aansloten bij de muzikale gevoeligheid van Jennifur.
Een combinatie van beeld en geluid die volledig tot zijn recht kwam. Zijn laatste nieuwe videoclip is net uit, en weerspiegelt zijn live-setting volledig!
Later op de avond mochten we in de AB Club ook VAAGUE meemaken: een explosieve live drumset, verrijkt met elektronische snufjes die samples triggeren, effecten activeren en vooral de luisteraar prikkelen. Antoine Pierre, van oorsprong jazzdrummer, vindt hier duidelijk een uitlaatklep voor zijn dansbare creativiteit. Percussieve ritmes, jazzy triphop, live dubstep, het passeerde allemaal.
Een ideale pitstop voor bassheads, met een snuifje breakbeat, hier en daar wat rhythm of zelfs ska. “Van alles”-vibes dus. Of, zoals het project zelf perfect samenvat: heerlijk VAAGUE.
De Main Hall bleef op zijn honger
Alleen maar woorden vol lof, dus waar zit die honger dan? Hoor ik sommige aandachtige lezers zich afvragen. Toch bleef het gevoel hangen dat de Main Hall dit jaar niet volledig tot zijn recht kwam. Waar we vorig jaar nog collectief instemmend knikten bij de gedachte “Girls Don't Sync was dé topper van de avond”, ontbrak diezelfde onbetwiste climax dit keer. Misschien lag het aan het gemis van een uitgesproken genre-anker zoals Interplanetary Criminal: een veelbelovende, toonaangevende artiest die zijn roots kent en moeiteloos schakelt tussen speed house, bass en techno. En toch voelde het alsof hij niet volledig kon landen binnen een eventconcept als braindance_. Niet uit gebrek aan talent of visie, maar eerder omdat zijn veelzijdigheid (hoe sterk ook) niet helemaal samenviel met de verwachting van de Main Hall. Zo bleef één van de meest veelbelovende headliners van de avond net onder zijn potentieel hangen, en dat verklaart misschien precies waar die honger zich schuilhoudt.
Kopfoto: © Margot Lavigne
