Mijn eerste WECANDANCE was meer dan dansen in het zand

WECANDANCE bracht afgelopen weekend opnieuw muziek, mode en design samen op het strand van Zeebrugge. De editie van 2026 stond in het teken van See More, Feel More - Transparency en lokte verspreid over drie dagen 45.000 bezoekers naar de kust.

Op zaterdag 15 augustus trok ik er voor het eerst naartoe. Na de hitte van vrijdag waren de omstandigheden op zaterdag ideaal: zonnig genoeg voor een festival, met een fijne zeebries. Ik was vooral benieuwd naar de scenografie en de unieke sfeer die ontstaat wanneer je een volledige dag in het zand danst.

Het publiek maakt het thema

Bij aankomst viel meteen op hoe sterk fashion deel uitmaakt van de identiteit van WECANDANCE. Niet iedereen had zich uitgebreid op het thema gestort, maar dat maakte de bezoekers die het wel deden net extra zichtbaar. Van subtiele transparante laagjes tot uitgesproken creaties: sommige outfits waren bijna kunstwerken op zich. Het publiek werd zo mee een onderdeel van het decor.

Ook de vele spiegels en fotoplekken pasten binnen die totaalbeleving. Het Instagramgehalte lag onmiskenbaar hoog, maar op WECANDANCE voelde dat niet als een toevallig neveneffect. Het festival biedt bezoekers bewust verschillende manieren om zichzelf uit te drukken, van kleding-, en make-upstandjes tot tattoos en piercings. Wie graag voor de camera staat, krijgt daar alle ruimte voor. Wie vooral voor de muziek komt, zoals ik, kan ondertussen gewoon verder richting dansvloer.

Een strand vol unieke stages

Ik begon mijn dag met een korte speedrun langs de verschillende stages. Zo kende ik meteen mijn weg. Op vlak van scenografie was mijn indruk sterk.

Veel podia waren relatief minimalistisch opgebouwd, maar werkten toch als blikvangers. De Bloody Moon was van ver zichtbaar. De UFO zag er van buiten indrukwekkender uit dan vanbinnen, aangezien die omgevormd was tot één grote spiegel. Superclub vond ik dan weer één van de aangenaamste stages. Door de balkons, verhoogde niveaus en afgesloten vorm voelde het alsof de volledige club zich rond de dansvloer plooide. Ook buiten de podia zette WECANDANCE design centraal, met onder meer de uitkijktoren en Là Chaise, een gigantische stoel van de Belgische ontwerper Arthur Vandergucht. 

Zaterdag was volledig uitverkocht en bracht 20.000 bezoekers naar Zeebrugge. Dat was op het terrein duidelijk voelbaar. Aan de bars en toiletten moest je vaak wat geduld hebben en rustige plekken om even te ontprikkelen waren schaars. Voor een festival van die omvang en met zoveel verschillende werelden zat de productie wel duidelijk goed in elkaar.

Van stilstaan naar losgaan

Mijn muzikale route bracht me naar salute in Superclub. De in Wenen geboren en in Brighton gevestigde producer bewoog soepel tussen house, UK club en basgedreven ritmes. Muzikaal zat de set goed in elkaar, maar opvallend genoeg bleef een groot deel van het publiek eerder rustig. De beats nodigden uit om te dansen, alleen leek niet iedereen die uitnodiging meteen aan te nemen.

Daarna kwam ik terecht bij Alycia Bezgo b2b ØTTA aan de UFO stage. In het warme avondlicht dreven ze het tempo op met hardgroove, techno en trance. De set had voldoende kracht zonder eentonig te worden. Voor mij was dit de sterkste passage die ik die dag op deze stage hoorde.

Later brachten Benwal en Skin On Skin stevige sets. De grote belangstelling bevestigde hun status, al maakte de drukte bij beide sets het soms moeilijk om volledig in de muziek op te gaan. Er was voortdurend passage en niet iedereen leek daarbij evenveel rekening met hun medemens te houden.

De beste ontdekking stond niet op mijn planning

Eén van de leukste momenten van mijn dag ontstond toevallig. Terwijl ik langs Mirror House passeerde, was Jean Le Rouge bezig aan een verrassend brede set. House, electro, indie, nu-disco en pop volgden elkaar op, en dankzij sterke overgangen bleef het geheel natuurlijk aanvoelen. Ik was niet van plan om er lang te blijven, maar bleef toch plakken. Precies dat soort onverwachte ontdekkingen maakt een festivaldag interessant.

Ook Wave bood een welkom alternatief binnen mijn route. MYU:SA trok het tempo stevig omhoog met verschillende hardere stijlen, en als afsluiter van de dag gingen Lolalita & Brennt met hun liveset nog verder richting hardcore en rave. Elke stage had zijn eigen muzikale identiteit en Wave toonde daarvan de meest compromisloze kant.

Mijn eerste WECANDANCE werd zo veel meer dan een reeks dj-sets op het strand. De organisatie slaagde erin om muziek, mode en design samen te brengen zonder dat één element volledig de bovenhand nam. Ik kwam in de eerste plaats voor de muziek en vond verschillende sterke sets, met Alycia Bezgo b2b ØTTA en de onverwachte passage van Jean Le Rouge als persoonlijke hoogtepunten. Dansen in het zand bleek bovendien sneller te wennen dan verwacht.