Op 24 januari 2012 verscheen Bangarang van Skrillex. Of je er toen fan van was of niet, ontsnappen kon je er nauwelijks aan. De plaat dook overal op. In clubs, op festivals, online en vooral in eindeloze discussies. Bangarang kwam niet voorzichtig binnen maar sloeg meteen in en ja, ik herinner het me alsof het gisteren was. Zelfs nu klinkt de plaat nog altijd even goed als toen ze voor het eerst uitkwam.
Wat de EP zo opvallend maakte, was precies wat haar ook zo polariserend maakte. Alles stond op scherp. Het geluid was luid, ruw en overdadig, zonder interesse in subtiliteit of nuance. Geen lange spanningsbogen of verfijnde overgangen, maar het schudde je letterlijk meteen wakker. Voor veel luisteraars voelde dat als een verademing. Elektronische muziek hoefde plots niet meer netjes of afstandelijk te zijn.
